บทที่ 31 : วันด้าเดือดจัด! ไอรอนแมนปรากฏตัวอีกครั้ง!

บทที่ 31 : วันด้าเดือดจัด! ไอรอนแมนปรากฏตัวอีกครั้ง!

เสียงฮือฮาของฝูงชนยังไม่ทันจาง เกวนก็กระโดดขึ้นไปยืนบนคานหลักของสะพานอย่างคล่องแคล่ว!

ในจังหวะที่รถกำลังจะร่วงลงจากขอบสะพาน เธอประจำตำแหน่งอยู่ด้านบน ใยแมงมุมพุ่งออกจากมือทั้งสอง

ฟึ่บ~!

เส้นใยสองเส้นยิงลงไปเกี่ยวกับตัวรถ เกวนออกแรงดึง ก่อนจะยึดใยด้านหลังพันกับสะพานแน่นหนา เธอไถลตัวลงตามใย มาถึงด้านหน้ารถ มือหนึ่งคว้าประตู อีกมือยื่นเข้าไปหาเด็กหญิงที่นั่งตัวแข็งอยู่ด้านใน

“จับมือพี่ไว้นะ เดี๋ยวพาออกไป”

เด็กหญิงลังเล ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว เธอกวาดตามองความวุ่นวายรอบตัว แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของเกวน ก็ยอมยื่นมือออกมาช้า ๆ

พอใกล้ได้ที่ เกวนก็ไม่รอช้า เธอจับคอเสื้อเด็กหญิง ดึงออกมาจากรถ แล้วถีบตัวกลับขึ้นสะพานทันที

แปะ!

เธอวางเด็กหญิงที่ยังอึ้ง ๆ ไว้บนพื้น แล้วปัดมือลวก ๆ

“ไปหาคุณแม่เถอะ”

“พี่สาว! หนูจะช่วยด้วย!”

ฟึ่บ!

เกวยยิงใยอีกเส้น ไม่พูดอะไรต่อ เธอสวิงตัวพุ่งไปทางที่ลอเรียนกับวันด้าอยู่ ทิ้งให้เด็กหญิงยืนงงอยู่ตรงนั้น

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นนะ? มีใครคว้าฉันไว้ แล้วฉันก็อยู่บนสะพานเฉยเลย…? แม่อยู่ไหน? หายไปไหนแล้ว?

...

ขณะที่เกวนพุ่งไปช่วยอีกฝั่ง วันด้าก็หันกลับมาจ้องลิซาร์ด เธอยกมือขึ้น สายตาเย็นเฉียบ

“กล้าทำสะพานพังเหรอ? ถ้าแกกล้าทำลายที่นี่ ฉันจะบดแกให้เละ”

ลอเรียน : …

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ...นี่ใช่วันด้าคนเดิมแน่เหรอ?

น้ำเสียงเธอ ฟังดูสุขุม เยือกเย็น และ...น่ากลัว ดูไม่เหมือนคนที่เขาเคยนั่งปลอบเมื่อวันก่อนเลยสักนิด

วันนี้...วันด้าโหมดเอาจริง

บรึมมม~!

พลังเวทย์โกลาหลก่อตัวในอากาศอย่างรุนแรง

โฮรรร!!!

ลิซาร์ดสัมผัสถึงอันตราย มันคำรามลั่น คว้าก้อนหินขนาดมหึมาแล้วเหวี่ยงใส่เธอทันที

หินแหวกอากาศพุ่งเข้าหาเธอ แต่วันด้าไม่กระพริบตาด้วยซ้ำ เธอยกมือซ้ายขึ้น กำหมัดแน่น

ชิ้ง… ก้อนหินหยุดนิ่งกลางอากาศ

วันด้าเหลือบตามองหิน ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าตัวต้นเหตุ น้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงด้วยแรงกดดัน

“เอากลับไปลองเองดูสิ”

เธอบิดข้อมือเบา ๆ

ฟ้าววว—!

หินก้อนนั้นพุ่งสวนกลับไปอย่างรุนแรง ลิซาร์ดรู้ตัวว่าไม่ทันหลบ มันจึงยกแขนไขว้กันป้องกัน

ปังงง!!

