บทที่ 2 สุดยอดเกมอินดี้ระดับตำนาน 'Inside'

บทที่ 2 สุดยอดเกมอินดี้ระดับตำนาน 'Inside'

[ทำภารกิจเข้าร่วม 'อาจูร สตูดิโอ' สำเร็จ ได้รับรางวัลแบบสุ่ม: เกม "Inside"]

ความช็อกที่ได้เห็นสาวงามล่มเมืองกลายร่างเป็นหนุ่มสวยแต่งหญิงนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ฉือเวินจะรับไหว จนเขาแทบไม่ได้ยินเสียงประกาศรางวัลจากระบบด้วยซ้ำ

เขาเซ็นสัญญาไปแล้ว แม้จะลาออกเดี๋ยวนี้เลยก็ทำได้ แต่มันก็ดูจะผิดจรรยาบรรณไปสักหน่อย

เถาซินอวี่เดินกลับไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์อย่างอารมณ์ดี เปิดโปรแกรมหาคนทำงานเพื่อเฟ้นหา 'เหยื่อ' รายต่อไป ส่วนฉือเวินก็นั่งไหลตายคาเก้าอี้ในคอกทำงานของตัวเอง พลางเปิดดูไลฟ์สตรีมแก้เซ็ง

นี่คือช่องไลฟ์สตรีมของ 'เถาซินไป๋' น้องชายจอมแต่งหญิงของเถาซินอวี่

คุณไม่ควรชื่อเถาซินไป๋ (ขาว) แล้ว ควรจะชื่อเถาซินเฮย (ดำ) มากกว่า!

จิตใจคุณมันดำมืดสนิทเลยนี่หว่า!

ในไลฟ์สตรีม เถาซินไป๋ที่เพิ่งขอตัวไปทำธุระเมื่อครู่ กลับมาปรากฏตัวหน้ากล้องอีกครั้ง

แพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมที่เขาใช้อยู่คือ 'พิงค์ชาร์ค' (Pink Shark) ซึ่งเป็นหนึ่งในแพลตฟอร์มที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศจีนของโลกใบนี้

ด้วยอานุภาพของฟิลเตอร์หน้าสวยและโปรแกรมแปลงเสียง เถาซินไป๋จึงปรากฏตัวในรูปลักษณ์ของสาวงามระดับท็อปเกรด

ทว่าสไตล์การไลฟ์ของเขานั้นค่อนข้างจำเจ เขาทำเพียงแค่ออเซาะกล้อง ม้วนผมเล่นไปมา และร้องเพลงฮิตด้วยเสียงดัดแหลมๆ คิขุอาโนเนะ

ด้วยเหตุนี้ ความนิยมในช่องของเถาซินไป๋จึงอยู่ในระดับกลางๆ จัดเป็นสตรีมเมอร์ระดับเทียร์กลางเท่านั้น

แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว ดังมากไปเดี๋ยวคนหมั่นไส้ แถมถ้าความแตกเรื่องเป็นผู้ชายแต่งหญิงขึ้นมาจะทำยังไง?

ฉือเวินมองยอดโดเนทของขวัญในช่องด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว รู้สึกว่าถ้าหวังพึ่งแค่รายได้จากของขวัญของเถาซินไป๋ บริษัทคงต้องกัดก้อนเกลือกินแน่เดือนนี้

เขาขยับก้นไปมาบนเก้าอี้ทำงาน ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งๆ ทิ่มอยู่ที่กระเป๋ากางเกง

ด้วยความสงสัย เขาจึงล้วงมันออกมาและพบว่าเป็นแฟลชไดรฟ์อันหนึ่ง

"แปลกแฮะ เราพกแฟลชไดรฟ์มาด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ฉือเวินพลันนึกถึงเสียงเครื่องจักรกลของระบบที่ดังขึ้นข้างหูเมื่อครู่นี้

"หรือว่าจะเป็นรางวัลที่ได้หลังจากทำภารกิจสำเร็จ?"

เขาไม่รอช้า รีบเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ เปิดโฟลเดอร์ที่ชื่อ "Inside" ขึ้นมา และพบว่าข้างในนั้นคือไฟล์เกมฉบับสมบูรณ์!

Inside?

ในฐานะเกมเมอร์ตัวยงจากชาติปางก่อน เขาต้องเคยเล่นเกมแนวผจญภัยไขปริศนาเกมนี้อยู่แล้ว มันได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของวงการเกมอินดี้ปี 2016 เชียวนะ

ตัวเกมไม่ได้มีสเกลใหญ่โต ระบบการเล่นค่อนข้างเรียบง่าย แต่เนื้อหาการผจญภัยกลับเข้มข้นลึกซึ้ง

สมองของฉือเวินเริ่มแล่นเร็ว เขาตกอยู่ในห้วงความคิด

เถาซินอวี่อยากได้เกมที่ไม่ใช่เกมเชิงพาณิชย์ดาษดื่นไม่ใช่เหรอ?

