บทที่ 30 พี่สาวซินอวี่... พี่คงไม่อยากทำเองหรอกใช่ไหมครับ?

บทที่ 30 พี่สาวซินอวี่... พี่คงไม่อยากทำเองหรอกใช่ไหมครับ?

หลังหมดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เขามาถึง 'อาจูร สตูดิโอ' ตอนสิบโมงตรงเป๊ะ

ในมือหิ้วก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นมาด้วยสามชาม

แต่ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองมาผิดชั้น

ภาพเบื้องหน้าคือฝูงชนที่แออัดยัดเยียด แตกต่างจากสภาพของ 'อาจูร สตูดิโอ' อันเงียบเหงาวังเวงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ฉือเวินเหลือบมองเลขชั้นที่แสดงบนหน้าจอลิฟต์อีกครั้ง ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปมองลอดช่องว่างระหว่างผู้คน จนเห็นป้ายชื่อ 'อาจูร' ได้อย่างยากลำบาก

เขาไม่ได้มาผิดที่จริงๆ ด้วย...

เขารีบควักโทรศัพท์ออกมาดู และพบสาเหตุในกลุ่มแชทงานที่มีสมาชิกสามคนของอาจูร

เถาซินอวี่... เริ่มประกาศรับสมัครพนักงานแล้ว!

เธอเปิดรับสมัครกว่าสิบตำแหน่ง แต่ด้วยชื่อเสียงของอาจูรที่กำลังโด่งดังสุดขีดในขณะนี้ ทำให้มีคนส่งเรซูเม่เข้ามาถล่มทลายกว่าห้าร้อยฉบับ!

หลังจากอดหลับอดนอนคัดกรองเรซูเม่ตลอดทั้งสุดสัปดาห์ เธอก็พบว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่มีคุณสมบัติตรงตามต้องการ

เธอก็เลยเรียกทุกคนเข้ามาสัมภาษณ์พร้อมกัน จนกลายเป็นสภาพจลาจลย่อมๆ อย่างที่เห็น

โชคดีที่เถาซินอวี่จ้างเจ้าหน้าที่ HR มาก่อนหน้านี้แล้วสองคน ซึ่งตอนนี้กำลังช่วยเธอสัมภาษณ์ ไม่อย่างนั้นลำพังแค่เธอคนเดียวคงจมกองเอกสารตายคาห้องสัมภาษณ์แน่

ฉือเวินเบียดตัวผ่านฝูงชนอย่างยากลำบาก พยายามระวังไม่ให้มื้อเที่ยงที่ซื้อมาหกเลอะเทอะ

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งยืนขวางทางเข้าอยู่ เขาหันกลับมาอย่างหงุดหงิดเมื่อรู้สึกว่ามีคนพยายามเบียดเสียดอยู่ด้านหลัง

"เฮ้ยพวก! รู้จักคำว่ามาก่อนได้ก่อนไหม? ต้องต่อคิวนะเว้ย!"

แม่เจ้าโว้ย หุ่นล่ำบึ้กกล้ามเป็นมัดๆ ขนาดนี้ ดูไม่เหมือนคนเขียนโค้ดเคาะคีย์บอร์ดเลยสักนิด

ชายร่างใหญ่เหลือบเห็นก๋วยเตี๋ยวสามชามในมือเขา แล้วทำหน้าบรรลุธรรมทันที "อ้อ! เด็กส่งอาหารสินะ?"

ประโยคนั้นเกือบทำเอาฉือเวินหลุดขำก๊าก เขาเบียดตัวแทรกเข้าไปอย่างทุลักทุเล แล้วหยิบบัตรพนักงานออกมาแตะเพื่อเปิดประตูสตูดิโอ

"เข้าไปรอข้างในได้ครับ มีเก้าอี้ให้นั่ง"