เสียงกระแทกดังสนั่น ลิซาร์ดปลิวกระเด็นไปชนกำแพงเต็มแรงจนเป็นรอยบุ๋ม

“โอ้โห…”

ลอเรียนเผลอหลุดปากออกมา เหมือนกำลังนั่งดูหนังแอ็กชันแบบ 4DX เอาจริง ๆ คือเขา อยู่ในฉาก กับสการ์เล็ตวิชเลยต่างหาก

“สุดยอดเลย” เขายกนิ้วโป้งให้เธอ

“ฮึ!”

วันด้าแค่นเสียงในลำคอ ไม่ได้ใส่ใจเขา แต่เป็นการข่มใส่เจ้าตัวประหลาด

เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ…เบาจนเกือบไม่ได้ยิน

“กล้ามาทำลายเดตของฉันกับลอเรียนงั้นเหรอ…ตายซะเถอะ”

ลอเรียน : ???

เขาได้ยินเต็มสองหู ในระดับพลังของเขา บิดาสวรรค์ ที่ใกล้แตะระดับจักรวาล แค่เสียงกระซิบก็ไม่มีทางหลุดรอดไปได้ วันด้าเห็นคิ้วเขากระตุก ก็รีบหันมาถามทันที

“มีอะไรเหรอ ลอเรียน?”

“เปล่า...” เขาถอนหายใจ แล้วพยักพเยิดไปทางลิซาร์ด

“จัดการต่อเลย”

แต่ในจังหวะนั้นเอง

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี มีอะไรให้ไอรอนแมนช่วยไหมครับ?”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงทะเล้นประจำตัว

โทนี่ สตาร์ก ปรากฏตัวพร้อมชุดเกราะมาร์ก 45 ถ้าลอเรียนจำไม่ผิด นี่คือรุ่นที่มีระบบ Friday ติดตั้งอยู่ตอนนั้นโทนี่ยังไม่ได้ใช้ชุดนาโนเทคแบบมาร์ก 46 ที่บินมาประกอบบนตัวได้

ตึงงง~!

มาร์ก 45 ลงจอดเสียงดัง โทนี่กวาดตามองผู้คน ก่อนจะหันไปมองวันด้า ลอเรียน ลิซาร์ด และเกวนที่กำลังมาถึง

เขาหันมาทางลอเรียนแล้วถามขึ้น

“เคลียร์หมดแล้วใช่ไหม?”

“ช้าไปนิดนะ เราเกือบจัดการหมดแล้ว” ลอเรียนกอดอก พูดด้วยน้ำเสียงติดแซว

“อย่าบอกนะว่านายมาจะมาแย่งซีน”

โทนี่ทำท่าจะอธิบาย แต่ลอเรียนก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดต่อทันที

“ล้อเล่นน่า นายยังไม่ได้มาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ คงแค่ส่งชุดมาสังเกตการณ์ล่ะสิ”

“…หา?”

วันด้าหันมามองด้วยความสงสัย “โทนี่ไม่ได้มาด้วยตัวเองเหรอ?”

แชะ~

หน้ากากของมาร์ก 45 ยกขึ้นช้า ๆ ภายในว่างเปล่า แต่เสียงของโทนี่ รวมถึงท่าทางกวนประสาทประจำตัว ก็ยังคงออกมาจากชุดเหมือนเดิม

“เห็นไหมล่ะ? อย่างน้อยนายก็ฉลาดกว่ากัปตันอเมริกาตั้งสิบเท่า”

“ฉันยังอยู่ที่วิลล่าในลอสแองเจลิสเลยนะ ต่อให้ยิงตัวเองขึ้นมาจากวงโคจรต่ำ ก็ต้องใช้เวลาสิบกว่านาทีถึงจะมาถึงที่นี่”

“เพราะงั้นพอได้รับสัญญาณเตือน ฉันก็สั่งควบคุมชุดจากระยะไกลผ่านสตาร์กทาวเวอร์ทันที”

“แล้วนั่นแหละ…ก็คือ ‘ฉัน’ ที่พวกนายเห็นอยู่ตรงหน้าไงล่ะ”