บทที่ 20 : วันด้า  “ลอเรียนเป็นผู้ชายที่ดี!” อินเทอร์เน็ตเดือด!

บทที่ 20 : วันด้า  “ลอเรียนเป็นผู้ชายที่ดี!” อินเทอร์เน็ตเดือด!

หลังจากแยกกับนาตาชา วันด้าเดินกลับมาหาลอเรียน พร้อมรอยยิ้มหวานปนซนและเสียงถอนหายใจเว่อร์ ๆ อย่างจงใจแสดงความเสียดาย

“ลอเรียน... ดูท่าว่าคืนนี้เราคงไม่ได้ขึ้นชิงช้าสวรรค์กันซะแล้วเนอะ…”

แค่สบตากับแววตาอบอุ่นคู่นั้น ลอเรียนก็เข้าใจทันทีว่าในถ้อยคำเล่น ๆ นั้นซ่อนความคาดหวังเอาไว้แค่ไหน หากผู้ชายคนไหนยังจับความหมายไม่ออก ก็แปลว่าเขาไม่เข้าใจผู้หญิงเลยสักนิด

เขายักไหล่เบา ๆ ตอบกลับด้วยท่าทีสบาย ๆ

“ไม่เป็นไร ฉันบอกแล้วว่าเรายังมีเวลาอีกเยอะ ถ้าไม่ใช่วันนี้ ก็พรุ่งนี้ ถ้าไม่ใช่พรุ่งนี้ ก็อาทิตย์หน้า ขอแค่เธอเป็นฝ่ายมาหาฉันก็พอ”

ใช่ เธอต้องเป็นฝ่ายมาหาเขา ถึงจะพูดด้วยถ้อยคำอ่อนโยน แต่ลอเรียนก็ไม่ใช่คนที่ไล่ตามใคร ลึก ๆ แล้ว เขายังรักษาระเบียบของหัวใจตัวเองไว้เสมอ

แต่สำหรับวันด้า… สิ่งที่เธอได้ยินคือความหมายอีกด้าน เธอเป็นคนเลือกได้ว่าจะเข้าใกล้เขาเมื่อไหร่

เธอยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกายระยิบ ก่อนจะส่งวิ้งขี้เล่นมาให้สองที

“งั้นตกลงตามนั้นนะ! ฉันต้องไปหานาตาชา รายงานเรื่องที่เกิดขึ้นก่อน ไว้เจอกันวันหลังนะ~”

กล่าวลาสั้น ๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับไปหาอีกฝ่ายที่รออยู่ ส่วนลอเรียนก็มองตามเธอเงียบ ๆ ก่อนจะสบตากับนาตาชา แล้วพยักหน้าให้อย่างสุภาพ

จากนั้นเขากลับไปที่เฟอร์รารี เปิดประตู กดปุ่มสตาร์ท

วรูมมม—

เสียงเครื่องยนต์คำราม ก่อนที่รถสีดำจะแล่นจากไปอย่างนุ่มนวล

…

บนทางเท้า วันด้ายืนเคียงข้างนาตาชา มองตามรถจนลับสายตา

“ดูเป็นคนดีเหมือนกันนะ คนนี้” นาตาชาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแววสังเกต

“ได้ยินว่าตอนเหตุการณ์เกิดขึ้น เขาอยู่ข้างเธอตลอด ให้กำลังใจด้วย”

“อืม”

เมื่อลอเรียนจากไป รอยยิ้มของวันด้าก็ค่อย ๆ จางหาย แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าเธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่ เธอตอบเพียงเสียงเบา ๆ ก่อนเอ่ยตามมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบกว่าเดิม

“เขาเป็นคนดี... แบบซิกม่า”

ซิกม่า...?

นาตาชานิ่งไว้ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

แม้จะเป็นสายลับผู้เชี่ยวชาญ เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าคำนี้แปลว่าอะไร หรือมันเป็นคำชมแบบใหม่ที่วัยรุ่นใช้กัน?

หลังกลับถึงฐานอเวนเจอร์ เธอจึงเปิดอุปกรณ์ขึ้นมาค้นหาทันที

Sigma : คำแสลงจากอินเทอร์เน็ตอเมริกัน หมายถึงผู้ชายที่มีความเป็นตัวของตัวเอง มีวินัย ฉลาด สุภาพ และเคารพผู้อื่น เดิมใช้เรียกพวก “หมาป่าเดียวดาย” หรือคนที่ไม่เข้าพวก แต่ปัจจุบันกลายเป็นคำชื่นชมผู้ชายคุณภาพ

...น่าสนใจ

ความคิดของนาตาชาเริ่มไหลต่อไม่หยุด

หมอนี่ ลอเรียน ซู นักจิตวิทยา เขามีเสน่ห์อะไรขนาดไหนกันนะ ถึงได้คว้าหัวใจวันด้าไปได้แบบไม่ทันตั้งตัว?

