บทที่ 2 การผงาดของตระกูล

บทที่ 2 การผงาดของตระกูล

ณ เวลานี้ นักเรียนชั้นมัธยมต้นนับพันชีวิตยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่กลางสนามโรงเรียน ใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของพวกเขาฉายแววตื่นเต้นระคนประหม่า ทุกสรรพเสียงเงียบกริบ ต่างตั้งใจฟังคำปราศรัยของผู้อำนวยการบนเวทีอย่างจดจ่อ

"เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ประตูสวรรค์เปิดออกกว้าง ปราณวิญญาณฟื้นคืน สัตว์อสูรจุติลงมา!"

"เหล่าสัตว์อสูรดุร้ายป่าเถื่อน ไล่ล่าสังหารเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างบ้าคลั่ง"

"โชคดีที่มนุษยชาติของเราได้รับความเมตตาจากสวรรค์ ด้วยหน้าที่และพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้เราก้าวเข้าสู่มรรคาวิถีแห่งวรยุทธ์ เปิดศักราชใหม่แห่งเทวายุทธ์"

"หลังจากร่ำเรียนมาสามปี ครูเชื่อว่าทุกคนคงเข้าใจทฤษฎีพื้นฐานเกี่ยวกับอาชีพและหน้าที่กันดีแล้ว"

"วันนี้จะเป็นวันที่พวกเธอจะได้ปลุกพลังและพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ และยังเป็นวันที่จะกำหนดชะตาชีวิตของพวกเธออีกด้วย"

"ครูหวังว่าทุกคนจะสามารถปลุกอาชีพที่ตนเองปรารถนาได้สำเร็จ"

"ขอให้นักเรียนชาวฮัวเซี่ยทุกคนผงาดง้ำดั่งมังกร!"

"ข้าขอประกาศเปิดพิธีปลุกพลังอย่างเป็นทางการ!"

ทันทีที่สิ้นเสียงของผู้อำนวยการ เหล่านักเรียนด้านล่างก็เริ่มจัดแถวตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ

ขณะนั้นเอง กลุ่มหนุ่มสาวท่าทางองอาจผ่าเผยกลุ่มหนึ่งก็เดินแยกตัวออกมาจากแถวนักเรียนด้วยสีหน้าภาคภูมิ พวกเขาจัดตั้งแถวใหม่และเดินไปยืนอยู่หน้าสุดของทุกแถว

เมื่อเห็นดังนั้น นักเรียนที่อยู่ด้านหลังต่างเริ่มกระซิบกระซาบกัน

"นั่นคือคนรุ่นใหม่ของตระกูลหวังปีนี้สินะ"

"อยากรู้จังว่าปีนี้คนตระกูลหวังจะปลุกพรสวรรค์แบบไหนออกมาได้บ้าง?"

"ไม่รู้สิ แต่รับรองว่าไม่กระจอกแน่นอน"

"จำได้ว่าพิธีปลุกพลังปีที่แล้ว พรสวรรค์ที่แย่ที่สุดของตระกูลหวังยังอยู่ที่ระดับ B เลย"

"น่าอิจฉาชะมัด พวกเราพยายามแทบตายหลายชาติก็อาจจะไปไม่ถึงจุดเริ่มต้นของพวกเขาด้วยซ้ำ"

"ตระกูลหวังเป็นตระกูลระดับราชันย์ ถ้าบรรพบุรุษของนายมีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่กำเนิดขึ้นมาสักคน นายก็คงได้รับพรทางสายเลือดแบบนั้นเหมือนกัน"

"คนบางคนเกิดมาในกรุงโรม แต่บางคนเกิดมาเป็นวัวเป็นควายให้เขาใช้งาน"

"..."

ในขณะที่เหล่านักเรียนกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด ลำแสงขนาดมหึมาก็พุ่งทะยานขึ้นจากค่ายกลปลุกพลังเบื้องหน้า สั่นสะเทือนไปทั่วผืนฟ้า!

