บทที่ 39 - ดีที่สุดเท่าที่หาได้

บทที่ 39 - ดีที่สุดเท่าที่หาได้

ด้วยการสนับสนุนจากปืนใหญ่ของลีอัน กองร้อยอีก็ยึดสะพานที่สี่ได้ในเวลาอันรวดเร็ว

การยึดสะพานได้สี่แห่งติดต่อกันมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อการรุกคืบเข้าสู่คาเรนตันของกองพันที่ 2 และกรม 506 สะพานเหล่านี้ยังช่วยเปิดทางให้กองพลทหารราบที่ 4 เคลื่อนพลเข้าสู่ภาคตะวันตกและภาคเหนือของคาบสมุทรโคเทนตินได้อย่างอิสระ

เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิดสตูคาของเยอรมันโฉบมาอีกสองรอบ รอบหนึ่งทำลายปืนใหญ่ 88 มม. ที่ลีอันยึดมาได้

ศึกชิงคาเรนตันยังดำเนินต่อไป แต่สถานการณ์กลับเข้าสู่ภาวะชะงักงันอีกครั้ง การรุกคืบของกองทัพสหรัฐฯ ถูกสกัดกั้น สถานการณ์รอบด้านดูไม่สู้ดีนัก

ผู้พันซิงค์จำต้องเรียกประชุมนายทหารระดับผู้บังคับกองพันขึ้นไป เพื่อหารือวิธีทำลายทางตันนี้

ลีอันขับรถบรรทุกไปสมทบกับผู้หมวดวินเทอร์ส

สถานการณ์เป็นอย่างที่ผู้หมวดวินเทอร์สบอกทางวิทยุ กองร้อยอีในฐานะหัวหอกทะลวงฟัน บาดเจ็บล้มตายไปเยอะจากการรบต่อเนื่องหลายสมรภูมิ กำลังพลที่รวบรวมมาได้อย่างยากลำบากก็ร่อยหรอลงไปอีก

ตอนนี้ ทั้งกองร้อยอีรวมกับหมู่ 9 ของลีอัน มีคนเหลือไม่ถึงสามสิบคน

ในช่วงพักรบ ใบหน้าที่คุ้นเคยหายไปหลายคน ทำให้บรรยากาศดูหดหู่

ทุกคนต่างภาวนาให้การรบนี้จบลงไวๆ อย่างน้อยก็ขอให้ยึดคาเรนตันได้เร็วๆ จะได้พักหายใจหายคอกันบ้าง

ไม่มีใครรู้ว่าจะอยู่รอดเห็นตะวันขึ้นพรุ่งนี้ไหม แต่ทุกคนต่างก็ปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่

"ปิ๊น ปิ๊น"

ลีอันกำลังรายงานสถานการณ์ให้ผู้หมวดวินเทอร์สฟัง โดยจงใจละเว้นเรื่องสมบัติเต็มคันรถ เรื่องนี้ทุกคนตกลงกันแล้วว่าจะเหยียบให้มิด

ถึงแม้ใครเจอคนนั้นได้ แต่ตอนนี้ลีอันเป็นแค่จ่าสิบเอก จู่ๆ มีทรัพย์สินมหาศาล ย่อมล่อตาล่อใจให้คนอิจฉา

เสียงแตรดังขึ้น รถจี๊ปเปิดประทุนคันหนึ่งแล่นฝ่าน้ำโคลนมาจอดไม่ไกล

พันตรีสเตรเยอร์นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ปากคาบบุหรี่ที่เหลือครึ่งมวน โบกมือเรียกวิธีการ พ่นควันปุ๋ยๆ ขณะพูด

"เฮ้ ดอน ขึ้นรถเร็ว"

ลีอันเดินเข้าไปทำวันทยหัตถ์ "ผู้พันครับ ดีใจที่ได้เจอคุณอีก"

"ดอน ผมก็ดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง"

พันตรีสเตรเยอร์ควักบุหรี่ส่งให้ลีอันมวนหนึ่ง แถมยังจุดไฟให้ด้วย

"มีอะไรค่อยไปคุยกันบนรถ เรากำลังรีบ"

