บทที่ 32 - ชมการประลอง

บทที่ 32 - ชมการประลอง

สิ้นเสียงประกาศ หลิงหยวนชิงก็กล่าวต่อ "ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านจงไปยังเวทีที่กำหนดทันที ผู้ใดไปไม่ทันภายในหนึ่งก้านธูป จะถือว่าสละสิทธิ์"

ลานประลองพลันอื้ออึงไปด้วยเสียงจอแจ เหล่าสมาชิกตระกูลที่ยังไม่มีคิวแข่งต่างพากันเลือกเวทีจากทั้งสามสิบหกแห่งเพื่อชมการต่อสู้

แน่นอนว่า ยิ่งคู่ต่อสู้เก่งกาจ ก็ยิ่งดึงดูดผู้ชมได้มาก

"โหย่วเต้า ลุงจะพาเจ้าตัวเล็กสองคนไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย เจ้าก็เตรียมตัวให้ดี เดี๋ยวลุงจะพาพวกเขามาดูเจ้าแข่ง"

"ท่านอาสามสู้ๆ!"

สองพี่น้องชูกำปั้นขึ้นพร้อมกัน

"วางใจเถอะ อาสามแม้จะไม่ได้เข้าสิบอันดับแรก แต่ก็คงไม่ตกรอบแรกหรอกน่า"

สองพี่น้องพยักหน้ายิ้มแย้ม แล้วเดินตามหลิงติ้งสยงไปชมการประลองที่เวทีอื่น

หลิงโหย่วเต้ามองไปรอบๆ สมาชิกตระกูลหลิงมีจำนวนไม่มากนัก ดังนั้นรอบเวทีส่วนใหญ่จึงมีคนมุงดูไม่เยอะ บางเวทีแทบไม่มีคนดูเลยด้วยซ้ำ

"รอบที่ห้าถึงจะถึงคิวข้า ตอนนี้เพิ่งรอบแรก ข้าไปดูฝีมือคนอื่นหน่อยดีกว่า"

แม้หลายเวทีจะเงียบเหงา แต่ก็มีบางเวทีที่คนแน่นขนัด

หลิงโหย่วเต้าเลือกสุ่มเดินไปยังเวทีหนึ่ง ซึ่งมีผู้ชมค่อนข้างหนาตา แต่ก็ยังดูโล่งๆ ไม่อึดอัด

เขาเลือกมุมที่เหมาะเจาะ ซึ่งสามารถมองเห็นเวทีได้ทั่วทั้งลาน

บนเวทีมีชายหนึ่งหญิงหนึ่ง หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวสีแดง ชายหนุ่มสวมชุดสีดำ ทั้งคู่ต่างปลดปล่อยกลิ่นอายพลังของตนออกมาอย่างไม่มีกั๊ก

"ดูจากกลิ่นอาย หญิงชุดแดงน่าจะมีระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด ส่วนชายชุดดำมีเพียงขั้นหก รอบนี้หญิงชุดแดงมีโอกาสชนะสูงมาก"

ไม่ใช่แค่หลิงโหย่วเต้าที่คิดเช่นนั้น ผู้ชมรอบข้างต่างก็เก็งว่าหญิงชุดแดงจะชนะ และบางคนก็ตั้งใจมาเชียร์นางโดยเฉพาะ

"ข้า หลิงเทา รุ่นโหย่ว ขอทราบนามสหายเต๋า?"

หญิงชุดแดงยิ้ม "หลิงมู่ รุ่นโหย่ว"

"ที่แท้ก็เป็นศิษย์พี่หญิงหลิงมู่ หลิงเทาขอคารวะ"

ในโลกผู้บำเพ็ญเพียร ผู้แข็งแกร่งคือผู้อาวุโส ไม่ว่าหลิงมู่หรือหลิงเทาใครจะอายุมากกว่า แต่หลิงมู่ก็ถือเป็น 'ศิษย์พี่' ของหลิงเทา เพราะนางอยู่ขั้นเจ็ด ส่วนเขาอยู่ขั้นหก

หลิงมู่พยักหน้า หลิงเทากล่าวต่อว่า "แม้ระดับพลังของข้าจะด้อยกว่าศิษย์พี่หญิง แต่ข้าก็จะสู้อย่างเต็มที่ ศิษย์พี่หญิงโปรดอย่าได้ประมาท"

"ศิษย์น้องวางใจ ข้าไม่มีทางประมาทแน่นอน"

เห็นเพียงหลิงเทาหยิบกระบี่บินระดับกลางออกมาเล่มหนึ่ง ตัวกระบี่มีไอหมอกน้ำล้อมรอบ เห็นได้ชัดว่าเป็นอาวุธธาตุน้ำ

เมื่อเห็นดังนั้น หลิงมู่ก็แตะถุงสมบัติที่เอวเบาๆ แสงสีขาววาบขึ้น ในมือของนางปรากฏลูกบอลด้ายสีแดงลูกหนึ่ง บนลูกบอลมีเข็มทองปักอยู่สิบสองเล่ม

"กระบี่ปราณวารี อาวุธวิเศษระดับกลาง ศิษย์พี่หญิงโปรดชี้แนะ"

"เข็มทองสิบสองเล่ม อาวุธวิเศษระดับกลาง ศิษย์น้องโปรดชี้แนะ"

สิ้นคำ หลิงเทาก็สะบัดกระบี่ปราณวารีวาดเป็นดอกไม้กระบี่ ม่านหมอกน้ำสีขาวก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า

กลุ่มหมอกน้ำพุ่งเข้าหาหลิงมู่ พอเข้าใกล้ตัวนาง หมอกน้ำก็ควบแน่นกลายเป็นหยดน้ำใสเจ็ดหยด พุ่งเข้าใส่ดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง

หลิงมู่ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ลูกบอลด้ายแดงลอยอยู่ตรงหน้า นางสะบัดมือขวาเบาๆ เข็มทองเจ็ดเล่มพุ่งออกจากลูกบอลตรงไปยังเบื้องหน้า

เข็มทองเจ็ดเล่มพุ่งเข้าปะทะหยดน้ำทั้งเจ็ดจนแตกกระจาย แล้วพุ่งต่อไปยังหลิงเทาโดยไม่ลดความเร็วลง

หลิงเทาดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว พอเข็มทองทั้งเจ็ดเข้ามาใกล้ เขาก็วาดกระบี่ทางซ้ายรัวๆ

เกิดระลอกคลื่นน้ำไหลวนขึ้นทางซ้าย ระลอกคลื่นเหล่านี้หมุนวนรอบกระบี่ปราณวารีจนกลายเป็นวังน้ำวนขนาดย่อม

เข็มทองทั้งเจ็ดถูกแรงดูดของวังน้ำวนดึงให้เบนทิศทางพุ่งเข้าหาวังน้ำวนทางซ้าย

"คิดจะรวบเข็มทองของข้า มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

หลิงมู่เปลี่ยนกระบวนท่า ความเร็วของเข็มทองทั้งเจ็ดเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน เฉียดผ่านขอบวังน้ำวนออกไป แล้ววนกลับมาเรียงเป็นแถวหน้ากระดานอยู่เบื้องหน้านาง

ผ่านการหยั่งเชิงเมื่อครู่ ทั้งสองต่างรู้ซึ้งถึงฝีมือของอีกฝ่าย

ด้านล่างเวที หลิงโหย่วเต้าครุ่นคิด

"หลิงมู่ใช้อาวุธชุด นางใช้เข็มทองแค่เจ็ดเล่มยังมีอานุภาพขนาดนี้ หากใช้สิบสองเล่มพร้อมกัน อานุภาพคงไม่ด้อยไปกว่าอาวุธวิเศษระดับสูงเลย"

เขามองไปที่หลิงเทา "เจ้าหมอนี่หัวไวใช้ได้ รู้จักใช้วังน้ำวนทำลายจังหวะเข็มทองของหลิงมู่

แต่เขามีพลังแค่ขั้นหก หากหลิงมู่เอาจริง แค่แรงดูดของวังน้ำวนแค่นั้น คงยากจะส่งผลต่อเข็มทองทั้งหมดได้

ขอแค่มีเข็มทองสักเล่มปักโดนตัวเขา เข็มที่เหลือก็จะหลุดจากการควบคุม ถึงตอนนั้นเขาก็แพ้แน่ แต่นี่ก็เป็นแค่การคาดเดาของข้า"

"ถ้าข้าเป็นหลิงมู่ ข้าจะไม่ปะทะซึ่งหน้ากับเขา แต่จะบังคับเข็มทองทั้งสิบสองเล่มให้โจมตีหลิงเทาจากสิบสองทิศทางพร้อมกัน

ระดับพลังของเขาด้อยกว่าอยู่แล้ว พอต้องแบ่งสมาธิรับมือสิบสองทาง ไม่เพียงแต่จะกันได้ไม่หมด เผลอๆ เข็มทองทั้งหมดอาจจะทะลวงการป้องกันของเขาได้เลย

ต่อให้กันได้ ต่อไปเขาก็ได้แต่ตั้งรับอย่างทุลักทุเล แล้วปล่อยให้ข้ายำเล่นฝ่ายเดียว"

บนเวที!

