ตอนที่ 34 การประชุมและการเมือง

ขณะที่ร่างจริงของบาโคริโอะกำลังรับการรักษาในโรงพยาบาลของโคโนฮะ ร่างแยกที่มากับฟุงาคุและฮิอาชิในที่ประชุมก็เฝ้าสังเกตสมาชิกสภาอย่างเย็นชาและการเมืองที่พวกเขาต้องการเล่น...

"ฉันต้องขอโทษทุกคน เพราะฉันไร้ความสามารถจริงๆในฐานะนินจาและผู้นำ ทำให้มันจบลงแบบในตอนนี้" ฮิรุเซ็นพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

และมีคนในฝูงชนรีบพูดว่า "ท่านโฮคาเงะ ไม่ใช่ความผิดของท่าน ไม่มีใครคิดว่าดันโซจะทำเรื่องแบบนั้นได้ต่างหาก"

'โอ้ ฮิรุเซ็นเริ่มต้นด้วยการทำเป็นเศร้าเพื่อขอความเห็นอกเห็นใจและหนึ่งในผู้สนับสนุนของเขารีบพูดแทรกโดยเปลี่ยนความผิดจากเขาและสภาไปที่ ดันโซคนเดียว เฮอะ ฉันน่าจะจัดการฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริงๆ' บาโคริโอะ(ร่างแยก)คิดในขณะที่ส่งสัญญาณให้ฟุงาคุอย่างลับๆ เพื่อเริ่มทำตามแผน

"ฮึ่ม" ฟุงะคุตะคอกและพูดด้วยความโกรธ "ไม่ใช่ความผิดของเขาเหรอ เขาเป็นถึงโฮคาเงะผู้อนุมัติทุกการตัดสินใจของดันโซและยังมอบอำนาจให้เขามากเกินไปโดยปล่อยให้เขาสร้างหน่วยรากเป็นของตัวเอง แล้วพวกคุณบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขาเหรอ? มันเป็นความผิดของสมาชิกสภาทั้งหมดด้วยซ้ำ!"

คนส่วนใหญ่ในฝูงชนซึ่งผิดหวังในตัวโฮคาเงะอยู่แล้ว พวกเขาจึงเห็นด้วยกับฟุงาคุและพยักหน้า การแสดงพลังของพวกเขาช่วยได้เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเขาจะยังลังเลที่จะเข้าข้างเขา อีกทั้งการที่ฮิวงะเป็นผู้นำในการสนับสนุนอุจิวะทำให้การตัดสินใจของพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฟุงาคุพูดและเห็นผู้คนนั้นเห็นด้วยกับเขา ฮิรุเซ็นคิดว่า 'ดูเหมือนว่าเราจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ อย่างน้อยก็พยายามรักษาตำแหน่งในสภาก่อน' และพูดว่า "อันที่จริง ฉันเชื่อใจดันโซมาก และที่พวกเราต้องลงเอยแบบนี้ ก็เป็นเพราะดันโซ โดยเฉพาะตระกูลอุจิวะที่พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานจากสิ่งนี้มาก นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันหวังว่าจะพาพวกเขากลับมาบริเวณใจกลางหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเขาทำงานได้ดีขึ้นในการปกป้องพลเรือน อย่างเช่นที่ทุกคนเห็นในวันนี้ เพราะตระกูลอุจิวะทำให้ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บเลย"

'ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า' บาโคริโอะหัวเราะในใจ จนปากเริ่มกระตุกและสีหน้าที่เย็นชาของเขาเกือบหลุด ' เขาคิดว่าการล่อลวงฟุงาคุด้วยวิธีนี้จะแก้ปัญหาได้ทุกอย่างเหรอ จริงๆแล้วอุจิวะอยากกลับไปที่ใจกลางหมู่บ้านมาตลอด แต่ตอนพวกเราไม่ได้อยากกลับไปอีกแล้วนะไอ้แก่โง่ โอ้ะไม่สิ เขาอาจจะคิดได้แค่นั้นละมั้ง..' บาโคริโอะคิด

ฟุงาคุรู้สึกเช่นเดียวกันและไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับข้อเสนอนี้ " ตระกูลอุจิวะไม่สนใจที่จะไปที่ศูนย์กลางหมู่บ้าน เราต้องการให้คนที่อยู่เบื้องหลังความทุกข์ยากของเราถูกลงโทษและแทนที่ด้วยคนที่มีความสามารถ แล้วจะต้องดำเนินการทันที แล้วดันโซกับพวกแกทั้งสามคนต้องวางมือจากอำนาจทันที"!!

คราวนี้ฟุงาคุมองพวกเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า "หมู่บ้านนี้ไม่ต้องการโฮคาเงะที่ไม่มีพลังแบบที่แกทำกับรุ่นที่สี่"

โฮมุระชายสวมแว่นตบโต๊ะแล้วพูดว่า "นายกล้าดียังไงที่ปฏิเสธเรา ในเมื่อเราให้สิ่งที่นายต้องการมาโดยตลอด และนายยังต้องการให้เราออกจากอำนาจด้วย ดูเหมือนว่าตระกูลอุจิวะของนายต้องการยึดครองโคโนฮะจริงๆสินะ"

'โฮ่ ช่างฉลาดเสียจริง แกล้งโกรธเพื่อดักทางฟุงาคุ ตอนนี้เขาคงปฎิเสธไม่ได้ว่าพวกเราต้องการปกครองโคโนฮะ เพราะมันจะทำให้พวกเรากลายเป็นศัตรูของทุกคนที่ต้องการอำนาจ หมายความว่าจะทำให้หัวหน้าตระกูลส่วนใหญ่ ระแวดระวังพวกเราและจะไม่ได้รับการสนับสนุนของพวกเขาอีก แต่ถ้าเขาปฏิเสธ ไม่ว่ายังไงเราก็จะไม่สามารถรับอำนาจมากเกินไปได้หลังจากนี้อยู่ดี' บาโคริโอะ(ร่างแยก)คิดในขณะที่รอคำตอบจากฟุงาคุ

คำตอบนี้จะเป็นตัวชี้ว่าการประชุมจะดำเนินต่อไปอย่างไร ดังนั้นทุกคนก็รอคำตอบเช่นกัน และฟุงาคุก็ใช้เวลาไม่นานและพูดว่า "ผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งเดียวกับแกตัดสินใจที่จะทรยศหมู่บ้านด้วยความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวของมันเอง ฆ่าพลเมืองและนินจาไปเพื่อสำหรับการทดลองของัมนและไม่สนใจผลที่ตามมาจากการกระทำของมันเลย เรื่องทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้อำนาจของพวกแกทั้งสาม แต่ตอนนี้พวกแกคิดแค่ว่าใครจะมาปกครองหมู่บ้านต่องั้นเหรอ? "

'ตอบได้ดีฟุงาคุ เขาเลือกตัวเลือกที่สามและเปลี่ยนหัวข้อไปที่ความไร้ความสามารถของพวกเขาแทน' บาโคริโอะคิด

โฮมูระมองฟุงะคุอย่างเย็นชาแต่ไม่ได้พูดอะไร ขณะที่คนรอบข้างก็เริ่มกระซิบกัน

"เขาพูดถูก" โจนิน 1 กล่าว

“ใช่ รุ่นที่สี่ต้องการทำหลายอย่างเพื่อทำให้หมู่บ้านดีขึ้นและหยุดความขัดแย้ง แต่เขามักจะเจออุปสรรคจากพวกผู้อาวุโสเสมอ” โจนิน 2

"ใช่ พวกเขายังคงคิดที่จะรักษาอำนาจของตน ไม่แม้แต่จะขอโทษหรือยอมรับความผิดของพวกเขาแม้แต่น้อย" โจนิน 3

“อืม ฉันว่าพวกเขาอยู่ในตำแหน่งนานเกินไปแล้ว” โจนิน 4

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบ สีหน้าของสภาก็เปลี่ยนไป ฮิรุเซ็นเองก็เหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงรีบพยายามทำให้สถานการณ์คลี่คลาย "ทุกคน เราทุกคนต่างทำผิดพลาด แน่นอนว่าผู้อาวุโสไม่ได้คิดที่จะรักษาอำนาจ พวกเขาแค่กังวลเกี่ยวกับหมู่บ้านและพวกเขาไม่ต้องการให้อำนาจนั้นตกไปอยู่ในมือคนชั่ว"

ในที่สุดบาโคริโอะ(ร่างแยก)ก็ทนไม่ไหวแล้วหัวเราะออกมาดังลั่น "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า งั้นเหรอ แล้วตัวพวกท่านล่ะดีมากเลยงั้นเหรอ"?