ชายร่างใหญ่ยืนอ้าปากค้าง

ภายในสตูดิโอสะอาดสะอ้าน ดูเหมือนจะมีคนมาทำความสะอาดไว้แล้ว

เถาซินอวี่กำลังจะเดินออกมาเปิดประตู พอเห็นฉือเวินกับก๋วยเตี๋ยวในมือ เธอก็ทำหน้ามุ่ย "ฉันไม่มีเวลากินหรอกนะ วันนี้คงยุ่งไปอีกนานเลย"

ฉือเวินถอดปลั๊กแล็ปท็อปออกจากโต๊ะทำงาน เตรียมจะหาที่เงียบๆ นั่ง

แต่ขนาดหน้าห้องแผนกไลฟ์สตรีมของเถาซินไป๋ยังมีคนมายืนรอกันเต็มไปหมด

สาวสวยขายาวเรียงรายเป็นทิวแถว ถือเรซูเม่ยืนรอเรียกตัวราวกับนางสนมรอถวายตัว

เอาเถอะ ดูเหมือนจะมีแค่เขาคนเดียวสินะที่ว่างงาน

ฉือเวินเปิดเวยป๋อเช็กข่าวสารในวงการเกมช่วงสองสามวันนี้ตามความเคยชิน

กระแสความนิยมของ "Inside" เริ่มซาลงช้าๆ เพราะมันเป็นแค่เกมเล่นคนเดียวที่ใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็จบ อายุไขของกระแสย่อมสู้พวกเกมแข่งขันออนไลน์ไม่ได้อยู่แล้ว

ฉือเวินประเมินว่า ด้วยยอดขาย ณ ปัจจุบัน น่าจะทะลุหลักสิบล้านชุดได้ก่อนสิ้นปี

และเพราะรายได้มหาศาลจาก "Inside" นี่แหละ ที่ทำให้เถาซินอวี่กล้าทุ่มงบขยายทีมงานขนาดนี้

ทฤษฎีสมคบคิดเกี่ยวกับเบื้องหลังของเกมที่ชาวเน็ตถกเถียงกันเริ่มขยายวงกว้าง บ้างก็สงสัยว่าเป็นเรื่องการทดลองทางพันธุกรรมมนุษย์ บ้างก็ว่าเป็นเรื่องของเอเลี่ยนที่ต้องการทำลายโลก—สรุปสั้นๆ คือ จินตนาการบรรเจิดกันไปไกลสุดกู่

ฉือเวินไม่ได้ออกมาตอบรับหรือปฏิเสธทฤษฎีใดๆ เกมแบบนี้ไม่มีบทสรุปที่ตายตัว เบื้องหลัง ตอนจบ และความหมายของมัน ล้วนถูกเติมเต็มให้สมบูรณ์ด้วยตัวผู้เล่นเอง

—และตัวเขาเองก็ไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมันเหมือนกัน

สตูดิโอ Playdead ผู้พัฒนาต้นฉบับก็ไม่เคยออกมาอธิบายอะไรเลยเช่นกัน

นอกจาก "Inside" แล้ว เกม "Outlast" (ฉบับภาษาจีนใช้ชื่อว่า 'Escape' หรือ 'Tao Sheng') ที่ยังไม่ได้วางจำหน่ายก็มีคนพูดถึงในโลกออนไลน์ไม่น้อย

นอกจากตัวอย่างโปรโมทที่ปล่อยในงานประกาศรางวัล LTG แล้ว ฉือเวินยังโพสต์ภาพสกรีนช็อตและภาพโปรโมทเกมลงในเวยป๋ออีกหลายภาพ

ต่างจากตอนที่ "Inside" ยังไม่มีใครสนใจ ตอนนี้มีผู้เล่นมากมายเข้ามาคาดเดาเนื้อเรื่องเบื้องหลังของ "Outlast" ใต้โพสต์กันอย่างคึกคัก

และคมกริบชนิดที่แทบจะเปลือยเกมออกมาจนหมดเปลือก

[เมื่อเอาคำบรรยายในตัวอย่างมาประกอบกับข้อมูลที่หาได้ในเน็ต เนื้อเรื่องของเกมใหม่น่าจะเกี่ยวข้องกับการทดลองพัฒนามนุษย์ที่ทำในอเมริกาหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง]

[ภาพที่เวยป๋อทางการปล่อยออกมาเยอะขนาดนี้ ยิ่งตอกย้ำทฤษฎีนี้เข้าไปใหญ่]

[งั้นรูปที่อาจูรปล่อยมา ก็น่าจะเป็นพวกเจ้าหน้าที่ทดลองสินะ?]

