ตอนที่ 33: ทุ่งมันเทศ

ตลอดเส้นทางมีผู้อพยพร่วมทางอยู่ไม่น้อย รวมถึงทหารยามและทหารรับจ้างที่กำลังถอนกำลังกลับฐานทัพ ช่วงแรกพวกเขาเจอสัตว์กลายพันธุ์ดักโจมตีเป็นระยะ แต่ก็ถูกจัดการโดยกลุ่มทหารและผู้ใช้พลัง

อันหรานเข้าร่วมการต่อสู้หลายครั้งและถือโอกาสรวบรวมผลประโยชน์ระหว่างทาง จนตอนนี้ค่าสถานะหลายอย่างของเธอพุ่งขึ้นไปแตะที่ 30 แต้มแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงห้าโมงเย็น พวกทหารและกลุ่มติดอาวุธล่วงหน้าไปไกลแล้ว โชคดีที่สัตว์กลายพันธุ์บนถนนหลวงถูกพวกนั้นกวาดล้างไปเกือบหมด ทิ้งให้พวกผู้อพยพที่เดินเท้าค่อยๆ ตามหลังมาอยู่ห่างๆ

ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง พวกเขาจำเป็นต้องหาที่พักค้างคืน

“น้องอันหราน พี่จำได้ว่าข้างหน้ามีบ้านหินอยู่หลังหนึ่ง เราไปพักที่นั่นกันเถอะ” หนิงเหมยเสนอ เธอคลุกคลีกับการเก็บของป่ามาตั้งแต่วัยรุ่น เส้นทางระหว่างฐานทัพกับค่ายต่างๆ เธอจึงจำได้ขึ้นใจ

“ได้ค่ะ ไปดูข้างหน้ากัน” อันหรานไม่ขัดข้อง ตั้งแต่เที่ยงเธอก็เอาแต่ฆ่าสัตว์ประหลาดและเร่งเดินทางจนล้าไปทั้งตัว หากไม่ใช่เพราะค่าร่างกายที่สูงถึง 30 แต้ม เธอคงทรุดลงไปนานแล้ว

เดินต่อมาอีกกิโลเมตรเศษ ก็เห็นรั้วบ้านหลังย่อมตั้งอยู่ริมทาง ภายในมีบ้านหินสามห้องที่ดูแข็งแรงทนทาน หลังคาทำจากหินแผ่นหนาเตอะดูน่าจะปลอดภัย

ทว่าเมื่อก้าวเข้าใกล้ จู่ๆ หนูยักษ์กลายพันธุ์ยาวร่วมเมตรก็พุ่งพรวดออกมาจากในรั้ว ดวงตาของมันแดงก่ำ จ้องมองมนุษย์ราวกับเจออาหารอันโอชะ

อันหรานปฏิกิริยาไวเหนือคนอื่น เธอเงื้อมีดมาเชเต้ฟันฉับ! พลังโจมตีที่สูงถึง 28 แต้มทำให้การจัดการหนูระดับ 1 หรือ 2 กลายเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วย แค่ดาบเดียวหัวของพวกมันก็หลุดกระเด็น

ซ่งเหล่าต้ากับซานชีรีบทิ้งเป้ลงพื้นแล้วคว้าอาวุธเข้าช่วย เพียงไม่กี่นาทีการต่อสู้ก็จบลง หนูยักษ์ 8 ตัวนอนตายเกลื่อน ในจำนวนนั้นมีระดับ 3 อยู่สองตัว แต่อันหรานจงใจไม่ฆ่าพวกมันทันที เธอเพียงฟันตัดแขนขาขยับไม่ได้และเหลือลมหายใจไว้รวยริน

ค่ายหินนี้ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงช่องระบายอากาศโลหะขนาดเท่าฝ่ามือสองช่อง ดูเหมือนจะเป็นฝีมือการสร้างของผู้ใช้พลังธาตุโลหะ ภายในสะอาดเรียบร้อยและมีฟืนกองไว้ แสดงว่ามีคนมาพักประจำ

“ลากศพพวกนี้ไปไว้ในห้องหนึ่งแล้วปิดตายประตูดีไหม กลิ่นจะได้ไม่ฟุ้ง” หนิงเหมยเสนอ

แผนบ้าอะไรเนี่ย?

อันหรานส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ อากาศแบบนี้ไม่กี่ชั่วโมงศพก็เน่าแล้ว แถมแมลงกลายพันธุ์ยังเจาะเข้าไปได้ทุกที่ ถึงตอนนั้นหนอนคงเต็มบ้านจนนอนไม่ได้แน่”

“จริงด้วยค่ะ พวกแมลงกลางคืนถ้ามันมาวางไข่ นาทีเดียวก็ฟักตัว สิบนาทีก็โตจนเจาะศพหนูพรุนแล้ว” ซานชีนึกภาพตามจนขนลุกซู่

สุดท้ายซ่งเหล่าต้าและคนอื่นๆ จึงช่วยกันลากศพหนูไปทิ้งไกลๆ ส่วนอันหรานอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครเห็น จัดการรวบรวมหนูที่ยังไม่ตายจนเกลี้ยง เธอได้แต้มสถานะมาเพิ่ม 8 แต้ม ผลึกพลังงานหนูระดับ 3 และฟันหนูอีกหนึ่งซี่ จนกระทั่งค่าพลังจิตวิญญาณเหลือเพียง 1 แต้มจึงหยุดมือ

[หน้าต่างสถานะ]

ชื่อ: อันหราน (อายุ 18)