บางที... เธอควรเจอเขาด้วยตัวเอง จะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

…

เวลาเดียวกัน  22:30 น.

บริเวณที่เกิดเหตุหนูกลายพันธุ์ เกวน สเตซี่ไม่ได้โหนตัวหนีไปไหนไกล เธอยังเกาะอยู่บนขอบตึกสูง เฝ้าดูอยู่อย่างเงียบ ๆ ว่าพ่อของเธอจะทำอะไรต่อ

จากมุมสูงนั้น เธอมองเห็นจอร์จ สเตซี่ ลงจากรถตำรวจ พร้อมเจ้าหน้าที่ชิลด์คนหนึ่ง ทั้งสองพูดคุยกับชาวบ้านเพื่อสอบถามเหตุการณ์

ไม่นานนัก วันด้ากับลอเรียนก็เดินออกมาจากซอยใกล้ ๆ พูดคุยแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง ก่อนที่ลอเรียนจะเป็นฝ่ายจากไป ตามด้วยวันด้าและนาตาชา

หลังจอร์จสอบสวนเสร็จ เขาสั่งให้ตำรวจจัดการพื้นที่ และวางกำลังเฝ้าทุกฝาท่อระบายน้ำ จากนั้นจึงขับรถกลับบ้าน

เกวนที่เห็นรถพ่อแล่นออกไปก็หัวเราะเบา ๆ

“พรวด~”

เธอยิงใยแมงมุมหนึ่งเส้น แล้วโหนตัวกลับบ้าน ลอดเข้าห้องผ่านหน้าต่างได้ทันก่อนที่พ่อจะถึง เธอรีบถอดชุด เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วสไลด์ตัวลงใต้ผ้าห่มอย่างแนบเนียน

...

ครู่ต่อมา

ก็อก ก็อก~

“หืม?” เธอพึมพำตอบงัวเงีย

เสียงของพ่อดังลอดเข้ามาจากหน้าประตู

“ไม่มีอะไรหรอกเกวน แค่จะเตือนว่าอย่าลืมการแสดงดนตรีพรุ่งนี้นะ”

จากนั้นฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป

พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เกวนก็เด้งตัวขึ้นจากเตียง ตรงไปที่คอมพิวเตอร์ทันที แล้วเริ่มเปิดดูข่าวทุกหัวข้อที่พูดถึงเหตุการณ์หนูกลายพันธุ์

[สการ์เล็ตวิทช์ช่วยชีวิตนับสิบ! ใช้เวทมนตร์อันทรงพลังบดขยี้ฝูงหนูทั้งหมด!]

[เธอเป็นใคร? สไปเดอร์เลดี้? ซูเปอร์ฮีโร่คนใหม่? เราอยากรู้จักคุณ สไปเดอร์วูแมน!]

[สการ์เล็ตวิทช์มีแฟน!? เห็นโอบกอดหนุ่มหล่อหลังศึก! ไม่ได้นะ! ซูเปอร์ฮีโร่จะมีความรักได้เหรอ!?]

[ฟังทางนี้! สการ์เล็ตวิทช์คือวีรสตรี! ความผิดพลาดในอดีตมันเป็นอุบัติเหตุ! เธอไม่ได้แค่สร้างความเสียหาย เธอสามารถปกป้องผู้คนได้จริง!]

[ตื่นได้แล้วทุกคน! เหตุการณ์ของสการ์เล็ตวิทช์ต้องเป็นการจัดฉากแน่ ๆ! อย่าหลงเชื่อเด็ดขาด!]

“ว้าว~~~” เกวนอุทานเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจขณะเลื่อนอ่านหน้าจอ

เธอไม่คิดเลยว่า แค่เหตุการณ์หนูกลายพันธุ์ครั้งเดียว ชื่อเสียงของสการ์เล็ตวิทช์บนโลกออนไลน์จะพลิกกลับขึ้นมาครึ่งหนึ่งได้ขนาดนี้

เป็นฝีมือของลอเรียนหรือเปล่านะ?

เกวนครุ่นคิด…ใช่เลย แน่นอนว่าใช่

แต่แล้ว “สไปเดอร์เลดี้เหรอ? หรือว่าสไปเดอร์วูแมน? ?”

เธอเอียงคอเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง ลองคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่เข้าหูเลยสักชื่อ... เรียกฉันว่า  โกสต์สไปเดอร์ ดีกว่า”