บทที่ 47 - พัสดุถึงบ้าน ภารกิจลุล่วง

บทที่ 47 - พัสดุถึงบ้าน ภารกิจลุล่วง

น่าเสียดายที่กองทัพเยอรมันเจาะแนวรับของกองพล 101 ไม่เข้า พอตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าการสู้รบก็ยุติลง

การโจมตีรอบนี้ดูเหมือนเป็นการลองเชิงเสียมากกว่า สายข่าวรายงานว่ากำลังเสริมของเยอรมันจะมาถึงก่อนเที่ยงวันนี้ อย่างช้าที่สุดคืนนี้พวกมันคงเปิดฉากบุกเต็มสูบ

ดูจากเวลาแล้ว รีบส่งของออกไปวันนี้แหละดีที่สุด

ฝั่งพันธมิตรก็มีข่าวมาว่า กองพลยานเกราะที่ 2 ของสหรัฐฯ จะมาถึงเขตคาเรนตันก่อนเที่ยง ถึงตอนนั้นสงครามใหญ่คงระเบิดขึ้นแน่

ลีอันกับลูกทีมซิ่งรถกลับถึงคาเรนตันก่อนฟ้าสาง เสียงปืนเสียงระเบิดที่ดังระงมทำให้ไม่มีใครข่มตานอนลง กลัวว่าหลับไปแล้วจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก

พอถึงคาเรนตัน ลีอันสั่งให้จอดรถเทียบหน้าประตูห้องพัสดุของฝ่ายพลาธิการ

ประตูปิดสนิทแต่ไฟข้างในยังเปิดอยู่ มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นทหารนายนึงฟุบหลับคาโต๊ะ ในมือยังกำขวดเหล้าเปล่าไว้แน่น

ถ้าไม่เมาเละเทะ ป่านนี้คงตื่นเพราะเสียงระเบิดไปนานแล้ว

มาลาร์คีย์ทำท่าจะไปเคาะประตู แต่ลีอันห้ามไว้

เสียงระเบิดตูมตามยังไม่ตื่น เคาะประตูไปมันจะได้ยินได้ไง

"ปัง!"

ลีอันประเคนเท้าถีบประตูผัวะเดียวเปิดอ้าซ่า แล้วสั่งลูกน้องให้ลากไอ้ขี้เมาไปจับกดหัวล้างหน้าในอ่าง

ทหารขี้เมาสำลักน้ำแทบตาย นึกว่าโดนเยอรมันจับตัวได้ พอตั้งสติเห็นว่าเป็นทหารอเมริกันก็โวยวายลั่น "ไอ้-เลว ฉันจะฟ้อง..."

"เพี้ยะ!"

ลีอันไม่รอให้พูดจบ ตบเรียกสติไปหนึ่งฉาด "ตาสว่างรึยัง"

ทหารคนนั้นโดนตบจนหน้าหัน พอมองชัดๆ ก็จำลีอันได้ "คุณคือ...โทนี่ ถัง?"

"เออ ฉันเอง"

ลีอันยิ้มมุมปาก เขาพอรู้ตัวว่าเป็นคนดังในกรม 506 ใครจะจำหน้าได้ก็ไม่แปลก

ทหารคนนั้นสะดุ้งโหยง รีบสลัดความเมาแล้วตะเบ๊ะท่าสวย "ผู้หมวดครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"

ลีอันยิ้มอีกรอบ ดูท่าไอ้หมอนี่จะหัวไวใช้ได้ แบบนี้คุยง่ายหน่อย

"นายชื่ออะไร"

"รายงานครับ ผมชื่อเวสต์ พลทหารไปรษณีย์เวสต์ครับ"

เวสต์รีบรายงานตัวเสียงดังฟังชัด

ลีอันพยักหน้า "เวสต์ พี่น้องของฉันมี 'ของฝาก' อยากจะส่งกลับบ้าน รบกวนนายช่วยจัดการให้หน่อย"

