บทที่ 23 พวกบ้านนอก

ที่โรงแรมฮอลิเดย์ สมาชิกทีมของลู่หมิงชวนทั้งสี่คนแยกย้ายกันเข้าพักที่ห้อง 201 และ 205

หลังจากสแกนใบหน้า ลู่หมิงชวนก็เดินเข้าไปในห้อง

เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่สะอาดสะอ้านภายในห้อง สีหน้าของลู่หมิงชวนยังคงเรียบเฉย แต่เมื่อเขาเห็นน้ำใสสะอาดไหลออกมาจากก๊อกน้ำในห้องน้ำ ความสงบนิ่งบนใบหน้าของเขาก็เริ่มแตกร้าว

ฉู่เทียนพักห้องเดียวกับลู่หมิงชวน นิสัยอารมณ์ร้อนที่เพิ่งถูกตั่วตั่วซัดจนหงอยไปเมื่อครู่เริ่มกลับมาอีกครั้ง

“เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!”

ลู่หมิงชวนทำมือเป็นสัญญาณ บอกให้ฉู่เทียนเงียบเสียงลง

ฉู่เทียนมองหน้าหัวหน้าทีมตัวเอง แล้วทำท่ารูดซิปปากทันที

แต่แววตาตื่นตะลึงนั้นปิดอย่างไรก็ไม่มิด เขาก้าวพรวดๆ ไปที่อ่างล้างหน้า ยื่นมือออกไปรองน้ำที่ไหลจากก๊อก สัมผัสเย็นเฉียบของน้ำทำให้เขาอดสะดุ้งไม่ได้

ลู่หมิงชวน: “ไปเรียกเย่ยวี่กับเจียงยวี่มา แล้วลงไปเจอกันที่ห้องอาหารชั้นหนึ่ง”

ภารกิจของลู่หมิงชวนในครั้งนี้มีสองอย่าง

หนึ่งคือตรวจสอบว่าโรงแรมแห่งนี้มีอาหารจำนวนมากและแหล่งน้ำสะอาดจริงหรือไม่

สองคือสืบให้รู้แน่ชัดว่าขุมกำลังที่หนุนหลังโรงแรมนี้คือใคร และมีความแข็งแกร่งแค่ไหน

ทั้งสี่คนเดินเข้าห้องอาหาร และกดสั่งอาหารตามขั้นตอน

สองนาทีต่อมา เมื่อเห็นหุ่นยนต์พนักงานเสิร์ฟยกถาดอาหารมาเสิร์ฟ หัวใจของลู่หมิงชวนก็ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง

ทั้งสี่คนสั่งหม้อไฟหมาล่าแบบหม้อส่วนตัวคนละชุด

น้ำซุปในหม้อทองเหลืองเดือดปุดๆ ส่งเสียงดังน่าฟัง น้ำมันพริกสีแดงเดือดพล่านพัดพาเอากลิ่นหอมฉุนของพริกหอมและพริกแห้งลอยมาเตะจมูก กระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานหนักทันที

ผักกาดขาวและผักกาดหอมที่วางอยู่ข้างๆ สดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากแปลง เนื้อวัวติดมันลายหินอ่อนสีแดงสลับขาว ลวดลายชัดเจนสวยงาม ส่องประกายแวววาวภายใต้แสงไฟดูเย้ายวนใจ

ฉู่เทียนกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ ความคับแค้นใจที่โดนซ้อมมาก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะจางหายไปเพราะกลิ่นหอมของหม้อไฟตรงหน้า เขาหยิบตะเกียบเตรียมจะคีบเนื้อวัวลงไปแกว่งในหม้อ แต่ถูกลู่หมิงชวนตบหลังมือห้ามไว้เสียก่อน

ถ้าบอกว่ามีเนื้อสัตว์ ยังพออธิบายได้ว่าแช่แข็งเอาไว้ในตู้เย็นหรือห้องเย็น

แต่ผักสดพวกนี้ล่ะ... จะอธิบายยังไง?

แถมราคายังถูกแสนถูก หม้อไฟหนึ่งชุดราคาแค่ 50 คะแนน

เท่ากับว่าคริสตัลคอร์ระดับ 1 เม็ดเดียว สามารถซื้อหม้อไฟกินได้ถึงสองชุด

แต่ในฐานหวงฮุน คริสตัลคอร์ระดับ 1 หนึ่งเม็ด แลกได้แค่น้ำสะอาดหนึ่งขวดเท่านั้น

นี่ขนาดลู่หมิงชวนไปแลกเองนะ ถ้าเป็นคนอื่น ไปแลกได้น้ำมาครึ่งขวดก็หรูแล้ว

ลู่หมิงชวนสังเกตการณ์รอบๆ ในห้องอาหารมีลูกค้านั่งอยู่ประปรายสองโต๊ะ ท่าทางผ่อนคลาย ไม่มีความระแวดระวังตัวเหมือนพวกเขา ราวกับว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา

“หัวหน้า” ฉู่เทียนเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

“รอเดี๋ยว”

ลู่หมิงชวนจ้องมองลูกค้าคนหนึ่งที่นั่งอยู่เยื้องไปทางซ้ายกำลังตักข้าวเข้าปาก รอสังเกตอาการอยู่ 5 นาที เมื่อเห็นว่าคนคนนั้นไม่มีความผิดปกติใดๆ ลู่หมิงชวนถึงเอ่ยปาก:

