บทที่ 20: ซื้อยาชำระกายให้สาวน้อย

บทที่ 20: ซื้อยาชำระกายให้สาวน้อย

ทหารยามที่หน้าประตูเมืองตรวจค้นผู้คนที่สัญจรไปมาอย่างเข้มงวด แต่เมื่อถึงคิวของตระกูลเซียว เหล่าทหารยามกลับไม่ก้าวเข้ามาตรวจค้นและปล่อยให้ผ่านไปทันที นี่คือหนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองลั่วซิง พวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้ อีกทั้งคำสั่งที่ได้รับมาก็เพียงแค่ให้ตรวจตราพอเป็นพิธี แสดงละครให้สำนักชิงอวิ๋นดูเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

เมื่อคณะเดินทางมาถึงหน้าประตูตระกูลเซียว หลายคนก้าวลงจากรถม้า ฉินห่าวแอบส่งห่อผ้าให้องครักษ์ไป๋ กำชับให้เขามอบให้เซียวชิงอวี่หลังจากที่เขาและซือซือจากไปแล้ว

เซียวชิงอวี่เอ่ยขึ้น "พี่ใหญ่ น้องซือซือ ทำไมพวกท่านไม่พักที่บ้านข้าก่อนล่ะ? เจอญาติแล้วค่อยไปก็ได้นี่นา" ฉินห่าวส่ายหน้า "ขอบคุณในความหวังดีของคุณหนูเซียว แต่พวกเราควรตามหาญาติให้เจอก่อน แล้วค่อยมาเยี่ยมท่าน!"

เซียวชิงอวี่รู้สึกอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย นานทีปีหนจะได้เจอเพื่อนดีๆ สถานะของนางในตระกูลเซียวนั้นสูงส่ง พรสวรรค์ก็เลิศล้ำ อายุเพียงสิบขวบก็บรรลุขอบเขตโฮ่วเทียนขั้นที่หนึ่งแล้ว คนในตระกูลต่างดูแลนางประดุจไข่ในหิน จึงไม่มีใครเป็นเพื่อนกับนางอย่างแท้จริง

ป้าชิงจึงเอ่ยขึ้น "คุณหนู ปล่อยให้พวกเขาไปตามหาญาติก่อนเถิด! ท่านก็จะเข้าร่วมการคัดเลือกไม่ใช่หรือ? ถึงตอนนั้นก็จะได้เจอกันอีก" เซียวชิงอวี่พยักหน้า "ตกลง! ถ้าอย่างนั้นอีกสิบวันอย่าลืมกลับมาร่วมการคัดเลือกเข้าสำนักเสวียนหลิงนะ" เถียนซือซือยิ้ม "พวกเราจะไปแน่นอนพี่หญิงชิงอวี่ อีกสิบวันเจอกันนะ"

หลังจากฉินห่าวและเถียนซือซือจากไป องครักษ์ไป๋ก็มอบห่อผ้าให้เซียวชิงอวี่ "คุณหนู นี่เป็นของที่ฉินห่าวผู้นั้นฝากไว้ขอรับ"

ก่อนที่เซียวชิงอวี่จะทันได้พูดอะไร สาวใช้เซียวหงก็พูดแทรกขึ้นมา "คนบ้านนอกอย่างเขาจะมีอะไรดีๆ ให้คุณหนูเจ้าคะ? ทิ้งมันไปเถอะ!" นางรู้สึกไม่พอใจฉินห่าวและเถียนซือซือมาตลอดการเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เถียนซือซือได้สวมเสื้อผ้าของคุณหนูของนาง แม้แต่นางเองยังไม่เคยได้ใส่ ความอิจฉาในใจทำให้นางไม่ชอบหน้าคนทั้งสองเอาเสียเลย

เซียวชิงอวี่ถลึงตาใส่เซียวหง "เขามอบให้ด้วยเจตนาดี เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร?" เซียวหงเถียงกลับอย่างดื้อรั้น "คุณหนู พวกเขามีอะไรดีๆ ให้ท่านกันเชียว? ถ้ามีของดีจริง พวกเขาไม่เก็บไว้เองหรอกหรือ?"

"เพียะ!" ป้าชิงตบหน้าเซียวหงฉาดใหญ่ จนเซียวหงล้มลงไปกองกับพื้น "ใครให้ความกล้าเจ้าพูดจากับคุณหนูเช่นนี้?"

เซียวหงกุมหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น ไม่กล้าต่อปากต่อคำกับป้าชิง เซียวชิงอวี่สั่ง "เปิดดูซิ!"