ชั่วพริบตา ลำแสงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่บินนับหมื่นเล่มลอยเด่นอยู่เหนือท้องนภา

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกับปรากฏการณ์สุดตระการตา ยืนนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก

หลังความเงียบงันชั่วอึดใจ เสียงอุทานก็ดังกระหึ่มขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

"เชี่ยเอ้ย นิมิตฟ้าดิน!"

"ผู้ที่ก่อให้เกิดนิมิตฟ้าดินได้ ล้วนแต่มีพรสวรรค์ระดับ SS ขึ้นไปทั้งนั้น!"

"พระเจ้าช่วย นี่มันจะโหดเกินไปแล้ว!"

"นั่นลูกเต้าเหล่าใครกัน ทำไมถึงได้ดุดันขนาดนี้?"

"บนเวทีนั่นคืออัจฉริยะรุ่นใหม่ของตระกูลหวัง หวังเป่ยเฉิน"

"หวังเป่ยเฉินที่ว่ากันว่าอายุเพียงสิบสามปีก็มีคุณสมบัติพร้อมสำหรับปลุกอาชีพแล้วน่ะเหรอ?"

"เขาลือกันว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาเปิดชีพจรวิญญาณเส้นที่สิบสองในร่างกายได้สำเร็จ ทะลวงผ่านขอบเขตเปิดชีพจรขั้นหนึ่ง ก้าวเข้าสู่ขอบเขตผลัดเปลี่ยนโลหิตขั้นสองได้โดยตรง!"

"บ้าไปแล้ว อายุสิบสามบรรลุขอบเขตผลัดเปลี่ยนโลหิต อัจฉริยะตระกูลหวังช่างน่ากลัวจริงๆ!"

"คนทั่วไปเริ่มเปิดชีพจรวิญญาณตอนสิบขวบ ทำไมเขาถึงได้โดดเด่นขนาดนี้ ใช้เวลาแค่สามปีก็เปิดชีพจรได้ครบแล้ว?"

"ฉันล่ะชาไปหมดทั้งตัว บำเพ็ญเพียรแทบตายมาห้าปี เพิ่งเปิดได้เจ็ดเส้น การเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นนี่มันน่าโมโหจริงๆ"

เจ้าหน้าที่ข้างแท่นปลุกพลังระงับความตื่นตระหนกในใจก่อนจะประกาศเสียงดังฟังชัด

"หวังเป่ยเฉิน อาชีพที่ปลุกได้ 'จอมกระบี่ไร้เทียมทาน' พรสวรรค์ระดับ X 'หมื่นกระบี่สยบหล้า'"

สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งสนามก็ตกอยู่ในความตื่นตะลึง

ในแถวของห้องแปด จ้าวหู่เบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว

"พรสวรรค์ระดับ X ที่ว่ากันว่าร้อยปีจะมีสักคน แม้แต่ในระดับโลก..."

นักเรียนอีกคนพลันนึกบางอย่างขึ้นได้จึงหันขวับกลับมา

"ฉันจำได้ว่าหวังเป่ยเฉินคือน้องชายของหัวหน้าห้องเราไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น นักเรียนห้องแปดทุกคนต่างหันมองไปด้านหลัง

หวังเซียนเซียนไม่ได้ใส่ใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมชั้น เขาเพียงจ้องมองไปยังแท่นปลุกพลังเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

เมื่อมองดูน้องชายผู้เจิดจรัสไร้ที่สิ้นสุดบนเวที หวังเซียนเซียนไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าพรสวรรค์ของน้องชายต่างแมคนนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด

เมื่อเทียบกันแล้ว ตัวเขาช่างเหมือนหิ่งห้อยใต้แสงจันทร์กระจ่าง ทั้งต่ำต้อยและเล็กจ้อย

หวังเซียนเซียนกำจี้ห้อยคอในมือแน่น พึมพำแผ่วเบา "ต้องสำเร็จสิ..."

