บทที่ 28: เดินทางถึงประเทศ A

เวลาสี่ทุ่มตรง สนามบินตกอยู่ในความเงียบสงัด แสงไฟส่องสว่างเพียงประปราย ผู้คนบางตาจนแทบนับจำนวนได้ เย่ย๋าวค่อยๆ ขับรถเข้าไปในลานจอดรถของสนามบินอย่างเชื่องช้า ราวกับแมวป่าที่กำลังย่องเบาในเงามืด สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะตัดสินใจจอดรถในจุดที่เป็นมุมอับสายตาของกล้องวงจรปิด

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งหาป้าหวัง: "ป้าหวังคะ หนูไปแล้วนะและคงไม่กลับมาอีก หนูโอนเงินให้ป้า 3 แสน ป้ากลับบ้านไปพรุ่งนี้เลยนะคะ เชื่อหนูนะ พอกลับไปถึงบ้านให้ตุนเสบียงอาหารไว้เยอะๆ... ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ลาก่อนค่ะ"

ไม่นานนัก เย่ย๋าวก็ได้รับข้อความตอบกลับจากป้าหวัง: "คุณหนู ป้าได้รับข้อความแล้วค่ะ ป้าจะทำตามที่คุณหนูบอก ช่วงที่ผ่านมาป้ารับรู้ได้ถึงความขมขื่นในใจของคุณหนูมาตลอด บ้านหลังนี้มีความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นจริงๆ บางทีการจากไปอาจเป็นการปลดปล่อยที่ดีที่สุด คุณหนูไม่ต้องห่วงป้านะคะ ป้าจะจัดการเรื่องตัวเองให้ดี เงิน 3 แสนนี้ป้าจะใช้อย่างคุ้มค่า ไม่ให้เสียน้ำใจคุณหนู ขอให้คุณหนูโชคดี ดูแลตัวเองด้วยนะคะ"

เมื่ออ่านข้อความจบ เย่ย๋าวนั่งนิ่งอยู่ในรถครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจรอบด้านอีกครั้ง ราตรียามนี้มืดมิดราวกับมีม่านสีดำผืนยักษ์ปกคลุมทุกสรรพสิ่งไว้จนมิดชิด เมื่อมั่นใจว่าปลอดคน เธอจึงกดล็อครถ เสียง 'กริ๊ก' เบาๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เพียงพริบตาต่อมา ร่างของเธอก็หายวับไปราวกับภูตผี เหลือทิ้งไว้เพียงรถยนต์คันงามที่จอดสงบนิ่งอยู่ในมุมมืด ส่วนตัวเธอได้เข้ามาอยู่ใน 'มิติ' เรียบร้อยแล้ว

ท่ามกลางความเงียบสงบในมิติ เย่ย๋าวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครุ่นคิด "ฉันจองโรงแรมไม่ได้ พ่อจอมสารเลวต้องส่งคนตามล่าฉันแทบพลิกแผ่นดินแน่ ถ้าใช้บัตรประชาชนเช็กอิน เขาต้องรู้พิกัดฉันทันที" เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

"ดูท่าคืนนี้คงต้องนอนพักที่นี่แหละ อย่างน้อยในนี้พ่อสารเลวก็ตามหาฉันไม่เจอแน่" เสียงพึมพำของเธอก้องสะท้อนแผ่วเบา แม้จะเจือความเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว

เธอลุกไปค้นหาอุปกรณ์เดินป่าที่มุมหนึ่งของมิติ ใช้เวลาไม่นานเต็นท์ขนาดเล็กก็ถูกกางขึ้นอย่างเรียบง่าย มองดูผลงานตรงหน้า รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่ย๋าว แม้จะเป็นเต็นท์หลังเล็กๆ แต่มันกลับมอบความรู้สึกปลอดภัยเหมือนบ้าน ให้เธอได้พักพิงในพื้นที่อันน่าอัศจรรย์แห่งนี้

เย่ย๋าวก้าวเข้าไปในเต็นท์ นั่งลงบนเบาะนุ่ม สัมผัสถึงความสงบและผ่อนคลาย "อย่างน้อยคืนนี้ ที่นี่ก็เป็นหลุมหลบภัยของฉัน" เธอกระซิบกับตัวเอง หลังจากตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่ตีห้าครึ่ง เย่ย๋าวก็ล้มตัวลงนอนและหลับไปในทันที...

