ตอนที่ 22 : วิธีใช้งานถุงหนังสัตว์เก็บของที่ถูกต้อง

อันหรานใช้ความคิดครู่หนึ่ง เธอหยิบมีดสั้นออกมาเฉือนเนื้อจิงโจ้กลายพันธุ์เป็นชิ้นเล็กขนาดเท่าปลายนิ้ว ห่อด้วยกระดาษอย่างมิดชิดแล้วยัดลงในเป๋าเป้

เธอเพ่งสมาธิไปที่ไอเทมในมือ “เก็บ!”

พริบตาเดียว เป้ทั้งใบก็หายวับไป

ไม่มีอาการเหนื่อยล้า... จิตวิญญาณของเธอไม่ถูกกัดกินเหมือนครั้งก่อน!

อันหรานสะกดกลั้นความตื่นเต้นในอก เธอสั่งการอีกครั้ง “ออกมา” เป้ใบเดิมปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

"หึ... เจอช่องโหว่ของระบบเข้าให้แล้ว" เธอกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แต่ความระแวดระวังที่ฝังรากลึกทำให้เธอยังไม่ประมาท 'ถ้าเนื้อพวกนี้เน่าหรือสุกแล้ว กฎการเก็บไอเทมจะยังเหมือนเดิมไหมนะ?'

เพื่อความอยู่รอด เธอต้องรู้ขีดจำกัดของมัน อันหรานตัดสินใจเริ่มทดลองทันที

เธอหยิบถังแก๊สปิกนิกและหม้อใบใหญ่ออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง จัดการล้างและหั่นเนื้อจิงโจ้กลายพันธุ์ระดับ 3 กว่า 40 ชั่ง แบ่งเป็นส่วนๆ แล้วต้มกับเกลือเพื่อยืดอายุการรักษา

ในระหว่างที่รอเนื้อสุก อันหรานเดินไปที่หน้าต่างบานแคบ ดับไฟโซลาร์เซลล์แล้วแง้มผ้าม่านหนาเตอะออกเพื่อมองผ่านตาข่ายลวดเหล็กไปยังโลกภายนอก

ความมืดมิดปกคลุมทุกหย่อมหญ้า มีเพียงเสียงคำรามโหยหวนของสัตว์ร้ายที่กำลังฉีกกระชากเหยื่อ แสงไฟวูบวาบจากการปะทะและเสียงปืนนัดโดดดังมาจากกำแพงค่ายพักแรม... นั่นคือพวกกลุ่มทหารรับจ้างที่กำลังยันพวกกลายพันธุ์ที่พยายามจะปีนข้ามกำแพงเข้ามา

โฮกกกกก!

เสียงคำรามทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้น ทำให้อันหรานรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก มันคือเสียงของสัตว์ยักษ์ระดับสูง... และพวกมันยังไม่ยอมไปไหน

พวกมันกำลังกินซากศพนอกกำแพง...ความคิดหนึ่งวูบขึ้นมาจนเธอรู้สึกสันหลังวาบถ้าเนื้อพวกนั้นหมด แล้วพวกมันยังไม่ยอมไป ค่ายแห่งนี้คงไม่ต่างจากโกดังเสบียงของพวกมัน’

เธอรู้ดีว่าสัตว์กลายพันธุ์ระดับสูงมีพฤติกรรมหวงถิ่น หากมันปักหลักที่นี่ มันจะล่าจนกว่าสิ่งมีชีวิตในพื้นที่นั้นจะสูญสิ้น อันหรานปิดม่านลงด้วยแววตาเคร่งขรึม

ถ้าถึงจุดที่ค่ายแตก... ฉันต้องหนี เธอประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น ระยะทางกว่าร้อยลี้ท่ามกลางฝูงสัตว์กลายพันธุ์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอไม่มีวันยอมเป็นอาหารให้พวกมันแน่

เมื่อเนื้อต้มสุกแล้ว อันหรานเริ่มทดสอบระบบอีกครั้ง เธอหยิบเนื้อสุกใส่เป้แล้วใช้ถุงหนังสัตว์จ่อเข้าไป “เก็บ!”

เป้หายไป... จากนั้นเธอลองกับตะกร้าใบใหญ่ที่ใส่เนื้อสุกไว้เช่นกัน “เก็บ!”

ตะกร้าใบยักษ์ก็หายไปเช่นกัน!

อันหรานเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ของสองสิ่งนี้รวมกันเกินหนึ่งลูกบาศก์เมตรแน่นอน ทำไมถึงเก็บได้? เธอเหลือบมองไปที่เตียงไม้เก่าๆ ในห้อง แล้วลองสั่งการดู

[ระบบ: พื้นที่จัดเก็บไม่เพียงพอ ไม่สามารถจัดเก็บได้]

ถึงจะผิดหวังเล็กน้อย แต่อันหรานก็พอใจมากแล้ว แค่เก็บเป้และตะกร้าได้พร้อมกันก็ช่วยให้เธอคล่องตัวขึ้นมหาศาล

คนโลภมักตายไว... แค่นี้ก็พอสำหรับการเดินทางแบบเบาตัวแล้ว’

เธอนึกถึงอนาคตที่ไม่ต้องแบกสัมภาระหนักอึ้งวิ่งหนีสัตว์ร้ายก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เธอตัดสินใจว่าจะหาเป้ใบเล็กๆ มาสะพายตบตาไว้สักใบ

อันหรานหยิบเนื้อสุกเข้าปาก รสชาติของมันดีกว่าเนื้อกระต่ายกลายพันธุ์เพราะมีเกลือ แม้จะยังสู้ฝีมือทำอาหารแบบในอดีตไม่ได้ แต่ในโลกที่ล่มสลายแบบนี้ แค่นี้ก็ถือเป็นรางวัลชั้นยอดแล้ว

เธอเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเช็คค่าสถานะ:

[ความแข็งแกร่ง: 21 (+1)]

[จิตวิญญาณ: 12/21 (กำลังฟื้นฟู)]

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย อันหรานจึงล้มตัวลงนอนเพื่อพักผ่อนเอาแรง ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาที่ปิดลง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูอย่างรุนแรงปลุกเธอให้ตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมา “ออกมาฆ่าแมลงให้หมด! เร็วเข้า! ใครช้ากูพังประตูเข้าไปแน่!” เสียงตะโกนจากเจ้าหน้าที่ค่ายดังลั่น

อันหรานดีดตัวขึ้นจากเตียง คว้าอาวุธแล้วรีบไปเปิดประตู “มาแล้ว!”

ด้านนอกคือเจ้าหน้าที่ติดอาวุธครบมือที่กำลังไล่เคาะประตูทุกห้องอย่างบ้าคลั่ง “ตอนนี้แมลงระบาดหนัก ทุกคนต้องลงไปช่วยตามเขตที่ได้รับมอบหมาย ห้ามใครกินแรงเพื่อนเด็ดขาด!”

“รับทราบ ฉันจัดการตัวเองเสร็จจะตามลงไปทันที” อันหรานตอบเสียงเรียบ เธอไม่คิดจะงัดข้อกับเจ้าถิ่นในตอนนี้ แต่เธอก็มีความแผนของเธอเอง

เธอกลับเข้าห้อง จัดการยัดของทุกอย่างลงเป้าและตะกร้า เหลือเพียงเนื้อกลายพันธุ์ระดับ 2 ที่ยังไม่ได้ปรุงสุกไว้ 30 ชั่ง เธอส่งข้อความหาเสี่ยวหลี่ทันที

อันหราน: "มีเนื้อระดับ 2 ประมาณ 30 ชั่ง ค่าสถานะไม่สูงนัก เอาไหม?"

เสี่ยวหลี่: "เอาครับ! อยู่ตึกไหน เดี๋ยวผมไปรับเอง"

ไม่นานเสี่ยวหลี่ก็มาถึงที่ห้อง อันหรานยื่นเนื้อให้เขาอย่างรวดเร็วโดยไม่เสียเวลาต่อรอง “เอาไปเช็คดู ได้ราคาเท่าไหร่ค่อยบอกฉัน แล้วเตรียมถุงซิปล็อคกับเป้ใบเล็กไว้ให้ด้วย เดี๋ยวฉันไปรับที่ร้านนะ”

“ได้ครับๆ!” เสี่ยวหลี่รับเนื้อไปอย่างงงๆ ว่าผู้หญิงตัวคนเดียวคนนี้ไปเอาเนื้อที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบขนาดนี้มาจากไหน

หลังจากเสี่ยวหลี่ไป อันหรานก็เก็บเป้และตะกร้าทั้งหมดลงในถุงหนังสัตว์ แล้วยัดถุงนั้นลงในกระเป๋าคาดเอวที่แนบไปกับชุดพรางตัว เธอสวมชุดเกราะป้องกัน คว้าอาวุธคู่ใจ แล้วเดินออกจากห้องด้วยท่าทางที่มั่นคง

เธอเดินลงไปยังชั้นสอง มุ่งหน้าไปที่ห้องหมายเลข 48 เพื่อดูอาการของพวกซานชี ค่าจิตวิญญาณของเธอเต็มเปี่ยมแล้ว... 21 แต้ม

ได้เวลาทดสอบ "ดวงตาแห่งการสำรวจ" เสียที อันหรานคิดในใจพร้อมกับแววตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม