บทที่ 24: เทพธิดาคนนี้... คงไม่เกี่ยวกับหวังฉู่หรอกมั้ง?

เช้าวันรุ่งขึ้น

หวังฉู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะจ้องมองค่าความเสื่อมทรามที่ค้างอยู่ที่ 79%

อุตส่าห์ตรากตรำกรำศึกหนักมาทั้งคืน แต่กลับยังขาดไปอีกก้าวเดียวก็ยังไม่ถึง 80% เสียที

ช่วงแรกค่าความเสื่อมทรามพุ่งกระฉูดรวดเร็วมาก

อาจเป็นเพราะนี่คือประสบการณ์ครั้งแรกของเฉียนอิงอิง พอได้ลิ้มลองรสชาติ เธอก็เริ่มดำดิ่งไปกับมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

แต่พอมาถึง 79% ทุกอย่างกลับชะงักงัน

หวังฉู่เข้าใจดีถึงสาเหตุ

การจะทะลวงผ่านกำแพง 80% จำเป็นต้องเคลียร์ "ภารกิจหลัก" ให้สำเร็จอย่างน้อยหนึ่งอย่าง

อย่างกรณีของเฉินลินน่า ด้วยสถานะความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ ภารกิจหลักของเธอคือการก้าวข้ามเส้นแบ่งของ "ความสัมพันธ์ต้องห้าม" โดยอาศัยความรู้สึกผิดบาปเป็นแรงขับเคลื่อน

ส่วนเฉียนอิงอิง...

"เฉียนอิงอิงเป็นคนทะเยอทะยาน เธอไม่มีทางจมปลักอยู่กับเรื่องพวกนี้ไปตลอดหรอก"

"สำหรับเธอ สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการบดขยี้ตระกูลจูแห่งไหวไห่ให้จมดิน"

"ตื่นได้แล้ว"

หวังฉู่ใช้เท้าเขี่ยบั้นท้ายกลมกลึงของเฉียนอิงอิงเบาๆ

เฉียนอิงอิงส่งเสียงครางแผ่วด้วยความระบม ก่อนจะปรือตาคู่สวยที่ยังฉ่ำเยิ้มขึ้นมองและบ่นอุบอิบ

"คุณชายหวัง... ขอฉันนอนต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ คุณนี่ไม่รู้จักคำว่าถนอมบุปผาเลยจริงๆ"

หวังฉู่เดาะลิ้นจิ๊จ๊ะขณะมองดูสภาพยั่วยวนของเฉียนอิงอิง

แม่จิ้งจอกสาวตัวร้าย... ดูท่าจะต้องจัดยกที่หนึ่ง สอง สาม สี่ ต่ออีกสักรอบกระมัง...!

"ไม่เอาแล้ว!"

"พอแล้วค่ะ พอแล้ว... ยังเจ็บอยู่เลย..."

"ฮือออ ฉันต้องไปทำงานนะ...!"

"..."

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา

เฉียนอิงอิงแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย เธอส่งสายตาค้อนขวับให้หวังฉู่

"คุณชายหวัง... ความผิดคุณล้วนๆ เลย ฉันไปสายจนได้"

"คุณเป็นถึงผู้จัดการหอการค้าตระกูลเฉียน ใครจะกล้าว่าอะไรคุณได้ครับ?"

"ไม่มีใครกล้าว่าหรอกค่ะ แต่ใจฉันมันร้อนรนอยากจะรีบไปจัดการงานใจจะขาดแล้ว!!"

"ของสองอย่างที่คุณให้มา... มันจะพลิกโฉมตลาดทั้งหมดในไม่ช้านี้แหละ!"

แววตาของเฉียนอิงอิงเป็นประกายเจิดจ้าด้วยความมุ่งมั่น

"อ้อ จริงสิ"

หวังฉู่เอ่ยขึ้น

"ของพวกนั้น ห้ามขายให้พวกเจิ้งเซี่ยอวี่เด็ดขาด"

เฉียนอิงอิงกลอกตามองบน

"ไม่ต้องบอกก็รู้น่า"

"พวกคนตาต่ำที่กล้ามาเตะเจ้านายฉัน ฉันไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วด้วยหรอก"

"ไหนเมื่อกี้ใครไม่ยอมเรียก 'แด๊ดดี้' นะ?"

"ไปไกลๆ เลยย่ะ~"

"ฉันไปล่ะนะ!"

หลังจากออกจากห้องของหวังฉู่

เฉียนอิงอิงยืนรอลิฟต์ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่นเล็กน้อย ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างกายส่วนล่าง

เมื่อหวนนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน...