องครักษ์ไป๋แกะห่อผ้าออก เผยให้เห็นกล่องหยกด้านใน เมื่อเปิดกล่องหยก ก็พบผลไม้วางอยู่ ป้าชิงมองผลไม้นั้นด้วยความตกตะลึง "ผลบ้าคลั่ง! นี่มันผลบ้าคลั่งที่ผู้อาวุโสรองตามหามานานไม่ใช่หรือ?"

เซียวชิงอวี่เองก็มองผลไม้ในกล่องหยกด้วยความตกตะลึงเช่นกัน "พี่ใหญ่มอบสมุนไพรวิญญาณระดับหกให้ข้าเชียวหรือ นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว!"

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างรู้ดีว่าสมุนไพรวิญญาณระดับหกนั้นมีสัตว์อสูรระดับสี่เฝ้าอยู่ ซึ่งเทียบเท่ากับยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์ แม้แต่ท่านพ่อของนางที่มีวรยุทธ์ขอบเขตปรมาจารย์ขั้นสิบ หากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับสี่ก็ยังตึงมือ

ป้าชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ "คุณหนู ดูเหมือนเราจะประเมินเด็กหนุ่มคนนี้ต่ำไปแล้ว" เซียวชิงอวี่พยักหน้า "ข้าไม่คิดเลยว่าพี่ใหญ่จะสามารถหาของล้ำค่าเช่นนี้มาได้ ครั้งนี้ตระกูลเซียวของเราติดหนี้บุญคุณพี่ใหญ่เสียแล้ว"

ป้าชิงหันไปมององครักษ์ไป๋ "เอาสาวใช้คนนี้ไปจัดการซะ! ขืนให้อยู่ข้างกายคุณหนู วันหน้าจะนำความเดือดร้อนมาให้คุณหนูเปล่าๆ" องครักษ์ไป๋พยักหน้า "ขอรับ"

เซียวหงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "คุณหนู ช่วยข้าด้วย! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรดคุณหนู ละเว้นข้าสักครั้งเถอะ!" เซียวชิงอวี่ไม่พูดอะไร นางถือกล่องหยกแล้วเดินเข้าคฤหาสน์ไป ในเมื่อเป็นคำสั่งของป้าชิง นางก็จะไม่ก้าวก่าย องครักษ์ไป๋ลากตัวเซียวหงออกไป และนับตั้งแต่นั้นมา ก็ไม่มีใครเห็นเซียวหงในคฤหาสน์ตระกูลเซียวอีกเลย

ฉินห่าวและเถียนซือซือหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะจองสองห้อง แต่สาวน้อยยืนกรานว่ากลัวและไม่อยากอยู่คนเดียว ฉินห่าวจึงจำใจต้องจองห้องเดียว ทั้งสองสั่งอาหารมากิน หลังจากกินอิ่ม สาวน้อยก็อ้อนให้ฉินห่าวพาไปเดินซื้อของ ฉินห่าวเองก็อยากซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองบ้าง ทั้งสองจึงเดินออกจากโรงเตี๊ยมและเดินเล่นไปตามท้องถนน

เสียงของ 'ราชาปีศาจน้อย' ดังขึ้นในห้วงจิตสำนึกของฉินห่าว "เจ้าหนู สาวน้อยคนนี้มีพรสวรรค์ดีทีเดียว ไปซื้อยาชำระกายให้นางหน่อย ตอนนี้นางอยู่ขั้นปรับแต่งกายาระดับสองแล้ว"

ฉินห่าวสะดุ้ง "นางกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมข้าถึงไม่รู้?"

ราชาปีศาจน้อยครุ่นคิดครู่หนึ่ง "น่าจะเป็นเพราะกินเนื้อหมีและเนื้อเสือพวกนั้นทำให้นางกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่นางยังฝึกเคล็ดวิชาระดับลึกลับไม่ได้ เจ้าต้องหาเคล็ดวิชาปรับแต่งกายาให้นางก่อน"

ฉินห่าวเคยได้ยินเซียวชิงอวี่พูดถึงเรื่องนี้มาก่อน เคล็ดวิชาปรับแต่งกายานั้นจริงๆ แล้วหาได้ทั่วไป ราคาไม่กี่ร้อยตำลึงเงิน รอให้ถึงขอบเขตโฮ่วเทียนและมีพลังวิญญาณก่อนจึงจะค่อยพิจารณาฝึกเคล็ดวิชาระดับสูงขึ้น ถึงกระนั้น เคล็ดวิชาปรับแต่งกายาก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะซื้อหาได้

เมื่อรู้ว่าเถียนซือซือเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว เขาจึงจูงมือสาวน้อยมุ่งหน้าไปยัง 'หอหมื่นสมบัติ' ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าสู่หอหมื่นสมบัติ พนักงานต้อนรับก็เดินเข้ามาหา "คุณชาย! คุณหนู ทั้งสองต้องการซื้ออะไรหรือเจ้าคะ?"

