บทที่ 40 - คำเชิญ

บทที่ 40 - คำเชิญ

"เจ้าหมายความว่าอัศวินไคลินไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อนเลยงั้นหรือ?"

โอลิเวียมมองสาวใช้ของเธอด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด เธออดรู้สึกแปลกใจไม่ได้จริงๆ

"เพคะ"

สาวใช้เองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน แต่ก็พยักหน้ายืนยัน "อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่มีข้อมูลเรื่องทำนองนี้เลยเพคะ"

"แล้วหน้าตาของอัศวินไคลินเป็นอย่างไร?" โอลิเวียถามด้วยความสงสัย

"หม่อมฉันก็ไม่แน่ใจเพคะ" สาวใช้ส่ายหน้าก่อนกล่าวว่า "แต่จากข้อมูลที่มี ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นชายหนุ่มที่รูปงามมากทีเดียว"

"ผู้ชายหน้าตาดีขนาดนั้นจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้อย่างไร?" โอลิเวียขมวดคิ้ว ความคิดในแง่ร้ายบางอย่างผุดขึ้นในหัว

หรือว่าเจ้านั่นจะมีปัญหาทางร่างกาย... หรือไม่ก็รสนิยมทางเพศ?

แต่เมื่อไตร่ตรองดู เธอก็ตัดความเป็นไปได้ข้อแรกออกไป

ท้ายที่สุด ในเมื่อเขาเป็นถึงอัศวิน ร่างกายย่อมแข็งแรงสมบูรณ์ ไม่น่าจะมีปัญหาทางด้านนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขายังหนุ่มแน่นขนาดนี้

แต่สำหรับรสนิยมทางเพศ มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว

โอลิเวียครุ่นคิดกับตัวเองครู่หนึ่ง

แม้เธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้มากนัก แต่เธอก็เคยได้ยินเรื่องราวของผู้ชายที่ไม่ชอบผู้หญิง แต่กลับชอบผู้ชายหน้าตาน่ารักแทน

เธอสงสัยว่าอัศวินไคลินจะเป็นคนประเภทนั้นหรือไม่

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ เธอจึงสอบถามสาวใช้เกี่ยวกับเรื่องนี้

ทว่า คำตอบที่ได้กลับน่าประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

"แม้แต่ผู้ชายก็ไม่มีหรือ?" โอลิเวียดูตกตะลึงและพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าเรื่องลับๆ แบบนี้ยากที่จะขุดคุ้ยหาข้อมูล

เธอเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็กล่าวว่า "ในเมื่อเป็นแบบนี้... หาโอกาสสักครั้งเถอะ"

เธอมองสาวใช้แล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "จัดงานเลี้ยงในนามของข้า แล้วเชิญเคลลี่มา"

"เท่าที่ข้ารู้ ไคลินเป็นเพื่อนสนิทกับเคลลี่ใช่ไหม?"

"เพคะ" สาวใช้ตอบรับด้วยความเคารพ

"ดีมาก"

โอลิเวียพยักหน้า "กำชับเคลลี่ว่าต้องพาไคลินมาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม"

"แล้วก็แจ้งข่าวนี้ให้คนของเวอร์น่ารู้ด้วย" เธอพูดเสียงเบา

เมื่อนึกถึงปัญหาที่เวอร์น่าก่อไว้ในช่วงนี้ เธอก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ "อย่าให้นางก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก"

ดูเหมือนว่าวีรกรรมที่เวอร์น่าทำในช่วงนี้ จะสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้พี่สาวอย่างเธอไม่น้อย

ด้วยข่าวนี้ หวังว่าเวอร์น่าจะยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวไปได้สักพัก

"งานเลี้ยง?" เฉินเหิงมองเคลลี่ขณะเดินเล่นในคฤหาสน์อันเงียบสงบ เขาขมวดคิ้วถาม "คราวนี้เป็นใครอีกล่ะ?"

"เป็นงานเลี้ยงที่จัดโดยองค์หญิงโอลิเวีย ข้าได้ยินว่าเชิญแขกไม่กี่คนเท่านั้น"

เคลลี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเหิงในชุดสีดำฉีกยิ้มกว้าง "ว่าไง? สนใจไปด้วยกันไหม?"

"องค์หญิงโอลิเวีย..."

เฉินเหิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

แน่นอนว่าเขารู้จักองค์หญิงโอลิเวีย

อันที่จริง อาจกล่าวได้ว่าในเมืองหลวงคูตู ไม่มีใครไม่รู้จักนาง

นางเป็นพระธิดาองค์โตของราชาแห่งราชรัฐคูตู และเป็นพระธิดาที่โดดเด่นที่สุด

ว่ากันว่านางไม่เพียงแต่ฉลาดปราดเปรื่อง แต่ยังมีพรสวรรค์อัศวินที่ยอดเยี่ยม แม้อายุยังน้อย แต่นางก็เป็นอัศวินที่ทรงพลังและเคยนำ 'กองพลดินทมิฬ' ของนางขึ้นเหนือไปทำศึกกับอาณาจักรเพื่อนบ้านจนได้รับชัยชนะ นางกุมอำนาจทางทหารไว้ในมือไม่น้อย

เช่นเดียวกับเจ้าชายอีกพระองค์หนึ่ง นางเป็นหนึ่งในตัวเต็งที่มีสิทธิ์ชิงบัลลังก์สูงสุด

ด้วยนิสัยของเฉินเหิง เขาได้ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับองค์หญิงโอลิเวียมานานแล้ว และถึงขั้นวางแผนสำรองเพื่อหาทางเข้าหานางด้วยซ้ำ

แต่เนื่องจากองค์หญิงโอลิเวียมักไม่อยู่ในเมืองหลวงคูตู แม้เฉินเหิงจะมีแผนการมากมาย แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ลงมือ

ครั้งนี้ จู่ๆ องค์หญิงโอลิเวียก็กลับมา

เฉินเหิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดนางถึงกลับมาในช่วงเวลานี้

ในวินาทีนั้น เฉินเหิงคิดถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ เขายิ้มและกล่าวว่า "นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่องค์หญิงทรงเชิญข้า"

"เมื่อถึงเวลา คงต้องรบกวนเจ้าพาข้าไปแล้วล่ะ"

ไม่ว่าจะอย่างไร ในฐานะตัวเต็งชิงบัลลังก์ องค์หญิงโอลิเวียย่อมมีอำนาจมหาศาล

ต่อให้นางไม่ได้เรียกหาเฉินเหิง เขาก็ยังต้องการหาโอกาสเข้าใกล้นางอยู่ดี

ในเมื่อโอกาสลอยมาถึงที่ มีหรือที่เขาจะพลาด

"เยี่ยมเลย"

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเหิง สีหน้าของเคลลี่ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ภายในใจเขาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขากังวลแทบแย่ว่าเฉินเหิงจะปฏิเสธ หากเป็นเช่นนั้น เขาคงตกที่นั่งลำบากแน่

ด้วยนิสัยขององค์หญิงโอลิเวีย ในเมื่อนางออกปากสั่งให้เขาพาเฉินเหิงมา เคลลี่ต้องทำตามให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

มิฉะนั้น ผลที่ตามมาคงรุนแรงน่าดู—องค์หญิงโอลิเวียไม่ชอบคนไร้ประโยชน์

เมื่อนึกถึงใบหน้าขององค์หญิงโอลิเวีย เคลลี่ก็อดตัวสั่นไม่ได้

พวกเขาคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นเคลลี่ก็ขอตัวกลับ

เมื่อมองแผ่นหลังของเคลลี่ที่เดินจากไป เฉินเหิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาได้แต่ส่ายหน้าและเดินจากไปเช่นกัน

เมื่อกลับมาถึงที่พัก เขาตรงไปยังลานฝึกที่ว่างเปล่า

บริเวณนั้นไร้ผู้คน บรรยากาศเงียบสงบ

นี่คือพื้นที่ฝึกซ้อมส่วนตัวที่เฉินเหิงสร้างขึ้น โดยปกติจะมีเพียงเขาคนเดียวที่ใช้งาน มันจึงดูโล่งกว้าง

เขายืนนิ่ง กุมดาบในมือและตวัดฟาดฟันจนเกิดคลื่นลมคมกริบ

ภายในร่างกาย พลังชีวิตเริ่มรวมตัวกันเป็นระลอกคลื่นตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเฉินเหิง

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ภายใต้การฝึกฝนอย่างหนัก เฉินเหิงมีความก้าวหน้าในวิชาการหายใจแห่งอัศวินอย่างมาก

ผลลัพธ์จากการฝึกควบคู่กันระหว่างวิชาฝึกกายาและวิชาการหายใจแห่งอัศวินนั้นยอดเยี่ยมอย่างน่าเหลือเชื่อ

ตามคำบอกเล่าของคอร์ริโป ด้วยระดับพลังชีวิตและสภาพร่างกายในปัจจุบันของเฉินเหิง เขาเข้าใกล้เกณฑ์ที่จะปลุกเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตแล้ว อีกไม่นานเขาสามารถลองใช้วิธีต่างๆ เพื่อพยายามปลุกมันขึ้นมาได้

กระบวนการนี้ค่อนข้างอันตราย หากล้มเหลว เขาจะสูญเสียพลังชีวิตไปเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นการสูญเสียถาวรที่ไม่สามารถกู้คืนได้

หากล้มเหลวครั้งหนึ่ง ก็แทบจะหมดอนาคตและแทบไม่มีโอกาสแก้ตัวอีก

โดยทั่วไป ในช่วงชีวิตของอัศวินคนหนึ่ง พวกเขามีโอกาสเพียงแค่หนึ่งหรือสองครั้งเท่านั้น