ตอนที่ 12 ล่าชอมบี้

ตอนที่ 12 ล่าชอมบี้

บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความอบอุ่น และแน่นอนว่า ตำแหน่งสมาชิกทีมสำรวจนั้นมีสถานะสูงกว่าผู้รอดชีวิตทั่วไปมาก อีกทั้งคนส่วนใหญ่ยังเป็นชายหนุ่มที่มีร่างกายกำยำ

ในยุคที่ผ่านมาผู้ชายที่มีลักษณะดังกล่าวเป็นที่นิยมมากในสมัยนี้ และหากพวกเขารวมตัวกันต่อหน้าสาธารณชน จะต้องมีคนหลายคนโค้งคำนับให้กับพวกเขาอย่างอ่อนน้อม

ซ่งเจิงมองเห็นว่าตู่หมิงเดินออกจากห้อง สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ด้วยใบหน้ามีร่องรอยเหี่ยวย่น อาการเหมือนไม่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน

เมื่อซ่งเจิงมองมาจากทางด้านหลังและเห็นกลุ่มผู้หญิงที่สวมเสื้อค่อนข้างบางจนเห็นชุดชั้นในสีดำเดินตามผู้ชายคนนี้ออกมา ภาพนี้ทำให้ซ่งเจิงทราบว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเขาทำอะไรมาบ้าง

แท้จริงแล้วเรื่องพวกนี้เขามักเห็นในโลกก่อนหน้าอยู่บ่อยครั้ง ภายใต้สภาวะความกดดัน เนื่องด้วยเมืองที่อยู่อาศัยมีซอมบี้รายล้อม เป็นผลให้เหล่าทีมสำรวจเกิดแบกรับความกดดันหนักอึ้ง สุดท้ายต้องหาทางระบายความกดดันเหล่านั้นออกไป

เรื่องนี้แม้แต่หัวหน้าทีมเฉินเฟิงเองก็อับจน ทำได้เพียงให้พวกเขาผ่อนคลายตามที่ต้องการ แต่ขอเพียงอย่ามากจนเกินไปก็พอ

ตู่หมิงมองมายังซ่งเจิงด้วยสายตาดุร้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงมาหาหลี่ว่านหลูที่อยู่ข้างกายซ่งเจิง ขณะที่มุมปากของตู่หมิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม มือยกขึ้นทำท่าปาดคอต่อหน้าทั้งสองคน

การกระทำนี้ส่งผลให้คนรอบข้างเกิดแตกตื่นตกใจยามได้เห็นสายตาเปี่ยมด้วยความดุร้าย สายตาเช่นนี้มันมากพอทำให้ผู้พบเห็นเกิดตื่นตระหนก!

เพียงไม่นาน ทุกคนที่นี้ก็ทราบว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะต้องเป็นสมาชิกใหม่ประจำทีมอย่างแน่นอน!

แต่จากที่เห็นนั้น ก็เป็นเพียงคนธรรมดาไร้พิษภัย

"ซ่งเจิง!" หลี่ว่านหลูตกใจกลัวจนต้องดึงเสื้อของซ่งเจิงเอาไว้

"ไม่ต้องกลัว เขาไม่กล้าทำอะไรหรอก" ซ่งเจิงปลอบเธอทันที

เมื่อวานตอนที่ตู่หมิงพยายามจะเอาเปรียบหลี่ว่านหลู เขาไล่อีกฝ่ายออกไป แน่นอนว่าเหตุการณ์นั้นทำเอาตู่หมิงไม่พอใจอย่างมาก เป็นเหตุที่ทำให้เขาทำเรื่องน่าตกใจเช่นนี้

แต่เมื่ออยู่ในที่สาธารณะ เขาจะไม่กล้าลงมือทำอะไร หลี่ว่านหลูตอบกลับซ่งเจิงด้วยความกังวลว่า

"ซ่งเจิง ฉันได้ยินมา ว่าตู่หมิงค่อนข้างเรื่องมากและชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่… ตอนที่นายออกไปข้างนอก นายต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ "

ซ่งเจิงหัวเราะตอบ เมื่อเขาได้รับความเป็นห่วงเป็นใย ทำให้รู้สึกว่าการเป็นแบบนี้ก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน ส่วนตู่หมิงนั้น แน่นอนว่ามองซ่งเจิงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องออกไป

คราวนี้กระทะเหล็กของซ่งเจิงจะได้ใช้ประโยชน์เสียที หากมองในมุมของซ่งเจิงแล้ว เรื่องอาหารการกินเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด หากเขาระวังตัวมากขึ้น ตู่หมิงก็จะไม่สามารถเข้ามารบกวนได้