ฉินห่าวเอ่ยขึ้น "ข้าอยากดูเคล็ดวิชาปรับแต่งกายากับยาชำระกายหน่อย" "ได้เจ้าค่ะ เชิญทั้งสองตามข้ามา" พนักงานต้อนรับนำฉินห่าวและเถียนซือซือไปที่เคาน์เตอร์

"คุณชาย นี่คือเคล็ดวิชาปรับแต่งกายา มีทั้งแบบดีและแบบด้อย ท่านต้องการแบบไหนเจ้าคะ?" ฉินห่าวถามด้วยความสงสัย "เคล็ดวิชาปรับแต่งกายาพวกนี้มีรายละเอียดอะไรพิเศษด้วยหรือ?" "มีเจ้าค่ะคุณชาย เคล็ดวิชาปรับแต่งกายาแบบด้อย หากฝึกจนถึงขั้นปรับแต่งกายาระดับสิบ จะมีพละกำลังอย่างมากที่สุดสองหมื่นจิน แต่ถ้าเป็นแบบดีอย่างเล่มนี้ หากฝึกถึงระดับสิบ จะมีพละกำลังอย่างน้อยห้าหมื่นจินเจ้าค่ะ"

ฉินห่าวและเถียนซือซือต่างตกใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าเคล็ดวิชาปรับแต่งกายาจะมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้ ในเวลานั้นเอง เสียงของ 'เจ้าดำน้อย' ก็ดังขึ้นในห้วงจิตสำนึกของฉินห่าว "เจ้านาย ท่านแค่พลิกดูสักเล่มก็พอ ข้าสามารถสร้างเคล็ดวิชาปรับแต่งกายาชั้นเลิศขึ้นมาได้ ไม่จำเป็นต้องซื้อหรอก"

ดวงตาของฉินห่าวเป็นประกาย เขาเกือบลืมความสามารถของเจ้าดำน้อยไปเสียสนิท "พี่สาว ข้าขอดูเคล็ดวิชาเล่มนี้หน่อยได้ไหม? ข้าอยากดูว่าเหมาะกับน้องสาวข้าหรือไม่" พนักงานต้อนรับดีใจมากที่ได้ยินฉินห่าวเรียกว่าพี่สาว "แน่นอนเจ้าค่ะ"

เป็นเรื่องปกติที่ลูกค้าจะขอดูเคล็ดวิชา และวิชาเหล่านี้ก็พบเห็นได้ตามตระกูลบางแห่งเช่นกัน ฉินห่าวหยิบเคล็ดวิชาขึ้นมาแล้วพลิกดูอย่างรวดเร็ว เจ้าดำน้อยบันทึกข้อมูลเคล็ดวิชาทั้งหมดไว้เรียบร้อย "เจ้านาย เรียบร้อยแล้ว"

ฉินห่าววางเคล็ดวิชาลง "เคล็ดวิชานี้ไม่ค่อยเหมาะกับน้องสาวข้าเท่าไหร่ พาข้าไปดูยาชำระกายเถอะ!" พนักงานต้อนรับมองเคล็ดวิชาตรงหน้าด้วยความงุนงงเล็กน้อย ฉินห่าวพลิกดูเร็วเกินไป นางยังสงสัยเลยว่าฉินห่าวจะดูทันหรือเปล่า แต่ในเมื่อลูกค้าไม่ซื้อ นางก็บังคับไม่ได้ จึงพาฉินห่าวไปยังโซนขายโอสถ

"คุณชาย ยาชำระกายแบ่งออกเป็นสี่ระดับ: ระดับต่ำ, ระดับกลาง, ระดับสูง และระดับสุดยอด ที่เรามีดีที่สุดคือยาชำระกายระดับสูง ราคาเม็ดละสามร้อยตำลึงเงินเจ้าค่ะ" พนักงานต้อนรับคิดครู่หนึ่งแล้วแนะนำระดับต่ำและกลางเพิ่ม "ยาชำระกายระดับต่ำราคาห้าสิบตำลึงเงิน ส่วนระดับกลางราคาหนึ่งร้อยตำลึงเงินเจ้าค่ะ"

ฉินห่าวตกใจ โอสถพวกนี้แพงหูฉี่ทั้งนั้น คนธรรมดาไม่มีปัญญาซื้อแน่ การปั้นผู้ฝึกยุทธ์สักคนช่างสิ้นเปลืองเงินทองจริงๆ เคล็ดวิชาปรับแต่งกายาระดับกลางเมื่อครู่ก็ปาเข้าไปแปดร้อยตำลึงเงินแล้ว ส่วนเล่มดีๆ ก็ราคาตั้งสองพันกว่าตำลึง