[แล้วโรงพยาบาลบ้านั่นเป็นแค่ฉากบังหน้าเหรอ?]

[ในตัวอย่างบอกว่าข้อมูลของ 'โครงการคลิปหนีบกระดาษ' ยังไม่ถูกทำลายจนหมด...]

[แถมยังมีพวกโรคจิตซ่อนอยู่ใต้เตียง... แล้วไหนจะสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่ามาจากข้างหลัง หรือว่าเกมเพลย์จะเน้นฉากไล่ล่า?]

[อ๊ากกกกก! ไม่เอา! ฉันกลัวการโดนไล่ล่าจากพวกผีสางที่สุด!]

[ฉากไล่ล่า บวกกับการใช้ดนตรี ภาพ และเหตุการณ์ไม่คาดฝันเพื่อสร้างบรรยากาศสยองขวัญ นี่มันเทคนิคสยองขวัญแบบตะวันตกชัดๆ]

[เมื่อไหร่จะมีแบบจีนๆ บ้างน้อ!]

แบบจีนๆ เหรอ?

ฉือเวินนึกถึงเกมสยองขวัญของจีนที่โด่งดังบางเกม

"Fireworks" (ดอกไม้ไฟ) ของ Moonlight Cockroach มีพล็อตเรื่องที่ดี แต่ความสยองขวัญยังไม่ถึงขั้น

ซีรีส์ "วิวาห์ใบสั่งตาย" (Paper Bride) ของ HeartBeat ก็ทำได้ดี แต่น่าเสียดายที่เน้นทำลงมือถือเป็นหลัก เช่นเดียวกับ "คดีปริศนาซุนเหม่ยฉี" ของ QZQ_Studio

นอกจากนี้ก็ยังมี "Paper Man" (ตุ๊กตากระดาษ) และ "Hong Kong Horror Story" (เรื่องสยองฮ่องกง) ที่พอใช้ได้

อันที่จริง ฉือเวินคาดหวังกับเกม "Sanfu" (สามภพ) ของ Moonlight Cockroach และ "Black Sheep" (แกะดำ) ของ Ruined King Studio มากกว่า แต่น่าเสียดายที่ก่อนเขาจะข้ามมิติมา สองเกมนี้ยังไม่ทันได้วางจำหน่าย

มีผลงานระดับมาสเตอร์พีซอยู่จริง แต่น่าเสียดายที่ผู้พัฒนาดันทำพังด้วยตัวเอง เสียดายของดีจริงๆ

หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน ฉือเวินตัดสินใจปล่อยให้ระบบเป็นตัวกำหนดทิศทางของเกมต่อไปดีกว่า

นอกจากข่าวของอาจูรแล้ว ยังมีความเคลื่อนไหวล่าสุดของ 'เหลียวเหลียว' ในโลกออนไลน์ด้วย

เกมใหม่ของเหลียวเหลียว "Dark Sword Demon" จากที่เซิร์ฟเวอร์ล่มเพราะผู้เล่นแห่เข้าไปสมน้ำหน้า ตอนนี้กลายเป็นสภาพน่าเวทนาที่มีผู้เล่นเหลืออยู่แค่หยิบมือในแต่ละเซิร์ฟเวอร์ ทั้งที่เพิ่งเปิดตัวได้ไม่ถึงสัปดาห์

ว่ากันว่าเหลียวเฉิงถึงขั้นอยากจะกระโดดตึกฆ่าตัวตาย แต่ถูกเพื่อนร่วมงานห้ามไว้ทัน

'เหลียวเหลียว สตูดิโอ' ออกมาประกาศว่าจะพยายามปรับปรุงและไม่ยอมแพ้ต่อความล้มเหลวครั้งนี้ พวกเขามุ่งมั่นที่จะพัฒนาเกมออนไลน์ที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำระดับโลก บลาๆๆ...

ชาวเน็ตเดาว่านี่คงเป็นการกู้หน้าของเหลียวเฉิง เป็นแค่ลูกไม้สร้างกระแสอีกตามเคย

ยังมีอีกเรื่องที่ฉือเวินติดตามอยู่ห่างๆ นั่นคือ 'You'ai' (ยูไอ) ได้เปิดตัวเกม "Happy Match" (เกมจับคู่หรรษา) อย่างเป็นทางการในแพลตฟอร์มต่างๆ ยอดผู้ลงทะเบียนวันแรกทะลุล้านคน และตัวเลขยังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

แม้จะเทียบไม่ได้กับตอนที่เทนเซ็นต์เป็นคนดำเนินการในโลกเดิม แต่ก็ถือว่าทำได้ดีทีเดียว

ในโลกที่วงการเกมแห้งแล้งแบบนี้ บางทีการเติบโตของ "Happy Match" อาจจะดีกว่าในโลกเดิมเสียด้วยซ้ำ

หลังจากดูข่าวเกมจนหนำใจ เขาก็อัปโหลดไฟล์เกม "Outlast" ขึ้นบน Steam

จากนั้น...

จากนั้นก็อู้งานต่อสิครับ จะรออะไร

...

บ่ายสามโมง

เถาซินอวี่ที่สัมภาษณ์คนไปแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยคน ในที่สุดก็โอดครวญว่าหิวข้าวลงในกลุ่มแชท

เถาซินอวี่: มีอะไรกินบ้างมั้ย?

เถาซินอวี่: @พี่ชายสายแต่งหญิง @เสี่ยวฉือมนุษย์เครื่องมือ

เถาซินอวี่: มีใครอยากรับคนเพิ่มอีกมั้ย?

เถาซินไป๋: ? ชื่อเล่นผมหมายความว่าไงเนี่ย?

เถาซินไป๋: ผมแต่งหญิงเพื่อใครกัน? ก็เพื่อบริษัทนี้ไม่ใช่รึไง?

เถาซินไป๋: ใครมันจะอยากเรียกผู้ชายว่า 'ผัวขา' แลกกับของขวัญไม่กี่ร้อยหยวนกันเล่า!

เถาซินไป๋: เถาซินอวี่ ยัยคนใจร้าย!

ฉือเวิน: ทำไมผมเป็นมนุษย์เครื่องมือล่ะเนี่ย...

เถาซินอวี่: [อีโมจิเหงื่อตก] [อีโมจิเหงื่อตก]

เถาซินอวี่: นั่นไม่ใช่ประเด็น ฉันถามพวกนายสองคนว่าอยากรับคนเพิ่มอีกมั้ย? ตำแหน่งสำคัญๆ ฉันล็อกตัวไว้หมดแล้ว

เถาซินไป๋: เพราะชื่อเล่นนั่นแหละ เจ๊ต้องหาเลขาฯ สาวสวยหุ่นดีๆ มาชดเชยให้ผมเดี๋ยวนี้!

เถาซินอวี่: อย่ามาเพ้อเจ้อแถวนี้นะ

ฉือเวิน: เลขาสาวสวยคงไม่จำเป็นครับ แต่ถ้าหาพนักงานหญิงสาวสวยหุ่นดีสักสองคนล่ะก็...

เถาซินอวี่หยุดพิมพ์ข้อความ เธอแอบย่องออกมาจากห้องประชุมสัมภาษณ์ ชะโงกหน้าออกมาครึ่งหนึ่ง

"ขอเหตุผลหน่อยซิ"

ฉือเวินยิ้มกริ่ม "พี่สาวซินอวี่ครับ งานแถลงข่าวครั้งต่อๆ ไป พี่คงไม่อยากใส่ถุงน่องสีดำแล้วออกไปยืนโพสท่าเองหรอก... ใช่ไหมครับ?"