ตัดภาพมาที่ห้องโถงวิลล่าหรู แสงไฟสว่างไสวแต่ไม่อาจขับไล่บรรยากาศอันน่าอึดอัดออกไปได้ พ่อจอมสารเลวกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ เขาตบโต๊ะดังปัง! เสียงสนั่นหวั่นไหวจนคนทั้งห้องโถงสะดุ้งเฮือก

"นังเย่ย๋าวอยู่ที่ไหน? ไอ้พวกเศษสวะเลี้ยงเสียข้าวสุก! แค่คนคนเดียวยังเฝ้าไม่ได้!" เขาตะคอกเสียงดังลั่นราวกับฟ้าผ่า

เหล่าบอดี้การ์ดยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หนึ่งในนั้นรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย "ท่านประธานครับ พวกเราเฝ้าอยู่ตลอด ไม่เห็นคุณหนูใหญ่เดินออกไปเลยครับ แต่ไม่รู้ทำไม... จู่ๆ เธอก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย"

สายตาเกรี้ยวกราดตวาดกลับทันที "เฝ้าประสาอะไรถึงปล่อยให้มันหนีไปได้? พวกแกมันไร้น้ำยา! ไสหัวออกไปตามหามันเดี๋ยวนี้! ถ้าหาไม่เจอ ก็ไม่ต้องเสนอหน้ากลับมาอีก!"

"ครับนาย! พวกเราจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้ครับ" บอดี้การ์ดรับคำเสียงรัว รีบวิ่งหน้าตื่นออกไปเพราะกลัวจะโดนพายุอารมณ์ไปมากกว่านี้

พ่อจอมสารเลวเดินงุ่นง่านไปมากลางห้องโถง ไฟโทสะในอกลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็กรีดร้องขึ้น ทำลายความเงียบจนแสบแก้วหู เขากระชากโทรศัพท์มารับด้วยความหงุดหงิด แต่พอเห็นชื่อคนโทรเข้า สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาพยายามข่มอารมณ์โกรธ แล้วปรับน้ำเสียงให้อ่อนหวานประจบสอพลอ

"ประธานจาง ถึงโรงแรมแล้วเหรอครับ? คือว่า... คือ... เกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อยครับ" น้ำเสียงของเขาเจือความตื่นตระหนก

ปลายสายตวาดกลับมาด้วยความโมโห "คนล่ะ? ไหนคนสวยๆ ที่แกรรับปากไว้? นี่แกกล้าหลอกฉันเหรอ?"

เขารีบแก้ตัวพัลวัน "ไม่ใช่นะครับประธานจาง ฟังผมก่อน มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมจัดหาคนอื่นให้ก่อน รับรองว่าเด็ดไม่แพ้กัน ท่านต้องพอใจแน่ๆ"

ประธานจางระเบิดอารมณ์ใส่ไม่ยั้ง "ไม่ต้อง! ไปหาคนอื่นมาร่วมทุนเลยไป ไอ้สารเลว! เสียเวลาฉิบหาย" พูดจบก็กระแทกหูโทรศัพท์ใส่อย่างแรง

เสียงสัญญาณตัดสายดัง ตู๊ด... ตู๊ด... ใบหน้าของพ่อจอมสารเลวบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ เขากำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่นระริก ไฟแค้นในใจถูกราดน้ำมันซ้ำ "นังเย่ย๋าว! เพราะแกคนเดียว! แกทำลายแผนการใหญ่ของฉัน! ฝากไว้ก่อนเถอะมึง" เขากัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

