บทที่ 2 : สงครามโซโคเวีย! เกวน สเตซี่!

บทที่ 2 : สงครามโซโคเวีย! เกวน สเตซี่!

เวลา 17:00 น.

ลอเรียน ซู พึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“เช็กอิน”

[เช็กอินสำเร็จ ได้รับรางวัล : ลูกอมระเบิดกระโดดขั้นสุด ×10 แพ็ก!]

"..."

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว ชินชาเต็มที

เสียงล็อกประตูดัง “แกร๊ก” เบา ๆ ลอเรียนกับสตีเฟนก้าวออกจากออฟฟิศ พร้อมมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ของลานจอดรถใต้ดิน

ระหว่างทาง สตีเฟนหันไปมองประตูที่เพิ่งปิดลง แล้วเหลือบดูนาฬิกา

“นายนี่เป๊ะเวลาตลอดเลยเหรอ?”

“แน่นอน” ลอเรียนเหลือบตามองเขา

“ต่อให้โลกจะแตกตอนสี่โมงครึ่ง ฉันก็จะพยายามเลิกงานให้ได้ตอนห้าโมงเป๊ะอยู่ดี”

สตีเฟนเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

“แล้วนายจะอยู่รอดยังไงในครึ่งชั่วโมงนั้น?”

ติ๊ง~

ลิฟต์เปิดออกพอดี ลอเรียนก้าวเข้าไปก่อน หันกลับมาตอบนิ่ง ๆ

“ด้วยพลังใจล้วน ๆ ไม่มาก่อน ไม่เกินเวลา”

…

วู้! วู้! วู้~!

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้อง ลัมโบร์กินีสีดำพุ่งทะยานออกจากชั้นใต้ดินของตึกสูงในแมนฮัตตัน มุ่งตรงสู่งานเลี้ยงยามค่ำ

รถคันนี้เป็นของสตีเฟน ในฐานะศัลยแพทย์ระดับโลก และเป็นหมออเมริกัน การขับลัมโบร์กินีก็เป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดา บนผืนแผ่นดินที่ใครมีฝีมือก็หาเงินได้... จะดีหรือแย่ ก็ขึ้นอยู่กับ “ระบบ” ส่วนลอเรียนไม่ได้ขับรถของตัวเอง ก็ด้วยเหตุผลง่าย ๆ

“ตอนยังไม่มีรถก็อยากได้ แต่พอมีแล้ว... ขี้เกียจจะขับ”

โดยเฉพาะเมื่อเขารวยพอจะซื้อรถทั้งโชว์รูมได้ภายในวันเดียว ความตื่นเต้นก็หายไปหมด

ระหว่างที่รถแล่นฉิวไปตามถนน มือขวาของสตีเฟนวางบนพวงมาลัย ส่วนแขนซ้ายพาดข้างหน้าต่างอย่างสบาย ๆ

“ถ้านายยังไม่เอาเฟอร์รารี่ออกมาขับล่ะก็ อีกหน่อยฝุ่นคงหนากว่าหน้าพิซซ่าแล้วมั้ง”

ลอเรียนที่ใส่แว่นกันแดด นั่งเอนสบายอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉื่อย ๆ

“หนึ่ง รถฉันจอดในช่อง VIP มีคนทำความสะอาดให้ทุกวัน สอง เบาะรถนายเนี่ย นั่งแล้วปวดตูดสุด ๆ พอจะปรับอะไรให้มันนั่งสบายกว่านี้ได้ไหม?”

จริงอยู่ เบาะของลัมโบร์กินีไม่เน้นความสบายเป็นหลัก แต่มันออกแบบมาเพื่อให้รู้สึกเหมือนอยู่ในสนามแข่ง สมกับเป็นรถสปอร์ตตัวจริง

สตีเฟนส่ายหน้า ยิ้มนิด ๆ

“เปลี่ยนไม่ได้หรอก ถ้าจะทำให้รถสปอร์ตนั่งสบาย มันก็เหมือนติดแอร์ในรถ F1 หรือติดเบาะนุ่มบนมอเตอร์ไซค์สนามแข่งนั่นแหละ”

เขาเข้าใจรถดี รถสปอร์ตที่ขับแล้วไม่รู้สึกถึงแรงสะเทือน ไม่ได้เรียกว่ารถสปอร์ต สำหรับนักออกแบบแล้ว สมรรถนะมาก่อนทุกอย่าง

…

ระหว่างที่รถแล่นต่อไป เสียงประกาศข่าวด่วนก็ดังขึ้นจากระบบภายในรถ

“เวลา 17:20 น. ตามเวลาท้องถิ่น ทีมอเวนเจอร์สกำลังต่อสู้กับกลุ่มก่อการร้ายไม่ทราบฝ่าย ในประเทศโซโคเวีย มีทั้งไอรอนแมนและกัปตันอเมริการ่วมต่อสู้ แรงปะทะทำให้พื้นที่เมืองโซโคเวียทั้งเมืองลอยสูงขึ้นจากพื้นหลายพันเมตร ราวกับกลายเป็นเกาะลอยฟ้า”

“อเวนเจอร์สจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร?”