บนอัฒจันทร์ประธาน เหล่าผู้นำต่างก็เก็บอาการตกใจไว้ไม่อยู่เช่นกัน

"พรสวรรค์ระดับ X ตระกูลหวังน่าจะไม่มีสมาชิกระดับนี้ปรากฏขึ้นมานานกว่าสองพันปีแล้วกระมัง"

"การผงาดของตระกูลหวังคงไม่อาจหยุดยั้งได้แล้ว โชควาสนาของตระกูลในช่วงไม่กี่ปีมานี้มันเหลือเชื่อเกินไป"

"บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่า 'เมื่อถึงที่สุดย่อมพลิกผัน'"

"เพราะการหายตัวไปของจักรพรรดิกระบี่ ทำให้พวกเขาถูกกดดันมานานถึงสามพันปี การจะดีดกลับขึ้นมาตอนนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ"

"เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับการเลื่อนระดับพลังของจักรพรรดิกระบี่เป็นแน่"

"แม้จักรพรรดิกระบี่ยังคงหายสาบสูญ แต่การตื่นตัวอย่างกะทันหันของสายเลือดมหาจักรพรรดิในตระกูลหวัง ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าระดับพลังปัจจุบันของจักรพรรดิกระบี่ต้องก้าวหน้าไปถึงขั้นที่น่าเหลือเชื่อ"

"ตระกูลราชันย์อื่นๆ คาดเดากันว่าจักรพรรดิกระบี่ได้ก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในขอบเขตราชันย์เทวะแล้วไม่ใช่หรือ?"

"ไม่อย่างนั้น ตระกูลราชันย์เหล่านั้นจะยอมเปลี่ยนท่าทีแล้วหันมาเจรจาสงบศึกอย่างหน้าไม่อายได้อย่างไร?"

"ปีนี้ตระกูลหวังเข้าร่วมพิธีปลุกพลังทั้งหมด 52 คน: ระดับ B 26 คน, ระดับ A 16 คน, ระดับ S 6 คน, ระดับ SS 2 คน, ระดับ SSS 1 คน และระดับ X อีก 1 คน"

"ความเข้มข้นของพรสวรรค์ระดับนี้ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ!"

หลังจากตระกูลหวังเสร็จสิ้นการปลุกพลัง ก็ถึงคราวที่นักเรียนจากห้องอื่นๆ จะต้องเข้าแถวรอ

หลังจากการรอคอยอันยาวนาน จำนวนคนที่ต่อคิวอยู่ด้านหน้าก็ค่อยๆ ลดน้อยลง

"หลี่ฮั่ว อาชีพสายต่อสู้ จอมเวทอัคคี พรสวรรค์ระดับ B 'เพลิงกัลป์'"

"จ้าวกัง อาชีพสายดำรงชีพ ช่างตีเหล็ก พรสวรรค์ระดับ C 'ค้อนแรงโน้มถ่วง'"

"จางซาน อาชีพสายต่อสู้ อันธพาล พรสวรรค์ระดับ A 'คนคลั่งนอกกฎหมาย'"

"ไช่สวี่คุน อาชีพสายต่อสู้ ผู้ฝึกสัตว์ฝึกหัด พรสวรรค์ระดับ F 'ไก่ดำตัวน้อย'"

...นักเรียนที่ปลุกอาชีพได้สำเร็จต่างเดินลงจากแท่นปลุกพลังด้วยความตื่นเต้น

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า... ในที่สุดก็ถึงคิวของนักเรียนมัธยมสามห้องแปด

คนแรกของห้องแปดที่ขึ้นไปคือกรรมาธิการฝ่ายการเรียน หลี่เยว่

"หลี่เยว่ อาชีพที่ปลุกได้ 'แพทย์สนาม' พรสวรรค์ระดับ S 'เขตแดนพิทักษ์ชีพ'"

หลี่เยว่กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอยู่บนเวที

นักเรียนด้านล่างต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจ

"เชี่ยเอ้ย พรสวรรค์ระดับ S แถมยังเป็นสายรักษาที่สถานะสูงส่งอีกต่างหาก!"

