บทที่ 3: นักหมักสุรา

บทที่ 3: นักหมักสุรา

เมื่อเห็นท่าทางขบขันของเด็กหนุ่มผมสั้น ผู้อำนวยการโรงเรียนจึงหันไปกล่าวกับหัวหน้าระดับชั้นด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าฉันจำไม่ผิด พรสวรรค์ของเด็กคนนี้จะช่วยเพิ่มพลังโจมตีของมีดปังตอเป็นสองเท่า แถมยังมีแรงกดดันพิเศษที่ทำให้คู่ต่อสู้รู้สึกหวาดหวั่นอีกด้วย"

"คุณภาพนักเรียนปีนี้สูงมากจริงๆ ครับ ห้องแปดห้องเดียวมีคนปลุกพรสวรรค์ระดับ S ได้ถึงสองคน"

"แถมพวกเด็กที่ได้อาชีพสวรรค์สายดำรงชีพพวกนั้น ก็ดูจะมีอนาคตไกลกันทั้งนั้น"

หัวหน้าระดับชั้นรีบตอบรับทันที

"อย่างไรเสีย การแบ่งประเภทอาชีพสวรรค์ก็เป็นเพียงการจัดหมวดหมู่โดยมนุษย์เราเท่านั้นครับ"

"พรสวรรค์บางอย่าง หากนำไปจับคู่กับอาชีพสวรรค์ที่ดูธรรมดา ก็มักจะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้เสมอ"

ผู้อำนวยการไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ "ก็ถูก ว่าอาชีพสวรรค์จะแสดงประสิทธิภาพออกมาได้สมบูรณ์แบบหรือไม่นั้น มักจะขึ้นอยู่กับพรสวรรค์..."

ทันใดนั้น น้ำเสียงของผู้อำนวยการก็เปลี่ยนไป

"แต่ถึงอย่างไร ภาพรวมพลังการต่อสู้ของอาชีพสายต่อสู้ ก็ยังคงเหนือกว่าอาชีพสายดำรงชีพอยู่มากโข"

หัวหน้าระดับชั้นยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย

"แน่นอนครับ มิฉะนั้นอาชีพสวรรค์ที่มีพลังการต่อสู้สูงเหล่านั้นคงไม่ถูกจัดให้อยู่ในหมวดสายต่อสู้ตั้งแต่แรก"

จังหวะนั้นเอง ผู้อำนวยการเหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ

"นั่นหวังเซียนเซียน ลูกชายคนโตของนายท่านสามแห่งตระกูลหวังกระบี่สวรรค์ไม่ใช่หรือ? ทำไมเขาถึงไม่ไปรวมกลุ่มกับคนของตระกูลหวังล่ะ? ทำไมถึงมายืนต่อแถวอยู่ตรงนี้?"

หัวหน้าระดับชั้นรีบอธิบาย "เด็กคนนี้มักจะเว้นระยะห่างจากลูกหลานตระกูลหวังคนอื่นๆ ในโรงเรียนเสมอครับ"

"ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?" ผู้อำนวยการถามด้วยความสงสัย

หัวหน้าระดับชั้นถอนหายใจ "หวังเซียนเซียนมักจะถูกเด็กรุ่นน้องในตระกูลหวังกลั่นแกล้งอยู่เป็นประจำ ผมเคยแจ้งเรื่องนี้ไปทางตระกูลหวังแล้ว แต่ก็ไม่มีใครลงมาจัดการเลย"

"ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่นักเรียนตระกูลหวังในโรงเรียนมักจะจงใจเพ่งเล็งเขา"

"หวังเซียนเซียนเองก็เป็นเด็กหัวดื้อ ทุกครั้งที่ถูกรังแกเขาก็จะสู้กลับ จนตัวเองต้องเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง ภายหลังผมเลยย้ายเขาไปอยู่ห้องแปด ซึ่งไม่มีลูกหลานตระกูลหวังเรียนอยู่เลย"

"แปลกจริง" ผู้อำนวยการขมวดคิ้ว "ปัญหาการกลั่นแกล้งกันเองภายในตระกูลถือเป็นเรื่องร้ายแรงมาก ไม่ว่าจะตระกูลไหน ยิ่งเป็นตระกูลหวังกระบี่สวรรค์ที่เป็นถึงตระกูลระดับจักรพรรดิด้วยแล้ว พวกเขาจะนิ่งดูดายเชียวหรือ?"