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงเดินนำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในห้องโถง นอกจากทีมสำรวจที่มีเฉินเฟิงเป็นหัวหน้าทีมแล้ว ยังมีรองหัวหน้าอีกสามคน นั่นก็คือพี่ใหญ่ เจ้าลิงผอมและชายหนุ่มวัยรุ่น

เดิมทีรองหัวหน้าจะมีลูกน้องอีกสี่คน แต่เมื่อสองวันก่อนลูกน้องของพี่ใหญ่กุ้ยติดเชื้อไวรัสจนกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว หลังจากนั้นซ่งเจิงจึงได้เข้าร่วมทีม ซึ่งนับได้ว่าเขาเข้ามาแทนที่เหล่าหลี่พอดี

เฉินเฟิงมองทางซ่งเจิงพร้อมกับโบกมือให้ ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้อง

"รู้จักกันไว้หน่อยนะ ทีมของเราจะมีคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน นั่นก็คือซ่งเจิง"

พวกเขาพากันเข้ามาทักทายซ่งเจิงทันที

เมื่อมาถึงคนผอมที่ดูเหมือนลิงผอม เขามองซ่งเจิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เสียงหัวเราะเผยดังขึ้น

"นายชื่อซ่งเจิงเหรอ? ท่าทางก็ดูใช้ได้อยู่นะ แต่ว่ากระทะอันใหญ่ที่อยู่ข้างหลังเอามาทำอะไรน่ะ หรือว่านายคิดจะใช้กระทะอันนี้ตีซอมบี้พวกนั้น?"

ซอมบี้ที่มีพลังต่ำสุด ทีมสำรวจรู้จักพวกมันดีอย่างลึกซึ้ง ถึงขนาดที่ว่าแม้เป็นดาบเล่มยาวเผยประกายยังไม่อาจทำให้พวกมันหวาดกลัว

ไม่มีใครเชื่อว่ากระทะใบนี้จะสามารถจัดการซอมบี้ได้ ยามได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของเจ้าลิงผอม เหล่าทีมสำรวจวัยรุ่นทั้งหลายต่างก็พากันหัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพูดกับซ่งเจิงว่า

"ฉันว่าเขาคงไม่ได้ไปฆ่าซอมบี้หรอก คงจะไปเป็นพ่อครัวเสียมากกว่า ฮ่าฮ่า ไม่แน่ว่าเนื้อซอมบี้ที่ต้มอยู่ในกระทะใบใหญ่ของเขาอาจจะอร่อยก็เป็นได้"

"ฮ่าฮ่า ตลกชะมัด! ที่แท้ก็มีกระทะใบใหญ่อยู่ด้านหลังเพราะจะเอาไปทำกับข้าวนั่นเอง"

ซ่งเจิงไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากเขามักอารมณ์ดีอยู่เสมอ และไม่ชอบแข่งขันกับใครอยู่แล้ว เมื่อชาติก่อนตอนเรียนที่อยู่โรงเรียนเทคโนโลยีโม่วเชียงนั้น เขาได้ชื่อว่าเป็นคนที่อารมณ์ดีมากคนหนึ่ง

คนเหล่านี้ที่เหยียดหยามซ่งเจิงไม่ทราบความลับของกระทะเหล็ก ไม่แปลกที่พวกเขาหัวเราะ ตอนนี้เขาเพียงส่ายศีรษะและเอ่ยตอบ

"ผมใช้เจ้านี่จนชินแล้ว หากให้ใช้อย่างอื่นคงจะไม่ถนัดก็เลยหยิบติดมือมาด้วย"

ตอนนี้ซ่งเจิงเข้าร่วมทีมสำรวจและเป็นลูกน้องของพี่ใหญ่กุ้ย เมื่อเห็นว่าตอนนี้ซ่งเจิงกำลังโดนเจ้าลิงผอมกับคนเหล่านั้นหัวเราะเยาะ เฉินเฟิงจึงเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่และรีบช่วยซ่งเจิง

"เป็นอะไร? ไม่เคยเห็นคนใช้กระทะเหล็กฆ่าซอมบี้หรือยังไง ? พลังของอาเจิงไม่ธรรมดานะ ถึงขนาดสามารถแบกกระทะเหล็กหนักหลายกิโลนี้ได้ ขณะที่พวกนายไม่น่าจะมีใครแบกมันได้สักคน! เรื่องนี้มีอะไรน่าขำอย่างนั้นเหรอ?"

