บทที่ 6 : แม่มดสีชาดผู้สิ้นหวัง ไปหาหมอจิตวิทยาซะเถอะ!

บทที่ 6 : แม่มดสีชาดผู้สิ้นหวัง ไปหาหมอจิตวิทยาซะเถอะ!

ครึ่งเดือนผ่านไป วันด้าได้ออกปฏิบัติภารกิจแรกในฐานะสมาชิกทีมอเวนเจอร์ เป้าหมายคือการติดตามและจับกุมกลุ่มผู้ก่อการร้าย เธอร่วมภารกิจกับกัปตันอเมริกา ฮอว์คอาย นาตาชา ฟอลคอน และเหล่าฮีโร่อีกหลายคน

เมื่อถึงช่วงบ่าย ภารกิจใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ เพื่อช่วยชีวิตกัปตันอเมริกา วันด้าจึงตัดสินใจใช้เวทมนตร์แห่งความโกลาหลของเธอ แต่แล้ว พลังกลับหลุดจากการควบคุม ระเบิดที่ยังไม่เสถียรลูกหนึ่งหลุดจากมือเธอลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วระเบิดเสียงดังสนั่น ฉีกชั้นหนึ่งของอาคารที่อยู่ใกล้เคียงออกเป็นเสี่ยง ๆ

เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนวิ่งหนีตาย บางคนบาดเจ็บ บางคน... ไม่มีโอกาสแม้แต่จะหนี

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่เธอทันที อกของเธอราวกับถูกบีบรัดด้วยน้ำหนักมหาศาลจากความสำนึกผิด เธอเคยเจ็บปวดแค่ไหนกับการสูญเสียครอบครัวเพียงคนเดียว แต่ครั้งนี้เพียงเพราะความผิดพลาดของเธอ มีผู้บริสุทธิ์ต้องตายมากกว่านั้น

กัปตันอเมริกาเหลือบมองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะวิ่งเข้าอาคารเพื่อช่วยเหลือผู้รอดชีวิต ขณะที่วันด้าจ้องมองมือตัวเองอย่างเหม่อลอย

“ฉัน... จะไม่ใช้พลังอีกแล้ว…”

“ฉัน..”

นาตาชาเห็นอาการของเธอและรีบจะเข้ามาปลอบ แต่เสียงของกัปตันอเมริกาก็ดังขึ้นก่อน

“นาตาชา! เร็วเข้า! ไปช่วยพวกเขา!”

นาตาชาจำต้องชะงัก หันไปทำหน้าที่โดยปล่อยให้วันด้ายืนอยู่ตามลำพัง

…

วันด้ากลับถึงฐานอเวนเจอร์ในสภาพเลื่อนลอย วันต่อมา... วันถัดไป... แม้เวลาจะผ่านไปเป็นสัปดาห์ อะไร ๆ ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เธอไม่ค่อยพูด คำพูดทั้งวันของเธอแทบไม่ถึงสิบคำ และก็พูดแค่ตอนมีคนถามเท่านั้น

…

หลายวันผ่านไป เสียงวิจารณ์เหล่าซูเปอร์ฮีโร่ในโลกออนไลน์ก็ยิ่งทวีความรุนแรง

“เราไม่ได้บอกว่าไม่ต้องการซูเปอร์ฮีโร่นะ!”

“แต่พวกเขาควรจะถูกควบคุมโดยมนุษย์!”

“ไม่อย่างนั้น ทั้งชีวิตและทรัพย์สินของพวกเราก็ตกอยู่ในอันตราย!”

คำกล่าวโทษเหล่านั้นเริ่มกดทับจิตใจของวันด้า สัญญาณของภาวะซึมเศร้าเริ่มปรากฏขึ้นชัดเจน เธอซื้อเสื้อฮู้ดมาใส่ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาไม่ว่าจะไปไหน เธอก็สวมฮู้ดปิดหน้าเสมอ แต่แบบนี้มันอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

วันหนึ่ง โทนี่ สตาร์ค ยืนกอดอก มองเธอเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ นาตาชาเดินเข้ามาข้าง ๆ มองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง

“เธอต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้ ทั้งร่างกายและจิตใจเธอจะพังหมดแน่”

ฮอว์คอายเดินเข้ามาสมทบ พยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธออาจจะหนีไปใช้ชีวิตคนเดียวที่ไหนสักแห่ง... หรืออาจจะลาออกจากทีมไปเลยก็ได้”

ทั้งสามคนต่างมีประสบการณ์ในสนามรบ พวกเขารู้ดีว่าอาการแบบนี้พาไปสู่จุดไหน โทนี่ยังคงนิ่ง ก่อนจะถูคางครุ่นคิด แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนมีประกายวาบในแววตา

“ใช่แล้ว…”

เขาหันไปที่รถ หยิบนามบัตรใบหนึ่งขึ้นมา จากนั้นเดินตรงไปหาวันด้า วางบัตรลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าเธอ

“โอเค คุณวันด้า แม็กซิมอฟฟ์ ค่าใช้จ่ายฉันออกให้เอง ไปหาคนที่อยู่ในบัตรนี่ซะ ถือว่าเป็นทริปพักใจเล็ก ๆ ก็แล้วกัน มีคนมากมายแนะนำหมอคนนี้ให้ฉันมาหลายครั้งแล้ว ฉันไม่คิดว่าตัวเองจำเป็นต้องใช้… แต่เธอต้องการแน่นอน เขาถูกยกให้เป็นนักจิตวิทยาที่เก่งที่สุดในโลก ลองไปดูเถอะ เผื่อจะช่วยอะไรได้”

วันด้าเงยหน้าขึ้นมองบัตร

[ลอเรียน ซู]

[ที่อยู่ : ชั้น XX อาคารทิศเหนือ แมนฮัตตัน, นิวยอร์ก]

มันไม่ใช่นามบัตรธรรมดา แต่เป็นแผ่นไม้หอมบาง ๆ เรียบเนียน แข็งแรง ชื่อและที่อยู่ของ ลอเรียน ซู ถูกสลักไว้ด้วยตัวอักษรอย่างปราณีต ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเบอร์โทร

ทำไม?

เหตุผลง่ายมาก เพราะชื่อเสียงของเขาดังเกินไป หากเขาลงเบอร์ไว้ โทรศัพท์คงจะดังทั้งวันไม่หยุด เขาให้บัตรเฉพาะกับคนที่มาหาด้วยตัวเองเท่านั้น และต่อให้มาแล้ว

เขาก็เลือกจะให้เบอร์หรือไม่ให้ก็ได้ โดยเฉพาะกับลูกค้าที่ “น่าสนใจ” สำหรับเขา รวย หรือสวย

วันด้าจ้องมองที่อยู่นั้นนิ่งงัน

อยู่ดี ๆ พลังแห่งความโกลาหลภายในตัวเธอก็เหมือนจะกระซิบเสียงแผ่ว

ไป... ไปเถอะ…

เธอค่อย ๆ ยื่นมือหยิบบัตรขึ้นมา แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ฉันจะไป... ภายในสองสามวันนี้”

“ฟู่…” โทนี่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถ

แต่ก่อนที่เขาจะขับออกไป นาตาชาและฮอว์คอายก็เดินตามมาถึงกระจกหน้าต่าง

“นายนี่ให้บัตรอะไรเธอไปน่ะ?” นาตาชาถาม

โทนี่เพิ่งสวมแว่นกันแดดเสร็จ เขาเลื่อนแว่นลงนิดหนึ่งแล้วตอบอย่างสบาย ๆ

“ก็บัตรของหมอจิตวิทยาชั้นยอดน่ะสิ ฉันเคยเจอเขาครั้งหนึ่ง เป็นผู้ชายหล่อพอ ๆ กับฉัน แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นเพื่อนกันหรอกนะ”

ชื่อเสียงของหมอนั่นไร้ที่ติ ไร้ที่ติจนบางทีก็ดู…น่าสงสัยเหมือนกัน ว่าเป็นพวกหลอกลวงหรือเปล่า

แต่โทนี่ไม่ใช่คนเชื่ออะไรง่าย ๆ เขาสั่งให้ Friday ตรวจสอบตัวเลขทุกอย่าง ผลลัพธ์ชัดเจน หมอนี่คือของจริง อัตราความสำเร็จในการให้คำปรึกษาสูงถึง 99%  ที่เหลืออีก 1% น่ะเหรอ? ก็คือคนที่เขา “ปฏิเสธ” ไม่รับเป็นคนไข้ตั้งแต่แรก

ในแวดวงสังคมชั้นสูง ชื่อของ ลอเรียน ซู นั้นเป็นที่รู้จักดี โทนี่เองก็รู้จัก และเคยเจอกันมาบ้าง

แต่ ลอเรียน ดูจะไม่ค่อยสนใจอยากสนิทกับเขาเท่าไร สำหรับ ลอเรียน แล้ว โทนี่ก็แค่ “ผู้ชายคนหนึ่ง” ที่ไม่สำคัญเท่ากับงานประจำเก้าโมงถึงห้าโมงเย็นของตัวเอง

ส่วนโทนี่ล่ะ? เขาว่า ลอเรียน นั้นหล่อเกินไป หล่อจนบางที… อาจจะแย่งความสนใจจากสาว ๆ ไปหมด ถ้าหากต้องออกงานสังคมด้วยกัน

ด้วยเหตุผลนั้น ทั้งคู่จึงไม่เคยพยายามจะเป็นเพื่อนกันจริงจังเลย

แต่นาตาชาไม่ค่อยสนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นเท่าไร

"ว่าไงนะ?" เธอหันไปมองฮอว์คอาย

ฮอว์คอายขมวดคิ้ว

“นายจะส่งซูเปอร์ฮีโร่ที่มีพลังเวทมหาศาล…ไปให้คนธรรมดาแค่หนึ่งคนช่วยรักษาจิตใจเนี่ยนะ?”