เกมนี้ตอบโจทย์ความต้องการของเธอได้ครบทุกข้อ และด้วยเนื้อเรื่องที่สุดยอด มันอาจจะสร้างรอยจารึกในประวัติศาสตร์เกมของโลกนี้ได้จริงๆ เหมือนกับที่ทำได้ในโลกเดิมของฉือเวิน

ต้องรู้ก่อนว่า เกม "Inside" กวาดรางวัลใหญ่ในวงการเกมมาแล้วมากมายในช่วงปี 2016-2017 และทันทีที่วางจำหน่ายก็ได้รับคำวิจารณ์ในแง่บวกอย่างล้นหลาม

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังสามารถเรียนรู้แนวทางจากสตูดิโอต้นฉบับได้ เริ่มจากวางขายกวาดเงินบน PC สักรอบ ต่อด้วยแพลตฟอร์มคอนโซล แล้วค่อยพอร์ตลงมือถือเพื่อโกยเงินอีกระลอก...

แบบนี้ค่าเงินเดือนพนักงานก็ไม่ใช่ปัญหาแล้ว!

แต่เขาคงต้องคุยเรื่องส่วนแบ่งรายได้ให้ชัดเจนทีหลัง ไม่อย่างนั้นถ้าเขาเอาเกมเทพๆ แบบนี้ออกมาให้เปล่าๆ แล้วได้เงินเดือนแค่ 3,500...

เขาไม่ได้โง่นะ!

คิดได้ดังนั้น เขาก็เปิด 'Steam' แพลตฟอร์มเกมที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้ขึ้นมาทันที

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เขาได้สำรวจแพลตฟอร์มเกมในโลกนี้มาหลายแห่งแล้ว

Steam ของโลกนี้ก็เหมือนกับโลกเดิม คือต้องลงทะเบียนเป็นนักพัฒนาเกมและจ่ายเงิน 100 ดอลลาร์เพื่อซื้อสล็อตสำหรับลงเกม

โชคดีที่ 'อาจูร สตูดิโอ' มีบัญชีนักพัฒนาอยู่แล้ว และตอนที่ผู้จัดการโปรเจกต์คนเก่ายังอยู่ เขาใจป้ำเปิดสล็อตเกมทิ้งไว้ถึงสิบช่อง ซึ่งยังไม่ได้ใช้งานเลยสักช่องเดียว

ผลงานเก่าของอาจูรมีแค่เกมออนไลน์ขยะๆ เน้นเติมเงินแนวฟันแหลกสองเกม ซึ่งวางขายอยู่บน "WOGame" แพลตฟอร์มเกมภายในประเทศของค่ายยักษ์ใหญ่ 'ต้าเอ๋อ'

ฉือเวินมองดูเกมสองเกมนั้น "ตำนานแม่มด" และ "กระบี่วิญญาณสยบมาร" ทั้งคู่ได้รับคำวิจารณ์จากผู้เล่นในระดับ "แง่ลบเป็นส่วนมาก"

มันเป็นเกมประเภท 'เทพทรู' โดยแท้ ต้องเติมเงินเท่านั้นถึงจะเก่ง ผู้เล่นสายฟรีแทบไม่มีที่ยืน

ฉือเวินอ่านคอมเมนต์และดูวิดีโอเกมเพลย์ผ่านๆ ก็ส่ายหน้า กราฟิกสีฉูดฉาดพวกนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกเว็บเกมราคาถูกเลย

"พี่ซินอวี่ ผมจะทำเกมนะครับ"

เขาเปิดโปรแกรมแชต DingTalk ส่งข้อความหาบอส สักพักเถาซินอวี่ก็ตอบกลับมาว่า "โอเคๆ เต็มที่เลย"

เถาซินอวี่: อีกอย่าง อย่าเรียกว่าพี่เถาได้ไหม? ฟังดูแก่มากเลย

ฉือเวิน: งั้น... พี่เถาเถา? เถาเถาน้อย?

เถาซินอวี่: ...

เถาซินอวี่: เรียกพี่ซินอวี่เถอะ

ฉือเวิน: โอเคครับ พี่ซินอวี่

ฉือเวิน: ว่าแต่พี่ซินอวี่ครับ พี่ซินไป๋เป็นผู้ชายจริงๆ เหรอ?