“กินเถอะ”

สิ้นเสียงอนุญาต ฉู่เทียนก็ไม่รอช้า ตะเกียบพุ่งฉิวราวกับลูกธนูหลุดจากคั่ง คีบเนื้อวัวสไลซ์ลงไปแกว่งในหม้อน้ำมันพริกเดือดพล่าน เพียงครู่เดียวเนื้อสีแดงก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อ ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปหมาล่ารสจัดจ้าน ถูกส่งเข้าปากทันที

รสสัมผัสของเนื้อที่หอมนุ่มละมุนลิ้นผสมผสานกับรสเผ็ดชาอันดุดันระเบิดขึ้นในปาก ลวกปากจนต้องสูดปากซี๊ดซ๊าดแต่ก็ตัดใจหยุดกินไม่ได้

เย่ยวี่และเจียงยวี่เองก็เริ่มลงมือเช่นกัน ลูกชิ้นกุ้งเด้งดึ๋งสู้ฟัน ผักสดที่ดูดซับน้ำซุปจนชุ่มฉ่ำกรอบหวาน ทั้งสี่คนกินอย่างตะกละตะกลาม ราวกับจะชดเชยความอร่อยที่ขาดหายไปตลอดหลายปีมานี้ให้หมดในมื้อเดียว

ไอร้อนจากหม้อไฟทำให้ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว เสียงเคี้ยวตุ้ยๆ และเสียงถอนหายใจด้วยความฟินดังอบอวลไปทั่วโต๊ะ

ฉู่เทียน: “นี่มันสวรรค์ชัดๆ! หัวหน้าครับ พวกเราอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยเถอะ ผมไม่อยากกลับฐานแล้ว”

ลู่หมิงชวนไม่ได้ตอบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ยังไง

โรงแรมที่มีอาหารและน้ำสะอาดมากมายมหาศาล แถมราคายังถูกเหมือนแจกฟรี มองมุมไหนก็ดูพิศวงเกินไป

แม้แต่เย่ยวี่ที่ปกติทำตัวไร้ตัวตนยังพูดสนับสนุน: “นั่นสิครับหัวหน้า ที่เราเข้าร่วมกับฐานก็เพื่ออาหารไม่ใช่เหรอ?”

เจียงยวี่คนเฉื่อยชาเอ่ยเสริม: “ใช่ครับ ที่นี่มีกินมีดื่ม แถมไม่มีเรื่องปวดหัวกวนใจเหมือนในฐานด้วย แค่ออกไปฆ่าซอมบี้ทุกวัน ก็ได้กลับมากินของอร่อยแล้ว”

ลู่หมิงชวนเงียบไปครู่ใหญ่ “เรารู้ข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมนี้ยังไม่มากพอ”

คนอื่นเงียบเสียงลง พวกเขารู้ว่าลู่หมิงชวนเป็นคนรอบคอบเสมอ เชื่อเขาไว้ไม่เสียหาย

ความจริงแล้ว ในใจลึกๆ ของลู่หมิงชวนก็เริ่มหวั่นไหวเหมือนกัน

เจียงยวี่พูดถูก อยู่ที่นี่ไม่มีเรื่องเละเทะวุ่นวายเหมือนในฐาน

ฐานหวงฮุนเป็นฐานขนาดใหญ่ คนเยอะ เรื่องก็แยะตามมา

ในฐานะหน่วยพิเศษที่ 1 ทีมของลู่หมิงชวนเปรียบเสมือนหนามยอกอกของใครหลายคน มีคนมากมายจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เพื่อมาแทนที่พวกเขา

เล่ห์เหลี่ยมกลโกงสารพัดรูปแบบถูกงัดออกมาใช้ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาแข็งแกร่งพอ ป่านนี้คงไม่เหลือแม้แต่กระดูก

อีกอย่าง ในฐานมีคนประเภทเดียวกับเหลียงเหวินที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาอยู่เยอะมาก พวกมันอาศัยว่าตัวเองมีพลังวิเศษ ก็เที่ยวข่มเหงรังแกคนธรรมดา

ลู่หมิงชวนรู้ดีว่าคนในฐานจำนวนมากมีปัญหาทางจิต พวกมันเสพติดการทรมานผู้อื่น มีความสุขบนความทุกข์ระทมของคนอื่น

ลู่หมิงชวนรังเกียจเรื่องพวกนี้เข้าไส้ เขาเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด

เหตุผลที่ลู่หมิงชวนยังทนอยู่ที่ฐานหวงฮุน ก็มีแค่สองข้อ หนึ่งคือยอมศิโรราบต่อความแข็งแกร่งของผู้บัญชาการเฉิงหยาง สองคือฐานมีอาหารให้

ลู่หมิงชวนคิดว่า เขาต้องทำความรู้จักโรงแรมแห่งนี้ให้มากกว่านี้ก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ

เวลานี้ทั้งสี่คนกินกันจนพุงกาง สภาพการกินดูไม่สำรวมเลยสักนิด หรือจะเรียกว่าดูทุลักทุเลเลยก็ได้ ที่ปากเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมัน

ตอนที่หลิวชุ่ยชุ่ยและหยางหลงเดินเข้ามา ก็เห็นภาพนี้พอดี

หลิวชุ่ยชุ่ยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววดูถูกเหยียดหยาม

“สภาพ... พวกบ้านนอกไม่เคยเห็นโลก”