"เธอไม่ต้องสอบเข้ามัธยมปลายแล้ว โรงเรียนมัธยมปลายสายยุทธ์ต้องรับเธอเป็นกรณีพิเศษแน่นอน"

"โรงเรียนมัธยมปลายสายยุทธ์งั้นเหรอ? พรสวรรค์แบบนี้กองทัพให้ความสำคัญยิ่งกว่าพวกสายต่อสู้ระดับ SS เสียอีก"

หลี่เยว่เชิดหน้าขึ้นราวกับหงส์ผู้ภาคภูมิ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มผมสั้นคนหนึ่ง

ท่ามกลางผู้คนมากมาย คนที่ตื่นเต้นที่สุดน่าจะเป็นจ้าวหู่ที่ยืนอยู่ข้างหวังเซียนเซียน

เขาโผเข้ากอดหวังเซียนเซียนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"พี่เซียน ยัยบ๊องนั่นทำตามความฝันได้สำเร็จแล้ว!"

หวังเซียนเซียนเองก็รู้สึกยินดีกับเพื่อนจากก้นบึ้งของหัวใจ

พรสวรรค์ระดับ S ต่อให้เป็นในระดับมณฑลก็ถือว่าเป็นอันดับต้นๆ

แน่นอนว่าถ้าจ้าวหู่ออมแรงที่แขนลงอีกสักนิดจะดีกว่านี้มาก

"ปล่อยฉันได้แล้ว ไปกอดหลี่เยว่โน่น ฉันหายใจไม่ออก"

"โทษที โทษที" จ้าวหู่เกาหัวแก้เก้อ

"ต่อไป จ้าวหู่"

"เชี่ยแล้ว พี่เซียน ถึงตาฉันแล้ว ฉันไปล่ะนะ" จ้าวหู่รีบวิ่งขึ้นไปบนแท่นปลุกพลัง

แสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เจ้าหน้าที่ผู้คุมสอบดูเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างที่เหลือเชื่อจนต้องยืนตะลึงงัน

ครึ่งนาทีต่อมา เขาถึงได้สติกลับคืนมา

"จ้าวหู่ อาชีพที่ปลุกได้ 'พ่อครัวจอมโหด' พรสวรรค์ระดับ S 'จะยศใหญ่แค่ไหนก็ยังกลัวมีดปังตอ'"

ผู้อำนวยการบนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้นทันที หลังจากแน่ใจว่าตนไม่ได้ตาฝาด เขาก็หัวเราะลั่นฟ้า

"ฮ่าๆๆ ไข่แดงแฝดชัดๆ!"

ตระกูลหวังมีสายเลือดมหาจักรพรรดิ จึงไม่ได้เข้าร่วมการประเมินของโรงเรียนเลย

แต่ตอนนี้ กลับมีผู้มีพรสวรรค์ระดับ S ปรากฏขึ้นถึงสองคน แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นอาชีพแพทย์ที่กองทัพต้องการตัวที่สุด

จะไม่ให้ผู้อำนวยการตื่นเต้นได้อย่างไร

จ้าวหู่ที่อยู่บนเวทีตกใจจนอ้าปากค้าง

วินาทีถัดมา เขาก็คำรามลั่นดุจฟ้าผ่า

"เจ้าแก่อย่างข้าได้ดีแล้วโว้ย! ข้ากู้หน้าให้บรรพบุรุษได้แล้ว!!!"

"ข้าจะตั้งตระกูลใหม่เองกับมือ!!!!!"

ท่าทางดีใจจนออกนอกหน้าของหนุ่มผมสั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในที่นั้น

หลี่เยว่ที่เพิ่งเดินลงจากเวทีก็ยิ่งตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

หวังเซียนเซียนเห็นเพื่อนรักทั้งสองปลุกพรสวรรค์อันทรงพลังได้สำเร็จ จู่ๆ เขาก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

เขาหยิบจี้รูปน้ำเต้าออกมาจากกระเป๋าและกำไว้แน่น

"แม่ครับ อวยพรให้ผมด้วย..."