"ผู้พันครับ" ผู้หมวดวินเทอร์สเดินมาทำความเคารพ

พันตรีสเตรเยอร์รับไหว้แล้วบอก "ผู้หมวด ผมขอตัวพาตัวดอนไปหน่อย นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากผู้พันซิงค์"

"รับทราบครับผู้พัน"

ผู้หมวดวินเทอร์สรับคำพลางมองลีอันแวบหนึ่ง นึกสงสัยว่าผู้พันซิงค์เรียกลีอันไปทำไมตอนนี้ จะปูนบำเหน็จเรื่องภารกิจลาดตระเวนเหรอ

ดูรีบร้อนชอบกล

"บ้าเอ๊ย นี่ฉันกลายเป็นคนขับรถส่วนตัวให้นายแล้วหรือไง ต้องคอยขับรถรับส่งนายตลอด"

พันตรีสเตรเยอร์บ่นอุบ พอเห็นลีอันขึ้นรถเรียบร้อยก็สั่งพลขับให้ออกรถ ในใจนึกสงสัยว่าทำไมรอบนี้เจ้ายักษ์นั่นไม่ตามมาด้วย แต่ก็ไม่ได้ถาม

การเดินทางไปกลับคาเรนตันเที่ยวนี้เล่นเอาลีอันเพลียเหมือนกัน เขาเอนหลังพิงเบาะให้สบายตัวขึ้น พ่นควันบุหรี่แล้วถาม

"ผู้พันครับ แง้มหน่อยได้ไหม

ผู้พันซิงค์เรียกผมไปทำไม"

พันตรีสเตรเยอร์เอี้ยวตัวหันมามองลีอัน "จะมีเรื่องอะไร ก็เรื่องจะเอาชนะไอ้สงครามเฮงซวยนี่ให้ได้น่ะสิ

ตอนนี้ที่กองบังคับการกรมกำลังประชุมด่วนระดับผู้บังคับกองพันขึ้นไป แต่ผู้พันซิงค์กลับระบุชื่อเจาะจงให้คุณเข้าร่วมด้วย คุณรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง"

"หมายความว่าผมกำลังจะมียศเท่าคุณแล้วเหรอครับ"

ลีอันแซวเล่น ตอนนี้เขาเป็นแค่จ่าสิบเอก โอกาสจะเลื่อนขั้นข้ามหัวไปเป็นนายทหารระดับกองพันแทบเป็นศูนย์

ต่อให้ยึดคาเรนตันได้เพราะเขาจริงๆ พวกเบื้องบนก็ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่

"หึหึ"

พันตรีสเตรเยอร์หัวเราะ

"จะมาทาบรัศมีผมคงต้องรออีกหน่อย แต่ผมเดาว่าหนังสือแต่งตั้งในสนามรบน่าจะมาถึงมือแล้ว"

การแต่งตั้งในสนามรบ?

พันตรีฮอร์ตันเคยยื่นเรื่องไปเพราะความซาบซึ้งใจ แต่ผู้พันซิงค์กลับใช้เรื่องนี้มาล่อหลอกลีอันเหมือนวาดวิมานในอากาศ

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ลีอันอดด่าในใจไม่ได้ "ไอ้จิ้งจอกเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์"

แต่เอาเถอะ การไปทัวร์คาเรนตันรอบนี้ก็ได้กำไรมาไม่น้อย สมบัติคันรถนั่นถือเป็นค่าชดเชยก็แล้วกัน

"ผมไม่คิดงั้นนะ

ผู้พันซิงค์เรียกผมไปก็คงเพราะผมเคยเข้าไปในคาเรนตัน อยากให้ผมให้ข้อมูลเพิ่มแค่นั้นแหละ"

พันตรีสเตรเยอร์ถอดหมวกมาเกาหัว พูดด้วยท่าทางเขินๆ

"ก็อาจจะใช่มั้ง

แต่ดอน เชื่อผมเถอะ ตอนนี้คุณเป็นคนโปรดของผู้พันซิงค์ บวกกับผลงานช่วงหลังมานี้ หนังสือแต่งตั้งนั่นแบเบอร์มาแล้ว"