ภายในมิติที่เงียบสงบ เสียงนาฬิกาปลุกดังกังวานขึ้น ปลุกเย่ย๋าวให้ตื่นจากภวังค์ฝัน เธอขยี้ตาที่ยังงัวเงียแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

เย่ย๋าวบิดขี้เกียจขับไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะมุดออกจากเต็นท์ ตรงไปที่บ่อน้ำพุวิญญาณ วักน้ำเย็นฉ่ำขึ้นล้างหน้า ความสดชื่นแล่นพล่านไปทั่วร่างทำให้ตาสว่างทันที เธอเลือกสวมชุดเดินป่าสีเขียวเข้ม สวมหมวกแก๊ปและหน้ากากอนามัยเพื่ออำพรางใบหน้า พร้อมลากกระเป๋าเดินทางเปล่าใบหนึ่งออกมาเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย จากนั้นตรวจดูบัตรประชาชนและพาสปอร์ตให้เรียบร้อย

เย่ย๋าวหยิบซาลาเปาทอดและนมหนึ่งแก้วออกมาทานเป็นมื้อเช้า พอมองนาฬิกาเห็นว่าหกโมงเช้าแล้ว เธอเช็กสัมภาระอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ สูดหายใจลึก แล้วพาตัวเองวูบออกจากมิติกลับมานั่งในรถ

เย่ย๋าวลงจากรถ ลมหนาวบางเบายามเช้าตรู่พัดปะทะผิวแก้ม เธอลากกระเป๋าเดินทางเดินเอื่อยๆ ไปยังทางเข้าสนามบิน เวลาหกโมงเช้าผู้คนยังบางตา โถงผู้โดยสารเงียบเหงากว่าปกติ มีเพียงนักเดินทางไม่กี่คนที่เดินเร่งรีบ เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ

เธอหาที่นั่งรอหน้าเกต นั่งรออย่างสงบจนกระทั่งถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่อง เย่ย๋าวลุกขึ้นลากกระเป๋าเดินตามแถวผู้โดยสารไปอย่างช้าๆ ขณะยื่นตั๋วให้เจ้าหน้าที่ ความตื่นเต้นประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านในอก เมื่อผ่านจุดตรวจตั๋วเรียบร้อย เธอเดินผ่านงวงช้างมุ่งหน้าสู่เครื่องบิน

เย่ย๋าวหาที่นั่งของตนเอง คาดเข็มขัดนิรภัย เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างปลอดภัย ผ่านไป 10 ชั่วโมง เธอก็เดินทางมาถึง 'ประเทศ A' โดยสวัสดิภาพ

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากเครื่อง เย่ย๋าวสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยฟุ้งในอากาศ บ้านเมืองนี้กำลังระส่ำระสาย ทหารติดอาวุธและกระสุนจริงเดินลาดตระเวนขวักไขว่ ประชาชนต่างมีสีหน้าหวาดระแวง

เย่ย๋าวล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า กดโทรออกไปยังหมายเลขที่เธอจำได้ขึ้นใจ

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย "ฮัลโหล?"

เย่ย๋าวลดเสียงลงต่ำ "ฉันเอง... คนที่ติดต่อทางออนไลน์ ฉันมาถึงแล้ว"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบกลับ "ดีมาก อีก 10 นาทีจะมีคนไปรับ จำไว้... อย่าทำตัวเป็นจุดสนใจเด็ดขาด"

เย่ย๋าวขมวดคิ้วเล็กน้อย "เข้าใจแล้ว แต่ฉันต้องการหลักประกันความปลอดภัยในการซื้อขายครั้งนี้"

อีกฝ่ายแค่นหัวเราะในลำคอ "วางใจเถอะ เรามืออาชีพ ยื่นหมูยื่นแมว คุณมีเงิน เรามีของ ขอแค่ทำตามกฎของเรา จะไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น"

เย่ย๋าวตอบกลับเสียงเรียบเย็น "ตกลง ฉันจะรอ"