หัวหน้าระดับชั้นส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเล็กน้อย

"ท่านผู้อำนวยการก็ทราบนี่ครับ ว่าตระกูลหวังกระบี่สวรรค์สูญเสียรากฐานความเป็นตระกูลจักรพรรดิไปนานแล้ว"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อสิบห้าปีก่อน จู่ๆ ก็มีข่าวคราวของบรรพชน 'จักรพรรดิกระบี่' ที่หายสาบสูญไปร่วมสามพันปีปรากฏขึ้นมา พวกเขาจะกล้ายะโสโอหังขนาดนี้หรือครับ?"

"ผมรู้จักหวังเซียนเซียนดี แม้พรสวรรค์ของเขาจะไม่ได้โดดเด่นน่าตื่นตะลึง แต่เขามีจิตแห่งเต๋าที่มุ่งมั่นแสวงหามรรคา"

"ต้นกล้าที่ดีเช่นนี้ ต่อให้มีพรสวรรค์ธรรมดา แต่ในท้ายที่สุดย่อมก้าวไปสู่จุดที่สูงส่งได้แน่"

"แต่ตระกูลหวังกลับปล่อยให้เด็กคนนี้ถูกคนในตระกูลรังแกตามอำเภอใจ ช่างไร้ซึ่งความใจกว้างสมกับเป็นตระกูลใหญ่จริงๆ!"

ผู้อำนวยการทอดสายตามองหวังเซียนเซียนที่อยู่ด้านล่างเวทีอย่างลึกซึ้ง

"แม้นสวรรค์จะมอบภาระอันยิ่งใหญ่แก่ผู้ใด ย่อมต้องเคี่ยวกรำจิตใจผู้นั้นเสียก่อน"

"ผู้ที่มีจิตแห่งเต๋ามั่นคง ท้ายที่สุดย่อมเจาะดักแด้กลายเป็นผีเสื้อที่งดงามได้"

เมื่อเห็นว่าลูกน้องยังอยากจะพูดอะไรต่อ ผู้อำนวยการก็ส่ายหน้าห้ามปราม

"ตระกูลหวังกระบี่สวรรค์เป็นตระกูลระดับจักรพรรดิ เราไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่าย ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพวกเขา"

หัวหน้าระดับชั้นทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และจำต้องยุติบทสนทนาเรื่องนี้ลง

ผู้อำนวยการตบไหล่ลูกน้องเบาๆ "เอาเถอะ มาดูกันว่าเด็กคนนั้นจะปลุกอาชีพสวรรค์อะไรได้"

บนแท่นปลุกพลัง เจ้าหน้าที่ถือรายชื่อตะโกนเรียก

"คนต่อไป หวังเซียนเซียน"

เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อสูดลมหายใจเข้าลึก ด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความประหม่า เขาค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่แท่นปลุกพลัง

เมื่อหวังเซียนเซียนยืนมั่นบนค่ายกล แสงสีม่วงเจิดจรัสก็เริ่มส่องสว่างขึ้น

เด็กหนุ่มหลับตาแน่น มือขวากำจี้ห้อยคอไว้แน่น พลางท่องภาวนาในใจอย่างเงียบงัน

"ท่านแม่... ลูกกำลังจะปลุกอาชีพสวรรค์แล้ว..."