เถาซินอวี่: ฉันดีด 'ช้างน้อย' ของเจ้านั่นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ของแท้แน่นอน

เถาซินอวี่: ไม่ต้องเรียกเขาว่าพี่ก็ได้ เขาอายุ 22 เท่ากับนายนั่นแหละ

ฉือเวินฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก ถ้าโดนดีดช้างน้อยมาตั้งแต่เด็ก ก็คงหมดข้อกังขาแล้วล่ะ

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง เขาจึงสั่งอาหารเดลิเวอรี่

เนื่องจากในออฟฟิศเหลือเขาแค่คนเดียว ฉือเวินจึงสั่ง 'หลัวซือเฝิ่น' (ก๋วยเตี๋ยวหอยขม) เพิ่มหน่อไม้ดองแบบจัดหนักมาทานด้วยความสะใจ

ทันทีที่เปิดฝา เถาซินอวี่ก็ได้กลิ่นและเดินออกมาดู

"กลิ่นอะไรเนี่ย? ส้วมระเบิดหรือไง?"

พอเห็นฉือเวินกำลังสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเสียงดังซู้ดซ้าด เธอก็ไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ทำปากแจ๊บๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องไป

หลังจากอิ่มหนำสำราญในช่วงพักเที่ยง ฉือเวินก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ผิวปากอย่างอารมณ์ดีพลางเดินรดน้ำต้นเศรษฐีเรือนในที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของอดีตเพื่อนร่วมงานทีละโต๊ะ

หลังจากอู้ไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็นั่งลงทำงานอีกครั้ง

เขาสัญญากับเถาซินอวี่ว่าจะทำเกม!

จะมัวแต่อู้งานซ้ำซากได้ยังไง?

เขาเหลือบมองแฟลชไดรฟ์ที่ห้อยอยู่กับพวงกุญแจ ฉือเวินพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนจะเปิดนิยายเสียงขึ้นมาฟัง

"บทที่หนึ่ง หุ่นกระดาษ... ปู่ของฉันชื่อหูขั๋วหัว..."

...

บริษัทอินเทอร์เน็ตโดยทั่วไปทำงานตั้งแต่ 10 โมงเช้าถึง 6 โมงเย็น พอถึงเวลาหกโมงเป๊ะ ฉือเวินก็ปิดคอมพิวเตอร์และเลิกงานตรงเวลา

เขาบอกลาเถาซินอวี่ก่อนกลับ เนื่องจากลักษณะงานไลฟ์สตรีมของเถาซินไป๋ เธอจึงต้องอยู่โยงที่บริษัทจนถึง 4 ทุ่ม

พอเห็นฉือเวินชะโงกหน้าเข้ามา เถาซินอวี่ก็รีบดึงนิ้วมือออกจากซอกนิ้วเท้าและกดหยุดซีรีส์ "เจินหวน จอมนางคู่แผ่นดิน" ที่เปิดค้างไว้บนหน้าจอ

"อ้อๆ เลิกงานแล้วเหรอ... กลับดีๆ ล่ะ อย่าลืมปิดคอมด้วยนะ"

เมื่อเดินออกจากบริษัท ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเบาๆ

ฉือเวินดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะ รีบข้ามถนนเพื่อไปขึ้นรถไฟใต้ดิน

เขายังอาศัยอยู่ที่หอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยหนานชิง จะหาหอพัก 4 คนที่ค่าเช่าแค่ปีละ 1,500 หยวนได้จากที่ไหนอีก?

ยิ่งไปกว่านั้น ใกล้จะจบการศึกษาแล้ว รูมเมทอีก 3 คนนอกจากเขาก็เป็นคนในพื้นที่และย้ายกลับไปอยู่บ้านกันหมด

เท่ากับว่าเขาได้ครอบครองห้องพัก 4 คนไว้เพียงผู้เดียว สวรรค์ชัดๆ!

ทว่าเขาไม่ได้ตรงกลับไปที่มหาวิทยาลัยหนานชิงทันที แต่แวะไปที่ตลาดโทรศัพท์มือถือมือสองที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหนานชิงระหว่างเปลี่ยนสายรถไฟใต้ดิน

"เฮียครับ ผมมารับของ"

เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์เล็กๆ และเคาะเรียก

เจ้าของร้านยิ้มอย่างรู้กัน พลางหยิบโทรศัพท์มือถือแอปเปิลสภาพเหมือนใหม่เอี่ยมออกมาจากตู้

"ใหม่กริ๊บเลยเหรอ?" ฉือเวินรับโทรศัพท์มาลองจับดู มันคือ iPhone 8 Plus มือสองที่เขาซื้อมาเป็นเครื่องสำรอง

จริงอยู่ที่เกม PC นั้นทำเงินได้ แต่ขุมทรัพย์มหาศาลที่ซ่อนอยู่ในตลาดเกมมือถือมีค่ายิ่งกว่านั้น

เป็นลูกจ้างเขาจนตัวตายก็คงยากจนไปสามรุ่น การเป็นเจ้าของกิจการต่างหากคือทางรอด

ได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งทั้งที เขาไม่อยากฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเถาซินอวี่และ 'อาจูร สตูดิโอ' ไปตลอดหรอกนะ