ร่างกาย: 32 (วิวัฒนาการครั้งที่สอง: ต้านทานไอปีศาจระดับต่ำได้)

ว่องไว: 31 (เทียบเท่าผู้มีพรสวรรค์ด้านความเร็วระดับ 3)

กำลัง: 30 (เทียบเท่าผู้มีพรสวรรค์ด้านพละกำลังระดับ 3)

พลังจิตวิญญาณ: 1/33 (ต้านทานการโจมตีทางจิตระดับต้นได้)

ทักษะ: รวบรวมระดับต้น (เลเวล2), ตรวจสอบ (เลเวล0)

อันหรานยังไม่คิดจะดูดซับผลึกพลังงานตอนนี้ เธอยัดมันลงกระเป๋าคาดเอวแล้วลากศพหนูไปทิ้งบ้าง

ระหว่างทางที่ลากศพ เธอสังเกตเห็นพื้นที่ราบที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ประหลาดสีดำขลับขดเคี้ยวเหมือนงูพิษ เมื่อมองชัดๆ ถึงรู้ว่าเป็นเถาต้นมันเทศกลายพันธุ์ที่ใบถูกแมลงกินจนเกลี้ยง

อันหรานลองถากเถาออกแล้วขุดลงไปที่รากหลัก ปรากฏว่าเป็นหัวมันสีม่วงเข้มขนาดมหึมา เธอใช้นาฬิกาวัดดู: [ค่ามลพิษ 380: ปนเปื้อนรุนแรงเป็นพิเศษ] ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครขุดมันไปกิน

แต่สำหรับเธอที่มีทักษะรวบรวม... ต่อให้ปนเปื้อนแค่ไหน เธอก็เสกให้มันกลายเป็นของดีได้!

เธอกระดกน้ำยาฟื้นฟูพลังจิต แต่อย่างที่คิด... ยาเเกรดต่ำเริ่มไม่ได้ผลกับเธอแล้ว มันฟื้นฟูมาได้แค่ 2 แต้มเท่านั้น เธอจึงยื่นมือไปที่หัวมันเทศทันที

[ติ๊ง! ใช้พลังจิตวิญญาณ 1 แต้ม รวบรวมสำเร็จ! ได้รับประสบการณ์ +10]

[ได้รับ: มันเทศกลายพันธุ์ระดับ 2 | ค่ามลพิษ: 9 | คุณสมบัติ: ช่วยชำระล้างไอปีศาจในร่างกายเล็กน้อย]

อันหรานตาเป็นประกาย เมื่อค่าพลังใจเธอเกิน 30 ทักษะรวบรวมของเธอก็อัปเกรดขึ้นจนสามารถเปลี่ยนพืชพิษร้ายแรงให้กลายเป็นของสะอาดที่มีคุณสมบัติพิเศษได้! หัวมันที่เธอขุดขึ้นมาหนักกว่า 50 กิโลกรัม ผิวสีแดงสวยเหมือนมันเทศก่อนยุคล่มสลายไม่มีผิด

เธอลากหัวมันยักษ์กลับมาที่บ้านหิน

“เฮ้ย! เธอไปเอามันเทศมาจากไหนเนี่ย?” หนิงเหมยอุทาน พอเอานาฬิกามาสแกนดูก็ถึงกับตาค้าง “พระเจ้า! ค่ามลพิษแค่ 9? อันหราน เธอไปหาของแบบนี้มาจากไหน!”

“ข้างนอกนั่นมีดงมันเทศอยู่ค่ะ” อันหรานตอบเรียบๆ

“เป็นไปได้ไง?” หนิงเหมยไม่อยากเชื่อ

“ตรงนั้นมันพื้นที่ปนเปื้อนสูงนะ ใครเข้าใกล้ก็ป่วยแล้ว แถมมันเทศป่าส่วนใหญ่มีแต่เสี้ยนไม้ แข็งจนกินไม่ได้หรอก”

อันหรานไม่ตอบแต่คว้ากริชขึ้นมาปอกเปลือก เผยให้เห็นเนื้อสีอมชมพูที่มีน้ำชุ่มฉ่ำจนทุกคนอึ้ง เธอหั่นแบ่งให้ทุกคนลองชิม รสชาติของมันหวานกรอบเหมือนผลไม้สดๆ แม้แต่เจ้าจิ๋วบนเป้ยังตื่นมาส่งเสียงประท้วงขอส่วนแบ่ง

ทว่าระหว่างที่ทุกคนกำลังละเลียดรสชาติแสนหวานอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

“เอ๊ะ? เหมือนจะมีคนอยู่ข้างในแฮะ เข้าไปดูดิ๊”

กลุ่มผู้อพยพกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา ในมือถืออาวุธครบมือ บางคนลากรถเข็นที่เต็มไปด้วยสัมภาระ และที่โดดเด่นที่สุดคือไอ้หนุ่มผมทองที่อันหรานจำได้แม่น

มันจ้องมองอันหราน ก่อนจะเหลือบไปเห็นหนิงเหมยที่อยู่ข้างหลัง แล้วแผดเสียงขึ้นมาทันที

“พี่สะใภ้! พวกเราตามหาซะแทบแย่!”

ชายหนุ่มอีกคนพุ่งตามมาติดๆ พร้อมตะคอกอย่างดุดัน “ไอ้พี่ชายฉันล่ะ? มันอยู่ไหน! พวกแกคิดว่าหนีมาแล้วจะจบเหรอ? วันนี้ถ้าไม่คาย 50,000 แต้มออกมา อย่าหวังว่าพวกแกจะได้อยู่อย่างสงบสุขกันเลยนะ!”