ชั่วพริบตานั้น หวังเซียนเซียนสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับที่กำลังตื่นขึ้นภายในร่างกาย

พลังนี้ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นภายใต้การชักนำของค่ายกลปลุกพลัง

แต่ในจังหวะที่พลังลึกลับนั้นกำลังจะปะทุออกมาจากร่าง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

จู่ๆ พลังลึกลับนั้นก็สงบลง ไม่เกิดระลอกคลื่นใดๆ อีก ไม่ว่าค่ายกลจะพยายามกระตุ้นดึงรั้งเพียงใดก็ตาม

หวังเซียนเซียนบนแท่นปลุกพลังรับรู้ได้ถึงความผิดปกติในร่างกาย ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันตา

เมื่อแสงจากค่ายกลจางหายไป เสียงของเจ้าหน้าที่ก็ดังขึ้นทันที

"หวังเซียนเซียน อาชีพสวรรค์สายดำรงชีพ [นักหมักสุรา] การปลุกพรสวรรค์ล้มเหลว"

คำประกาศของเจ้าหน้าที่เปรียบเสมือนคำตัดสินประหารชีวิตเด็กหนุ่มบนแท่นปลุกพลัง

เมื่อมองดูตัวอักษรที่ส่องสว่างจนแทบจะบาดตาบนศิลาปลุกพลัง ใบหน้าของเด็กหนุ่มก็ขาวซีด แววตาว่างเปล่าเลื่อนลอย

ทันทีที่สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ ทั่วทั้งลานพิธีก็เกิดเสียงฮือฮาดังสนั่น

"บ้าไปแล้ว การปลุกพรสวรรค์มีล้มเหลวด้วยเหรอ?"

"ประเด็นมันอยู่ตรงนั้นที่ไหนเล่า? ประเด็นคือหวังเซียนเซียนได้อาชีพนักหมักสุราต่างหาก!"

"จริงด้วย! ทำไมศิษย์ตระกูลหวังกระบี่สวรรค์ถึงได้ปลุกอาชีพอื่นที่ไม่ใช่สายกระบี่ได้วะ!?"

"เชี่ยแล้ว งานนี้หวังเซียนเซียนมีสตอรี่แน่ๆ"

"สตอรี่เรื่องทุ่งหญ้าสีเขียวบนหัวพ่อมันหรือเปล่า?"

บนแท่นประธาน เหล่าผู้บริหารต่างก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

หัวหน้าระดับชั้นจ้องมองตัวอักษรบนศิลาปลุกพลังด้วยความตกตะลึง

"เป็นไปได้ยังไง..."

สายตาของผู้อำนวยการคมกริบขึ้น เขาจ้องมองเด็กหนุ่มบนเวทีพลางกล่าวเสียงเครียด

"กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว..."

ด้านล่างแท่นปลุกพลัง เหล่าเยาวชนตระกูลหวังที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดต่างแสดงสีหน้าสะใจ

"นักหมักสุรา? มันช่างทำลายชื่อเสียงตระกูลหวังกระบี่สวรรค์ของเราจริงๆ"

"เป็นลูกของท่านลุงสามเหมือนกันแท้ๆ แต่ช่องว่างระหว่างหวังเซียนเซียนกับเป่ยเฉินช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน"

"ไม่ต้องใช้สมองคิดก็รู้ เด็กที่เกิดจากลูกสาวพ่อค้าจะเอาอะไรไปเทียบกับเป่ยเฉินที่เกิดจากยอดคนอย่างน้ามู่หรงได้?"

"แต่ต่อให้พรสวรรค์ของหวังเซียนเซียนจะไม่ดี แล้วทำไมถึงปลุกได้อาชีพนักหมักสุราล่ะ?"

"นั่นสิ พวกเราทุกคนควรจะมีสายเลือดจักรพรรดิกระบี่ไหลเวียนอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงได้เป็นนักหมักสุรา?"