“แล้วจะรับประกันความปลอดภัยของทรัพย์สินประชาชนได้ไหม?

…แหม

เริ่มมาก็เล่นชื่อฮีโร่ใหญ่สองคน แต่ต่อมากลับถามถึง “ทรัพย์สิน”

แล้วชีวิตผู้คนล่ะ? ไม่คิดถึงบ้างเหรอ?

ว่าแต่... นี่มันโครงเรื่อง Avengers : Age of Ultron ชัด ๆ การต่อสู้ในโซโคเวียที่นำไปสู่ความหายนะระดับประเทศ จบลงด้วยการเสียชีวิตของควิกซิลเวอร์ พี่ชายของวันด้า ส่วนวันด้าเองก็มีแผลใจอยู่ไม่น้อย ถึงหนังจะไม่ค่อยพูดถึงก็เถอะ

สตีเฟนถอนหายใจอย่างปลง ๆ “ช่วงนี้โลกมันวุ่นเกินไป บางทีฉันก็เริ่มไม่แน่ใจว่าจะได้อยู่ผ่าตัดไปอีกนานแค่ไหน”

ลอเรียนหัวเราะนิด ๆ

“อาจไม่ถึงปีก็ได้นะ”

สตีเฟนปรายตามอง

“งั้นอาชีพจิตแพทย์ของนายคงรุ่งเรืองแน่”

“ก็ไม่แปลกหรอก PTSD เดี๋ยวนี้ผุดขึ้นเป็นเห็ดเลย”

“ไอ้บ้านี่” สตีเฟนสบถเบา ๆ อย่างจนคำจะพูด

…

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เลิกสนใจข่าว ปล่อยเสียงประกาศให้ผ่านหูไป ส่วนเหตุการณ์ที่โซโคเวีย... ลอเรียนไม่มีความคิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่นิด

จะไปเสี่ยงทำไม ถ้าไม่มีผลตอบแทน?

ถ้าโชว์พลังแล้วต้องเจอแต่ปัญหา แล้วจะทำไปเพื่ออะไร?

สำหรับเขา แค่ใช้ชีวิตให้ดี และปกป้องคนรอบตัวที่ใส่ใจ ก็เพียงพอแล้ว

เหมือนที่นักปราชญ์เคยกล่าวไว้ “ไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายเพียงใด ข้าก็ยังปกป้องตัวเอง ครอบครัว และมิตรสหายได้”

นอกนั้น... ถ้าโลกยังไม่แตก เขาก็ไม่ใส่ใจ

ใครกันที่เป็นคนตั้งกฎว่า “ถ้ามีพลัง ต้องกู้โลก”?

ใคร?

เขาก็แค่จิตแพทย์ธรรมดาคนหนึ่ง ที่มี “ของดี” แอบซ่อนไว้บ้างกับสองสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษ

“การอู้” และ “ผู้หญิงสวย”

–

สิบห้านาทีต่อมา สตีเฟนขับลัมโบร์กินีมาจอดหน้าทางเข้างานเลี้ยง เขายื่นกุญแจให้พนักงานรับรถ ก่อนจะก้าวลงมาพร้อมกับลอเรียน

ทันทีที่รถหรูจอดสนิท สายตาทุกคู่ก็หันขวับมาทันที ลัมโบร์กินีคันนี้ ใครเห็นก็จำได้ และเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลายิ่งกว่าสตีเฟนก้าวออกจากรถ ผู้คนก็ยิ่งแตกตื่นต่างพากันเข้ามารุมล้อม บ้างก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง บ้างก็ขอถ่ายรูป บ้างก็พยายามชวนคุย

ลอเรียนไม่ใช่คนที่ชอบบรรยากาศแบบนี้นัก แต่ในขณะที่เขาปรายตามองฝูงชนอย่างเฉยชา ก็พลันสะดุดเข้ากับใบหน้าที่คุ้นตา หญิงสาวผมทองสวยเรียบลื่นที่เดินตามหลังกลุ่มผู้คนมา

เกวน สเตซี่