ใบหน้านวลเนียนก็แดงซ่านขึ้นมาทันที เธอกัดริมฝีปากแน่นพลางพึมพำกับตัวเอง

"เด็ก... เด็กนิสัยไม่ดี..."

จะว่าไปแล้ว

ด้วยรูปร่างหน้าตาและชาติตระกูลระดับเธอ

มีผู้ยิ่งใหญ่จากเมืองหลวงมากมายยื่นไมตรีจิตมาให้

ลำพังแค่สถานะที่มี เธอก็แทบไม่ต้องดิ้นรนในสมรภูมิธุรกิจให้เหนื่อยยาก ก็สามารถเสวยสุขในฐานะคุณนายไฮโซได้สบายๆ

แต่ทว่า...

ไม่มีชายใดเลยที่เข้าตาเธอสักคน

เพราะเธอยังมีปณิธานอันแรงกล้าที่จะล้างแค้นให้แม่ฝังแน่นอยู่ในใจ

ใครจะไปคิดล่ะว่า... สุดท้ายเธอจะมาตกม้าตายให้กับเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุสิบแปดหมาดๆ แบบนี้

ส่วนเหตุผลว่าทำไม... เธอก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

รู้แค่ว่าหวังฉู่มีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธออยากเข้าหาไม่หยุดหย่อน

ราวกับปีศาจราคะจำแลงกายมายังไงยังงั้น!!

แน่นอนว่าสิ่งที่ได้รับตอบแทนมาก็นับว่าคุ้มค่ามหาศาล

ยาฟื้นฟูฉับพลันที่เติมพลังเวทได้เต็มเปี่ยมในพริบตา

อักขระป้องกันที่ลบล้างความเสียหายได้สมบูรณ์แบบ

ต่างจากยาและอักขระทั่วไปที่ต้องใช้ระดับสูงกว่าผู้ใช้หลายขั้นถึงจะเห็นผล

คนอื่นอาจต้องซื้อยาฟื้นฟูระดับตะวันจันทราอันแสนแพงเพื่อให้ผู้ใช้ระดับผลัดกระดูกฟื้นฟูพลังเวทได้ทันที

แต่หวังฉู่ทำได้โดยใช้แค่ยาวัตถุดิบระดับผลัดกระดูกธรรมดาๆ

ความแตกต่างนี้ไม่ใช่แค่เล็กน้อย!

แต่มันคือความห่างชั้นระดับมิติที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง!

ยิ่งไปกว่านั้น การฟื้นฟูพลังเวทให้ระดับสื่อเทพได้ในพริบตาแทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เพราะนั่นต้องใช้ยาอย่างน้อยระดับตะวันจันทราขึ้นไป!

ซึ่งแทบไม่มีใครปรุงได้!

แต่หวังฉู่กลับบอกว่า... เขาทำได้!

ยิ่งคิด ลมหายใจของเฉียนอิงอิงก็ยิ่งถี่กระชั้น

"ด้วยไพ่ตายสองใบนี้... ตลาดและสถานะของตระกูลจูในไหวไห่จะต้องพังพินาศ"

"โอกาสที่จะยึดตระกูลเฉียนและบดขยี้ตระกูลจู มีความเป็นไปได้สูงมาก!"

ขณะที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด

เสียง "ติ๊ง—" ของลิฟต์ก็ดังขึ้น

ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมอง

เฉียนอิงอิงก็พบกับหญิงสาวลุคพี่สาวคนสวยเดินสวนออกมาจากลิฟต์

เสื้อไหมพรมคอเต่าเข้ารูปเน้นสัดส่วนอวบอิ่มที่ไม่ด้อยไปกว่าเธอ เอวคอดกิ่วขนาดมือเดียวโอบรอบ

เสน่ห์ของสาวสะพรั่งช่างยั่วยวนใจยิ่งนัก

เฉียนอิงอิงตาวาววูบ เธอจำได้ว่าเห็นผู้หญิงคนนี้เดินอยู่ข้างล่างเมื่อคืน

ตอนนี้อีกฝ่ายหิ้วถุงของสดพะรุงพะรัง บนถุงยังมีโลโก้ซูเปอร์มาร์เก็ตแถวนี้แปะอยู่

เฉินลินน่าเองก็ตกใจไม่แพ้กัน!

เธอถึงกับเหลือบมองตัวเลขชั้นลิฟต์

นี่มันชั้น 9 จริงๆ ด้วย!

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีเทพธิดาระดับนี้มาปรากฏตัวที่ชั้น 9?