"หึ บางทีเจ้าหวังเซียนเซียนอาจจะเป็นลูกชู้ที่แม่มันไปไข่ทิ้งไว้กับชายชู้ที่ไหนสักคนก็ได้"

ข้อสงสัยและคำเยาะเย้ยถากถางจากรอบข้างที่ดังเข้าหู เปรียบเสมือนคมดาบนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงหัวใจ ทำให้หวังเซียนเซียนหายใจถี่กระชั้น

เด็กหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่งดงามนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ดวงตาสีนิลกวาดมองเหล่าคนในตระกูลที่กำลังเย้ยหยันอยู่รอบตัวอย่างเหม่อลอย หัวใจที่สิ้นหวังอยู่แล้วยิ่งทวีความอ้างว้าง

"ทำไมกัน...?"

ในภวังค์อันเลือนราง กระดูกสันหลังของเด็กหนุ่มราวกับสูญเสียแกนค้ำจุน ร่างกายค่อยๆ ห่อเหี่ยวลง

แววตาของหวังเซียนเซียนเต็มไปด้วยไอแห่งความตาย เขาหันหลังกลับอย่างหมดอาลัยตายอยาก และเดินลงจากแท่นปลุกพลังอย่างเงียบเชียบ

แผ่นหลังที่โดดเดี่ยวของเขา ช่างดูแปลกแยกและเข้ากันไม่ได้กับโลกใบนี้

ทันทีที่ก้าวลงจากเวที หวังเซียนเซียนก็เผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าเย่อหยิ่ง

นั่นคือน้องชายอัจฉริยะของเขา หวังเป่ยเฉิน

หวังเป่ยเฉินยืนกอดอก มองดูหวังเซียนเซียนด้วยสายตาดูแคลน พลางกล่าวอย่างเหยียดหยาม

"แกเตรียมหาคำแก้ตัวดีๆ ไปอธิบายกับท่านพ่อก็แล้วกัน!"

"การมีพี่ชายอย่างแก มันทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนจริงๆ!"

หวังเซียนเซียนไม่ได้ใส่ใจคำดูถูกของอีกฝ่าย ตอนนี้เขาตกอยู่ในสภาวะสงสัยในตนเองอย่างรุนแรง

ไม่มีสิ่งใดรอบตัวสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้อีก

เขาเดินโซซัดโซเซไปยังทิศทางของห้องเรียนตนเองอย่างเชื่องช้า

แม้จะเผชิญกับคำพูดแสดงความห่วงใยจากเพื่อนร่วมชั้นและสหาย เขาก็ยังคงนิ่งเฉยไร้การตอบสนอง

อารมณ์ที่รุนแรงกัดกินจิตใจอย่างต่อเนื่อง สติสัมปชัญญะของหวังเซียนเซียนเริ่มเลือนราง

หลังจากนั้น เขาก็เหมือนสูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดและล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

เมื่อเห็นดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นโดยรอบจึงรีบตะโกนขึ้นทันที "อาจารย์! หัวหน้าห้องเป็นลมไปแล้ว!"

...

"ท่านแม่ นี่คืออะไรหรือครับ?"

"นี่คือสุราจ้ะ"

"สุราคืออะไรครับ?"

"สุราคือเครื่องดื่มที่บรรพบุรุษของเราคิดค้นขึ้นมาไงจ๊ะ"

"เครื่องดื่ม! ผมขอดื่มบ้าง!"

"เด็กๆ ดื่มสุราไม่ได้นะลูก การดื่มสุรามันไม่ดีต่อร่างกาย~"

"ถ้ามันไม่ดีต่อร่างกาย แล้วทำไมผู้ใหญ่ถึงยังดื่มกันล่ะครับ?"

"ก็เพราะสุราสามารถทำให้คนเราลืมความทุกข์ได้ยังไงล่ะจ๊ะ"

"งั้นโตขึ้นผมจะดื่มสุรา!"

"ถ้าเป็นไปได้ แม่หวังว่าชั่วชีวิตนี้ลูกจะไม่ต้องแตะต้องมันเลยจะดีกว่า"

"ทำไมล่ะครับ?"

"เพราะว่า..."

...

เด็กหนุ่มที่หมดสติไปไม่รู้เลยว่า จี้รูปน้ำเต้าที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ กำลังส่องแสงสีทองจางๆ วูบวาบอยู่อย่างต่อเนื่อง...