"ศิษย์น้องฝีมือไม่เลว แต่ต่อไปพี่สาวจะเอาจริงแล้วนะ"

"ศิษย์พี่หญิงเชิญลงมือเต็มที่ น้องชายก็อยากจะลองรับมือดูสักตั้ง"

......

ด้านล่างเวที หลิงโหย่วเต้าทำหน้าพิลึก "ทำไมข้ารู้สึกว่าบทสนทนาของพวกเขามันแปลกๆ พิกล?"

"รับมือ!"

หลิงมู่ตวาดก้อง เข็มทองอีกห้าเล่มบนลูกบอลด้ายแดงพุ่งออกมาสมทบ รวมสิบสองเล่มเรียงเป็นหน้ากระดานอยู่เบื้องหน้า

กระบี่ปราณวารีในมือหลิงเทาปลดปล่อยระลอกคลื่นน้ำออกมาไม่ขาดสาย คลื่นน้ำสีฟ้าแผ่ขยายออกเป็นวงๆ ห่อหุ้มตัวเขาไว้ตรงกลาง

เห็นได้ชัดว่าเขารู้ตัวว่าสู้หลิงมู่ไม่ได้ จึงไม่อยากปะทะตรงๆ

เขาเลือกที่จะตั้งรับ เพื่อลดการใช้พลังปราณ รอจนนางพลังหมดแล้วค่อยหาจังหวะสวนกลับ

กฎตระกูลหลิงระบุว่า การประลองต้องอาศัยฝีมือของตนเอง ห้ามใช้ยันต์ และห้ามกินยาใดๆ บนเวที

ด้วยวิธีนี้ ผู้เข้าแข่งขันจึงต้องพึ่งพาระดับพลัง วิชาอาคม และอาวุธวิเศษของตนเองเท่านั้น แม้จะยังมีความไม่ยุติธรรมอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่ายุติธรรมกว่ามากแล้ว

วิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยคัดกรองไม่ให้ผู้ที่อ่อนแอแต่พึ่งพาของวิเศษหลุดเข้าไปในสิบอันดับแรก ซึ่งจะเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรตระกูลเปล่าๆ

ดวงตาของหลิงโหย่วเต้าเป็นประกาย "นั่นไง นางทำตามที่ข้าคิดเป๊ะเลย"

เห็นบนเวที เข็มทองสิบสองเล่มพุ่งเข้าใส่หลิงเทาจากสิบสองทิศทางพร้อมกัน แรงกดดันมหาศาลทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว

หลิงเทาถ่ายเทพลังปราณเข้าสู่กระบี่ปราณวารีอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับแบ่งพลังออกเป็นสิบสองส่วน เพื่อต้านทานเข็มทองจากสิบสองทิศทาง

ทำเช่นนี้ พลังป้องกันแต่ละจุดจึงลดฮวบลงทันที และถูกเข็มทองทั้งสิบสองเล่มเจาะทะลุในรวดเดียว

เข็มทองทั้งสิบสองเล่มหยุดนิ่งห่างจากตัวหลิงเทาไม่ถึงหนึ่งคืบ แสงบนกระบี่ปราณวารีในมือเขาหม่นแสงลง

"ศิษย์พี่หญิงสมแล้วที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นเจ็ด แข็งแกร่งจริงๆ น้องชายขอยอมแพ้"

หลิงมู่เก็บอาวุธวิเศษ ยิ้มตอบ "ฝีมือศิษย์น้องก็ไม่เบาเลย"

ชายชราผู้เป็นกรรมการประกาศ "รอบแรกสนามที่ห้า เวทีที่ยี่สิบห้า หลิงมู่ชนะ ผ่านเข้ารอบ"

[จบแล้ว]