ลีอันคิดในใจว่าก็แค่เรื่องของเวลา ไอ้จิ้งจอกเฒ่าคงยื้อไว้จนกว่าจะยึดคาเรนตันได้นั่นแหละ

ถ้าถึงตอนนั้นยังเล่นลูกไม้อีก ลีอันคงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด

ใช่ ฉันชอบเสี่ยงตาย แต่ฉันไม่ชอบโดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือซ้ำซาก

ผลประโยชน์ต่างตอบแทนรับได้ แต่ถ้าล้ำเส้นมากไปก็ไม่ไหว

ต่อให้เป็นผู้พัน ก็ต้องชดใช้

แค่ระดับพันเอก ยังไม่อยู่ในสายตาลีอันหรอก

รถจี๊ปจอดหน้ากองบังคับการกรมชั่วคราว

เหมือนเช่นเคย ที่นี่อบอวลไปด้วยควันบุหรี่ ใบหน้าเคร่งเครียดหลายชีวิตซ่อนอยู่หลังม่านควัน

"ขออนุญาตครับ ดอนมาถึงแล้ว"

พันตรีสเตรเยอร์พาลีอันเดินเข้าไปในห้อง

"ดอน ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณอีก"

ผู้พันซิงค์เดินเข้ามากอดลีอันแน่นแบบหมีกอด ครั้งนี้ไม่ได้เสแสร้ง แต่ดีใจจากใจจริง

ถ้าไม่มีลีอัน กรม 506 คงเสียหายหนักหนาสาหัส และคงดันแนวรบมาไม่ได้ไกลขนาดนี้

พูดแบบไม่อวย ผลงานการรบของกรม 506 ครึ่งหนึ่งต้องยกเครดิตให้ลีอัน

"ดื่มอะไรหน่อยไหม ชาหรือกาแฟ"

"ขอกาแฟครับ จะได้ตาตื่น แล้วถ้ามีอะไรกินก็ขอหน่อยครับ"

ลีอันไม่เกรงใจผู้พันซิงค์ ถ้าไม่โดนเรียกตัวมา ป่านนี้เขาคงได้กินข้าวกับกองร้อยอีไปแล้ว

ผู้พันซิงค์รีบสั่งลูกน้องไปจัดเตรียม กาแฟและอาหารที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้

"ดอน"

พันตรีฮอร์ตันเดินเข้ามาทักทายลีอัน

"ผู้พันครับ ดีใจที่ได้เจอครับ"

"ผมก็เหมือนกัน มาสิ ผมจะแนะนำให้คนอื่นรู้จัก"

พันตรีฮอร์ตันพูดพลางแนะนำลีอันให้คนอื่นรู้จัก ท่าทางภูมิใจเหมือนกำลังอวดของดีประจำบ้าน

ลีอันไม่ใช่เพิ่งเคยมากองบังคับการกรม บางคนเขาเคยเห็นหน้า บางคนแปลกหน้า แต่สายตาที่ทุกคนมองลีอันมีจุดร่วมเดียวกัน... พวกเขากำลังมองวีรบุรุษในตำนาน

ผลงานของลีอันในช่วงสองสามวันมานี้ สมควรเรียกว่าตำนานจริงๆ

นอกจากเขาแล้ว ยังจะมีใครอีกที่กล้าบุกเข้าไปเดินเล่นในคาเรนตันที่การป้องกันแน่นหนา แล้วกลับออกมาแบบยังมีลมหายใจ

เอ่อ...

ความจริงก็มีอีกหลายคน แต่พวกนั้นเป็นลูกน้องของลีอัน

มีผลงานเหมือนกัน แต่เทียบรัศมีลีอันไม่ได้

ข้อนี้ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ

กาแฟและอาหารถูกยกมาเสิร์ฟ ดีที่สุดเท่าที่หาได้ในสมรภูมิ

ลีอันนั่งกินหน้าตาเฉยต่อหน้าเหล่าทหารยศพันตรีและพันโททั้งหลาย ส่วนท่านนายทหารเหล่านี้ก็ได้แต่ยืนมอง รอคอยให้ลีอันกินอิ่มอย่างอดทน

[จบแล้ว]