บรรดาคนของลิงผอมหัวเราะเพราะเห็นเป็นเรื่องตลกและไม่ได้คิดร้ายอะไร แต่หลังจากตู่หมิงเดินเข้ามา บรรยากาศในการสนทนาก็เปลี่ยนไป เขาพูดขึ้นมาว่า

"พวกเราเป็นทีมสำรวจ ทำไมถึงรับคนแบบนี้เข้ามา พวกเราไปฆ่าซอมบี้ ไม่ได้ไปทำครัวเสียหน่อย แล้วจะเอาไอ้กระทะเหล็กนี่ไปทำไม?"

เมื่อได้ยินคำพูด กลุ่มของเฉินเฟิงก็หันไปมองพร้อมหัวเราะอย่างเย็นชา และพูดออกไป

“ซ่งเจิงเข้าร่วมทีมสำรวจเพราะฉันเห็นด้วย นายมีปัญหาอะไรงั้นเหรอตู่หมิง? ไม่เห็นด้วยหรือยังไง?!”

ตู่หมิงรีบร้อนเผยยิ้มตอบคำกลับ

"จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ? ผมน่ะเคารพพี่เฉินจะตาย จะไม่เห็นด้วยได้ยังไง ผมไม่ได้โกหกนะครับ ผมเพียงแค่รู้สึกว่าคนบางคนไม่รู้จักกำลังของตัวเอง คิดว่าตัวเองมีวิชากังฟูก็สามารถฆ่าซอมบี้ได้ ถึงเวลาจริงๆเขาคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายไปแล้ว"

เจ้าลิงผอมพูดขึ้นมาอีกว่า

"ที่ตู่หมิงพูดก็มีเหตุผล การฆ่าซอมบี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ ขนาดพวกเราทีมสำรวจแม้จะออกไปปฏิบัติภารกิจหลายครั้งแล้ว ก็ยังไม่มีใครกล้าที่จะรับประกันว่าจะได้กลับมาอีก ซ่งเจิง! ตอนนี้นายจะเปลี่ยนใจก็ยังทันนะ"

ซ่งเจิงไม่ได้สนใจคำพูดดูถูกของตู่หมิง เพียงหันไปพูดกับเจ้าลิงผอมว่า

"ขอบคุณหัวหน้าหยวนที่เป็นห่วงนะครับ แต่ผมคิดดีแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเปลี่ยนใจครับ"

ชื่อเดิมของเจ้าลิงผอมคือหยวนเหิง เพียงแค่เพราะว่าร่างกายของเขาผอมราวกับลิงจึงทำให้เขาถูกเรียกด้วยชื่อนั้นแทน และเมื่อได้รับคำตอบจากซ่งเจิง เหล่าหัวหน้าทีมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเฟิงก็มองไปรอบห้องโถง ก่อนจะพูดด้วยเสียงอันดังว่า

"ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางได้!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทีมสำรวจกว่ายี่สิบนายก็ทยอยเดินออกไปจนมาถึงหน้าโรงแรม ก่อนจะพากันขึ้นรถบรรทุกครบทุกคน การอยู่ในยุคที่มีซอมบี้ล้อมเมืองแบบนี้ควรจะใช้รถที่มีขนาดเล็กและคล่องแคล่วกว่านี้

แต่ว่าเหล่าทีมสำรวจก็ยังคงใช้รถบรรทุกขนาดใหญ่กัน เนื่องจากรถคันนี้ได้ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ โดยด้านหน้าเสริมด้วยวัสดุกันกระแทกขนาดใหญ่ ส่วนด้านข้างของตัวถังรถทั้งสองเป็นเหล็กแหลมคม

และเมื่อรวมกับเครื่องยนต์ขนาดใหญ่แล้ว มันสามารถทำให้เหล่าซอมบี้หัวขาดออกจากลำตัวได้ทันที หากว่าโดนเหล่าซอมบี้ล้อมไว้ก็สามารถฆ่าฝูงซอมบี้ให้ตายได้ด้วยรถบรรทุกนี้

จากความทรงจำในชาติที่แล้ว นี่ไม่ได้เป็นครั้งแรกที่ซ่งเจิงนั่งรถแบบนี้ เมื่อก่อนตอนที่อยู่โรงเรียนเทคโนโลยีโม่วเชียง เขามักจะลากหมูตัวอ้วนไปที่โรงฆ่าสัตว์ด้วยรถนี้เสมอ แต่แค่ครั้งนี้เขาออกไปฆ่าซอมบี้ มันจึงทำให้เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

ซ่งเจิงคิดในใจขณะรถบรรทุกคันใหญ่เคลื่อนตัวออกไปพอดี