บทที่ 2 พนักงานใหม่: ตั่วตั่ว

“ขอให้โฮสต์ตรวจสอบร้านค้าในระบบ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเฉินก็เปิดหน้าร้านค้าขึ้นมา หน้าต่างป๊อปอัปก็เด้งขึ้นมาทันที:

【แจกฟรี ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ!!! ราคา 0 คะแนน จำกัดการซื้อ 1 เครื่อง! ช้าหมดอดนะ! รีบมากดรับกันเลย!】

ซูเฉิน: “......”

หลังจากกดรับตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติมาแล้ว ซูเฉินก็นำไปวางไว้ที่มุมหนึ่งของล็อบบี้

ภายในตู้มีสินค้าเพียง 4 ประเภท ได้แก่ น้ำแร่, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป, ข้าวผัดหยางโจว และข้าวหน้าเนื้อ

ซูเฉิน: “...ระบบ ไม่ใช่จะบ่นนะ แต่สภาพแวดล้อมแบบนี้ ของกินแค่นี้ จะมีใครมาซื้อ?”

【โลกใบนี้อยู่ในยุควันสิ้นโลกปีที่ 3 อาหารและน้ำถือเป็นทรัพยากรที่ล้ำค่ามาก ในขณะเดียวกัน โรงแรมฮอลิเดย์ก็นับเป็นเซฟเฮาส์ที่หาได้ยากยิ่ง】

ซูเฉินตอบกลับเสียงแห้ง: “เออ ก็ได้”

ซูเฉินเลิกคุยกับระบบ แล้วหันมาสำรวจร้านค้าอย่างจริงจัง

เขาสังเกตเห็นว่า ด้านล่างสุดของร้านค้ามีชื่อของเขาและยอดเงินคงเหลือแสดงอยู่: 【ซูเฉิน: 1,000 คะแนน】

“งั้นฉันก็อัปเกรดเป็นเลเวล 2 ได้เลยสิ?”

【คะแนน 1,000 คะแนนนี้ เป็นคะแนนเริ่มต้นที่ระบบมอบให้โฮสต์โดยอัตโนมัติ】

【คะแนนเริ่มต้นไม่สามารถนำมาใช้ในการอัปเกรดโรงแรมฮอลิเดย์ได้】

ซูเฉิน: ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆ ด้วย... ดีใจเก้อเลยตู

หน้าแรกของร้านค้าในระบบมีไอคอนเพียง 3 อัน ได้แก่ 【ตกแต่ง】, 【ชือเลอเมอ】, 【วงล้อนำโชค】

ในหน้าเมนู 【ตกแต่ง】 มีทั้งสินค้าแยกชิ้นและวัสดุต่างๆ เช่น ผ้าม่าน โต๊ะเก้าอี้ และพื้น

นอกจากนี้ยังมีชุดตกแต่งแบบครบเซ็ตหลากหลายสไตล์ เช่น สไตล์นอร์ดิก สไตล์ลักชูรีแบบมินิมอล ฯลฯ

ชุดตกแต่งครบเซ็ตราคาไม่ใช่เล่นๆ ชุดตกแต่งสไตล์นอร์ดิกหนึ่งชุดราคาปาเข้าไป 4,999 คะแนน

ซื้อไม่ไหว ข้าม

หน้าเมนู 【ชือเลอเมอ】 ยังเป็นไอคอนสีเทา ข้าม

ซูเฉินเปิดเมนูวงล้อนำโชค

ด้านในมีปุ่มให้เลือก 3 ปุ่ม:

วงล้อนำโชคระดับต่ำ: 19 คะแนน/ครั้ง

วงล้อนำโชคระดับกลาง: 999 คะแนน/ครั้ง

วงล้อนำโชคระดับสูง: 2,999 คะแนน/ครั้ง

ซูเฉินกดเลือกวงล้อนำโชคระดับต่ำอย่างไม่ลังเล

ซูเฉินถูมือไปมา “ปกติฉันดวงดีอยู่แล้ว ฮี่ๆ”

“ว่าแต่ระบบ ทำไมบนวงล้อนี้ถึงมองไม่เห็นเลยว่ามีรางวัลอะไรบ้าง?”

【การหมุนทุก 1 ครั้ง จะสะสมค่าความโชคดี 1 แต้ม เมื่อค่าความโชคดีครบ 20 แต้ม จึงจะมองเห็นรายละเอียดของรางวัล】

ซูเฉินบ่นในใจ: นี่มันเหลี่ยมจัดชัดๆ!