ในสนามรบไม่ว่าจะนายหรือพลทหาร พอได้ของดีมาก็ส่งกลับบ้านกันทั้งนั้น บนกล่องพัสดุคงไม่แปะป้ายหรอกว่า 'สมบัติที่ปล้นมา' อ้างว่าเป็นของฝากพื้นเมืองฟังดูเข้าท่ากว่าเยอะ

เวสต์ชะเง้อมองออกไปนอกประตู เห็นรถบรรทุกจอดแน่นเอี๊ยด

คุณพระช่วย นี่มารบกี่วันเอง กวาดมาได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ

เวสต์เริ่มนึกเสียใจว่าทำไมตูถึงมาเป็นบุรุษไปรษณีย์ฟะ

เอาเถอะ เป็นไปรษณีย์โอกาสรอดชีวิตมันสูงกว่า

จะมีอะไรดีไปกว่าการมีลมหายใจล่ะ

เวสต์ปลอบใจตัวเองแล้วฉีกยิ้มการค้า "ผู้หมวดครับ ผมยินดีบริการเต็มที่ แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาทำการ เกรงว่า..."

ลีอันยกมือขึ้น เวสต์สะดุ้งเฮือกนึกว่าจะโดนตบอีกรอบ

"เวสต์ นายมีแฟนไหม"

ลีอันไม่ได้จะตบ แต่ยัดนาฬิกาข้อมือผู้หญิงใส่มือเวสต์

นาฬิกาเรือนนี้เป็นหนึ่งในสมบัติของพันเอกฟอน ไฮดท์ สงสัยกะจะเอาไปประเคนสาวที่ไหนสักคน

"ถ้านายมีแฟน ฉันเชื่อว่าเธอได้รับของขวัญชิ้นนี้ต้องกรี๊ดสลบแน่"

เวสต์มองนาฬิกาในมือตาถลน นี่มันนาฬิกาฝังเพชรชัดๆ ราคามันต้อง...แพงบรรลัยแน่นอน

เวสต์เดาไม่ออกว่ากี่ตังค์ แต่ที่แน่ๆ ชาตินี้ทั้งชาติเงินเดือนพลทหารอย่างเขาไม่มีปัญญาซื้อแน่

"ผู้-ผู้หมวด ขอบคุณครับ ถึงตอนนี้ผมจะยังโสด แต่ผมเชื่อว่าสาวๆ ค่อนโลกถ้าได้ของขวัญชิ้นนี้ต้องยอมเป็นแฟนผมแน่"

เสียงเวสต์สั่นเครือ แทบจะถวายหัวให้ลีอันเดี๋ยวนั้น

ลีอันเลือกที่จะไม่ไปหานายทหารฝ่ายพลาธิการ แต่เจาะจงมาหาทหารระดับล่างเพื่อจัดการเรื่องนี้ เป้าหมายคือไม่อยากให้เอิกเกริก

เรื่องพรรค์นี้รู้กันน้อยๆ ยิ่งดี

บางทีการซื้อใจคนตัวเล็กๆ ที่คุมหน้างานโดยตรง มันเวิร์กกว่าไปวิ่งเต้นกับพวกนายทหารยศสูงๆ ตั้งเยอะ

เห็นไหม แค่นาฬิกาเรือนเดียว เวสต์ก็พร้อมพลีกายถวายชีวิตให้แล้ว

พวกข้างบนน่ะตะกละจะตาย

"เวสต์ นายก็รู้ว่าเวลาของพวกเรามีค่า ภารกิจข้างหน้าอาจจะไปแล้วไม่ได้กลับมาอีก ฉันเลยอยากให้นายช่วยอนุเคราะห์หน่อย ช่วยจัดการธุระให้พวกเราเดี๋ยวนี้เลย"

เวสต์รีบยัดนาฬิกาเพชรใส่กระเป๋ากางเกง ยิ้มแป้น "ได้เลยครับผู้หมวด ผมได้ยินกิตติศัพท์พวกคุณมาเยอะ พวกคุณคือวีรบุรุษ วีรบุรุษย่อมต้องได้รับสิทธิพิเศษอยู่แล้ว"