โคฮารุเป็นผู้หญิงคนเดียวจากสภาแอบส่งสัญญาณให้หัวหน้าตระกูลคนหนึ่งที่สนับสนุนพวกเขาให้พูดว่า "เด็กน้อย นี่ไม่ใช่ที่ที่ให้นายพูด"

"เฮ้ออ พวกนายคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าพวกนายหรือยังไงกัน?' บาโคริโอะคิด ในขณะที่ความโกรธของเขาเกือบทำให้เขาขาดสติเมื่อได้ยินพวกหุ่นเชิดพวกนั้นพูด

บาโคริโอะมองไปที่โคฮารุอย่างเย็นชาและพูดว่า "คราวหน้าใช้สัญญาณให้ลับกว่านี้เมื่อท่านต้องการให้หุ่นของท่านพูดแทนเถอะ"

ชายคนนั้นพยายามโต้กลับอีกครั้ง แต่เขารีบปิดปากทันทีเมื่อเขารู้สึกถึงจิตสังหารที่พุ่งตรงมาที่เขาจากฮิอาชิและฟุงาคุ ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลัง

“พวกเรายังคงรอคำตอบของท่านอยู่ฮิรุเซ็น อย่าเสียเวลาไปกว่านี้เลย ท่านเต็มใจที่จะประหารดันโซและก้าวลงจากตำแหน่งโฮคาเงะพร้อมกับไอ้แก่เน่าสองตัวที่อยู่ข้างหลังท่านหรือไม่” บาโคริโอะพูดตรงๆ

ผู้คนที่นี่ไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไรเกี่ยวกับความกล้าหาญของเด็กคนนี้ แต่พวกเขาก็อยากได้ยินคำตอบเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงนิ่งเงียบ

"เฮ้อ" ฮิรุเซ็นถอนหายใจและพูดอย่างเศร้าใจ "ฉันสามารถทำทุกอย่างได้ตราบเท่าที่เป็นผลประโยชน์ของหมู่บ้าน แต่การยุบเลิกสภาก็มากเกินไป เพราะพวกเขาไม่รู้อะไรเลยจริงๆถึงความมืดภายในใจของดันโซ และมันจะทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ในระบบการปกครองของหมู่บ้าน และการจะหาคนมาแทนคงยากมาก ฉันหวังว่า-"

บาโคริโอะตัดบทสุนทรพจน์ทางอารมณ์ของเขาอย่างหยาบคายและพูดว่า "อย่ากังวล หมู่บ้านเต็มไปด้วยคนเก่งที่สามารถเติมเต็มช่องว่างของพวกเขาได้ ทำไมพวกมันถึงสมควรได้รับอำนาจนั้น? ขอโทษด้วยนะ โอกาสที่จะสำนึกผิดหมดลงแล้ว"

โคฮารุกับโฮมูระโกรธจนตัวสั่น ส่วนฮิรุเซ็นก็กำลังจะโกรธเหมือนกัน แต่พอเห็นว่าบาโคริโอะพูดจริงและสองคนนั้นไม่ขอโทษเลยทำให้เขาต้องกลืนคำพูดลงไป 'ไอ้เด็กนี่ สองคนนี้คงไม่รู้สึกผิดจริงๆ และคงจะเป็นเพราะพวกเขาไม่ทำอะไรเลยตั้งแต่แรก  เฮ้อ ดูเหมือนว่าเราจะแก่เกินไปสำหรับเรื่องนี้จริงๆ' ฮิรุเซ็นคิดก่อนจะพูดว่า "ทุกคน โปรดยกมือขึ้นถ้าต้องการ ให้กรรมการสภาพ้นจากตำแหน่ง"

'ในที่สุดนายก็รู้แล้วสินะ' บาโคริโอะคิดในขณะที่มองไปรอบ ๆ ห้อง ...