【กำลังจะหักคะแนน 19 คะแนน ยืนยันหรือไม่?】

“ยืนยัน”

เข็มบนวงล้อหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว หัวใจของซูเฉินก็พลอยเต้นรัวไปด้วยความลุ้นระทึก

หลังจากหมุนเร็วๆ สักพัก เข็มก็ค่อยๆ ช้าลง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ช่องเล็กๆ สีเหลือง

หน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมา: 【ยินดีด้วย คุณสุ่มได้คนงาน: ตั่วตั่ว】

【หมายเหตุ: “อย่าดุตั่วตั่วนะ ไม่อย่างนั้นจะมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้น”】

หลังจากซูเฉินกดรับรางวัล สาวน้อยโลลิสุดน่ารักก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทันที

ผมทวินเทลสีเขียวซีดของตั่วตั่วดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

บนหัวสวมหูฟังแบบครอบหูสีดำ สวมชุดกระโปรงบานฟูฟ่องสไตล์โลลิต้าที่ตัดเย็บอย่างประณีต

ดูแล้วช่างสดใสน่ารักเสียเหลือเกิน

ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสกระจ่างของตั่วตั่วมองมาที่ซูเฉิน ก่อนที่เสียงหวานใสจะดังขึ้น:

“เจ้านายที่เคารพ หนูชื่อตั่วตั่วค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!”

ซูเฉินขมวดคิ้ว: นี่คือคนงาน? ยัยหนูมดตะนอยนี่ทำอะไรได้? ยืนเรียกลูกค้าอยู่หน้าประตูเหรอ?

พอมองดูสภาพล็อบบี้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะ คิ้วของซูเฉินก็ยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

ให้ตั่วตั่วยืนต้อนรับหน้าประตู แล้วฉันทำความสะอาดงั้นเหรอ?

ไหนบอกว่ามาพักร้อนไง?

ไอ้ระบบเฮงซวย

ซูเฉินพยักหน้าอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไร แล้วกดหมุนวงล้อนำโชคต่อ

【กำลังจะหักคะแนน 19 คะแนน ยืนยันหรือไม่?】

“ยืนยัน”

เข็มหยุดลงที่โซนสีฟ้า หน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมา: 【น่าเสียดาย คุณไม่ได้รับรางวัลใดๆ】

ซูเฉินกดสุ่มต่อ ครั้งนี้เข็มหยุดที่โซนสีแดงที่แคบที่สุด

หน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมา: 【ยินดีด้วย คุณได้รับ 2,000 คะแนน!】

ซูเฉินยังอยากจะสุ่มต่อ แต่กลับมีหน้าต่างใหม่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ: 【ขออภัย โควตาสุ่มรางวัลประจำสัปดาห์ของคุณหมดแล้ว!】

“สัปดาห์หนึ่งสุ่มได้แค่ 3 ครั้งเนี่ยนะ?!”

【ถูกต้อง】

ซูเฉินส่งคำทักทายไปถึงโคตรเหง้าศักราชของระบบอย่างสุภาพในใจ

เหลือบมองยอดคะแนนคงเหลือ: 2,943

ซูเฉินไม่อยากนั่งบนโซฟาเก่าๆ สกปรกนั่น เขาเลยยอมจ่าย 50 คะแนนในร้านค้าเพื่อแลกเก้าอี้เอนหลังมาตัวหนึ่ง

ตรงประตูหน้าล็อบบี้มีแดดส่องถึงพอดี ซูเฉินจึงลากเก้าอี้เอนหลังไปวางไว้ตรงนั้น

เขามองดูตั่วตั่วที่ยืนทำตาแป๋วอย่างน่ารัก ซูเฉินตกอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยถามออกไปว่า:

“ตั่วตั่ว เธอทำความสะอาดเป็นไหม?”

ซูเฉินมาที่นี่เพื่อพักร้อน เขาไม่อยากลงมือทำเองจริงๆ

เสียงหวานใสตอบกลับมา: “แน่นอนค่ะเจ้านาย”

ซูเฉินถามด้วยความประหลาดใจ: “จริงเหรอ?!”

ตั่วตั่ว: “เชิญเจ้านายสั่งมาได้เลยค่ะ!”

“งั้นเธอช่วยทำความสะอาดล็อบบี้ชั้นหนึ่งก่อนนะ”

“อ้อ แล้วก็ห้อง 201 ด้วย คืนนี้ฉันจะนอนห้องนั้น”

“รับทราบค่ะเจ้านาย”

พอเห็นตั่วตั่วกำลังจะเดินออกไป ซูเฉินก็รีบเรียกเธอไว้

“เดี๋ยวก่อน”

“คะเจ้านาย?”