ดูจากสภาพแล้ว... หรือว่าเธอค้างที่นี่ทั้งคืน?

เพื่อนบ้านคนใหม่?

เดี๋ยวนะ?

เมื่อคืนหวังฉู่ไม่ได้มาที่ห้องเธอ อ้างว่ามีคุยธุรกิจระดับหลายล้าน

หรือว่า...?

คิดได้ดังนั้น เฉินลินน่าก็ส่งสายตาแปลกๆ ไปให้อีกฝ่าย

แม้เฉียนอิงอิงจะไม่เข้าใจความหมายของสายตานั้น แต่เธอก็ยังส่งยิ้มทักทายกลับไปตามมารยาท

มองตามแผ่นหลังเย้ายวนของเฉียนอิงอิงที่เดินเข้าลิฟต์ไป

เฉินลินน่าส่ายหัวเบาๆ

คงไม่ใช่หรอก

ดูจากราศีผู้ดีขนาดนั้น น่าจะเป็นลูกหลานตระกูลเศรษฐี หวังฉู่คงไม่มีวาสนาไปข้องแวะด้วยได้หรอกมั้ง?

...

"วันนี้... เราต้องล้างอายเรื่องเมื่อวานให้ได้!"

ณ หน้าทางเข้าดันเจี้ยน

เจิ้งเซี่ยอวี่ประกาศก้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เมื่อวานคือวันที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเธอ!

ต้องถูกหามออกมาจากดันเจี้ยนบนเปลพยาบาล แถมในบอร์ดสนทนายังเต็มไปด้วยรูปหน้าตาบวมปูดดูไม่ได้ของเธอว่อนไปหมด

ร้อนถึงต้องรีบจ้างคนไปไล่ลบรูปพวกนั้นแทบไม่ทัน

"กัปตันเซี่ยอวี่ วันนี้จะวางแผนยังไงคะ? คุณจะรับดาเมจไหวไหม?"

ไอลีนถามด้วยความกังวลเล็กน้อย

เจิ้งเซี่ยอวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"พวกมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกข้างหน้า ให้พวกเธอที่เป็นสายโจมตีระยะไกลสลับกันยิงเก็บกวาดให้เรียบในทีเดียว"

"ฉันจะออมแรงไว้แทงค์บอส 'มังกรปฐพี' ตัวสุดท้ายทีเดียว"

ไอลีนพยักหน้า ก่อนจะหันไปหาหลี่เสวี่ยชิง

"เสวี่ยชิง เรื่อง [เชื่อมจิต] ของเธอตกลงยังไง? เมื่อไหร่จะใช้เอฟเฟกต์ [เชื่อมจิต] ได้สักที?"

หลี่เสวี่ยชิงตอบเสียงเรียบ

"เมื่อวานยุ่งๆ เลยไม่มีเวลาไปตามหามัน เอาไว้คราวหน้าละกัน"

ไอลีนกลอกตามองบน

ขี้โม้ชะมัด

ถ้าหาไม่เจอก็บอกมาตรงๆ เถอะ

หลี่เสวี่ยชิงทำเป็นมองไม่เห็นสายตานั้น แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องไปลงที่จูปาตั้นทันที

"ปาตั้น วันนี้นายเตรียมยามาพร้อมหรือเปล่า?"

จูปาตั้นทำหน้าเลิ่กลั่ก

อ้าว?

ทำไมหวยมาออกที่ตูอีกแล้ววะ?

"เมื่อวานพวกเธอก็ไปทั้งหอการค้าตระกูลฉัน ทั้งหอการค้าตระกูลเฉียนมาแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ถ้าไม่ใช่ยาฟื้นฟูระดับสื่อเทพ มันไม่มีทางมียาที่ไหนเติมมานาระดับผลัดกระดูกให้เต็มได้ในพริบตาหรอก..."

หลี่เสวี่ยชิงโบกมืออย่างเย็นชา

"งั้นไอ้ที่ฉันเคยดื่มเมื่อก่อนก็คงเป็นยาระดับสื่อเทพสินะ"

"เป็นถึงนายน้อยตระกูลจู ยาฟื้นฟูระดับสื่อเทพขวดละแสนแค่นี้ไม่มีปัญญาซื้อหรือไง? หรือขี้เหนียวไม่อยากจ่ายกันแน่"

จูปาตั้น: "..."

พูดอะไรออกมาได้ยินเสียงตัวเองบ้างไหมเนี่ย?

จะเอายาขวดละแสนมาใช้ลงดันเจี้ยนกระจอกๆ เนี่ยนะ??

มานาของหล่อนทำมาจากเพชรหรือไงวะ?