เขาเว้นจังหวะนิดนึง แล้วชำเลืองมองรถบรรทุกข้างนอก

"ผู้หมวดครับ ให้ลูกน้องขนของเข้ามาข้างในเลยครับ ผมจะรีบทำเอกสารให้เดี๋ยวนี้"

"ดีมาก"

ลีอันรับคำสั้นๆ

หลังจากนั้นทุกอย่างก็ลื่นไหล ของถูกขนเข้ามาในห้อง

สมบัติบนรถถูกแพ็คลงกล่องมาแล้วชั้นหนึ่ง ลีอันยังจัดการห่อหุ้มอีกชั้น ดูจากภายนอกไม่มีทางรู้เลยว่าข้างในคืออะไร

เวสต์ออกใบนำส่ง จัดการเอกสารทุกอย่างครบถ้วน พร้อมย้ำว่ามีอะไรให้เรียกใช้ได้เสมอ

"มาลาร์คีย์ นายรออยู่นี่ดูให้แน่ใจว่าของถูกขนขึ้นเครื่องไปแล้วค่อยกลับ"

ลีอันกำชับก่อนเดินออกมา

ช่วงกลางวันทั้งสองฝ่ายต่างสงวนท่าที

กำลังเสริมเยอรมันมาถึงหรือยังไม่รู้ แต่กองพลยานเกราะที่ 2 ของอเมริกามาถึงตามนัดตอนเที่ยง จากนั้นก็เริ่มประชุมวางแผนรบ

ต่อให้เยอรมันไม่บุก กองพลยานเกราะที่ 2 ก็จะเปิดเกมรุกกวาดล้างพวกเยอรมันในเขตคาเรนตันให้สิ้นซาก

ช่วงบ่าย กองพลยานเกราะที่ 2 ปะทะกับเยอรมันประปราย เป็นการหยั่งเชิงเพื่อเช็คกำลังข้าศึก

จากการปะทะเล็กๆ น้อยๆ ทหารอเมริกันจับเชลยมาได้บางส่วน และรีดข้อมูลล่าสุดออกมาได้

กรมยานเกราะเอสเอสที่ 38 ของเยอรมันมาถึงแล้ว นอกจากนี้ยังมีกองพลทหารราบที่ 91 กองพันอาวุธหนักที่ 17 และกองพลยานเกราะเอสเอสที่ 17 "เกิทซ์ ฟอน แบร์ลิชิงเงิน" กำลังทยอยมาถึงในคืนนี้และเช้าวันพรุ่งนี้

คาเรนตันเลี่ยงการนองเลือดไม่ได้แน่

พอรู้สถานการณ์ข้าศึก กองพลยานเกราะที่ 2 ที่เดิมกะจะบุกตะลุยเลยเปลี่ยนแผนมาตั้งรับร่วมกับกองพล 101 ในเขตคาเรนตันแทน

สถานการณ์ภาพรวมของฝ่ายพันธมิตรยังไม่สู้ดีนัก กำลังหนุนระลอกใหญ่ยังมาไม่ถึง ขืนกองพลยานเกราะที่ 2 ทะลวงลึกเข้าไปในแดนข้าศึกอาจโดนตัดขาดไร้คนช่วย

เมื่อเทียบกับจำนวนข้าศึกมหาศาล การบุกเดี่ยวก็เท่ากับฆ่าตัวตาย

ตั้งรับไว้ก่อนได้เปรียบกว่า

ตกเย็น มาลาร์คีย์กลับมาจาก "ที่ทำการไปรษณีย์" มารายงานลีอันว่าเขาเห็นกับตาว่าของทั้งหมดถูกขนขึ้นเครื่องบินลำเลียงและบินลับขอบฟ้าไปแล้ว

สมบัติปลอดภัย หายห่วง

[จบตอน]