ซูเฉินเปิดร้านค้า จ่าย 200 คะแนนเพื่อแลกชุดเครื่องนอนมาหนึ่งเซ็ต ในนั้นมีชุดผ้าปูที่นอนสี่ชิ้น หมอน และผ้าห่ม

“หลังจากทำความสะอาดห้อง 201 เสร็จแล้ว เอาชุดเครื่องนอนชุดนี้ไปเปลี่ยนให้ด้วยนะ”

“รับทราบค่ะเจ้านาย”

หลังจากตั่วตั่วเดินออกไปทำงาน ซูเฉินก็ทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้เอนหลังอย่างอารมณ์ดี สองมือประสานท้ายทอย ไขว่ห้าง นอนตากแดดอย่างขี้เกียจ

แบบนี้สิถึงจะถูก

การพักร้อนมันต้องแบบนี้ มีหน้าที่แค่เสพสุขก็พอ

ต้องยอมรับเลยว่า ท้องฟ้าของโลกใบนี้สีครามสดใสจริงๆ

เหมือนว่าการมาพักร้อนที่นี่ก็ไม่ได้แย่อะไรนัก

แต่ถ้าไอ้ซอมบี้หน้าตาน่าขยะแขยงหน้าประตูหายไปได้สักหน่อย ก็คงจะดียิ่งกว่านี้

มันช่างทำลายบรรยากาศเสียจริง

..........

ณ อีกฟากหนึ่งของเมือง ชายคนหนึ่งที่แต่งกายมิดชิดจนเหลือให้เห็นเพียงแค่ดวงตาคู่หนึ่ง กำลังวิ่งหนีตายไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังของเขา มีฝูงซอมบี้กลุ่มใหญ่วิ่งไล่กวดตามมา

หลินลี่เผลอไปแหย่รังแตนเข้าให้แล้ว

เดิมทีเขาคิดว่าในห้างสรรพสินค้านั้นจะมีซอมบี้แค่ไม่กี่ตัว แต่ที่ไหนได้ บนชั้นสองของห้างกลับอัดแน่นไปด้วยซอมบี้ยุบยับเต็มไปหมด

ถึงหลินลี่จะเก่งแค่ไหน แต่ตัวคนเดียวก็ต้านซอมบี้หลายร้อยตัวไม่ไหว

ในสถานการณ์แบบนี้ มีแต่ต้องหนีเท่านั้น

โชคยังดีที่เขาเป็น ‘ผู้มีพลังพิเศษ’ ไม่เพียงแต่สมรรถภาพร่างกายจะแข็งแกร่ง แต่ยังมีพลังธาตุลมอีกด้วย

ด้วยการสนับสนุนจากพลังธาตุลม ระยะห่างระหว่างหลินลี่กับฝูงซอมบี้ด้านหลังจึงค่อยๆ ทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ

..........

ซูเฉินมองดูโลลิตัวน้อยใช้มือข้างเดียวยกโซฟาอันเทอะทะขึ้น แล้วทำความสะอาดใต้โซฟาอย่างคล่องแคล่วว่องไวด้วยความทึ่ง

ตัวเล็กนิดเดียว แต่แรงเยอะชะมัด

หลังจากถูพื้นจนสะอาดสะอ้าน แม่โลลิตัวน้อยก็หยิบผ้าขี้ริ้วที่ไปหามาจากซอกไหนก็ไม่รู้ เริ่มเช็ดกระจก

ซูเฉินกำลังนึกสงสัยอยู่ว่า หน้าต่างสูงขนาดนี้ ยัยหนูโลลินี่จะเช็ดถึงได้ยังไง?

ปรากฏว่าวินาทีถัดมา โลลิตัวน้อยก็ขยายร่างกลายเป็น ‘โลลิตัวเบิ้ม’

เมื่อมองดูแผ่นหลังอันสูงใหญ่นั้น ซูเฉินก็ตกอยู่ในห้วงความคิดลึกซึ้งอีกครั้ง

สายตาของเขาเผลอกวาดมองไปยัง ‘ส่วนนั้น’ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“สมมตินะ... ฉันแค่สมมติเฉยๆ ถ้าฉันสามารถยืดหดขยายขนาดได้ตามใจชอบบ้างล่ะก็ ฉันจะต้องเอาความสามารถอันล้ำค่านี้ไปใช้ในที่ที่ควรใช้อย่างแน่นอน”

เมื่อเห็นระบบไม่ตอบสนอง ซูเฉินเลยถามจี้: “ระบบ แกคิดว่าไง?”