บทที่ 6: ดาวโรงเรียนหนิงจูชิง: นายยินดีจะเข้าร่วมทีมของฉันไหม?

สุ้มเสียงนั้นไพเราะราวกับดนตรีสวรรค์

นุ่มนวลทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาบางเบาที่คอยกันท่าผู้คนให้ห่างเหิน

ตาเฒ่าหวงที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงหันขวับกลับไปตวาดด้วยความหงุดหงิดทันที

"ใครวะ! ตาบอดหรือไงไม่เห็นว่าคนกำลังอารมณ์ไม่ดี!"

"หนูเองค่ะ"

วินาทีที่ตาเฒ่าหวงเห็นชัดว่าผู้มาเยือนเป็นใคร เขาก็หุบปากเงียบกริบทันที

เด็กสาวผู้ไม่คาดฝันปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้อง

ชุดนักเรียนตัวโคร่งไม่อาจปิดซ่อนเรือนร่างที่ดูเย้ายวนเกินวัย สาบคอเสื้อที่เปิดกว้างเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคระหงระหง ส่วนเอวนั้นคอดกิ่วจนดูเหมือนจะโอบรอบได้ด้วยมือเดียว ชุดนักเรียนธรรมดาๆ กลับดูสูงส่งและสง่างามเมื่ออยู่บนเรือนร่างของเธอ

หนิงจูชิง

เหล่านักเรียนที่เมื่อครู่กำลังสะใจกับการเห็นหวังฉู่โดนด่า ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่

"เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย! นั่นมันดาวโรงเรียน หนิงจูชิง!"

"เดี๋ยว... อะไรนะ? ทำไมดาวโรงเรียนถึงมาหาหวังฉู่ล่ะ?"

"ใครจะไปรู้... ดาวโรงเรียนหนิงเป็นมืออาชีพที่เก่งที่สุดในโรงเรียนเรา ได้ยินว่าเธอไปถึง 'ขอบเขตผลัดเปลี่ยนกระดูก' ขั้นที่เจ็ดแล้วนะ เธอกับหวังฉู่มันคนละชั้นกันเลย!"

"..."

"เงียบ!"

"หุบปากกันให้หมด!"

ตาเฒ่าหวงตวาดลั่นเพื่อรักษาความสงบ

จากนั้น ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มพินอบพิเทาทันที

"อ้าว... ที่แท้ก็นักเรียนหนิงจูชิงนี่เอง หนูบอกว่ามาหาใครนะจ๊ะ?"

เด็กสาวตรงหน้าคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนมัธยมปลายไหวไห่ที่หนึ่ง

แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือภูมิหลังของเธอ

ตาเฒ่าหวงเคยเห็นท่านผู้อำนวยการก้มหัวประจบประแจงเธอด้วยสีหน้าที่สอพลอยิ่งกว่าเขาในตอนนี้เสียอีก!

ภาพเหตุการณ์นั้นมันน่าตื่นตะลึงจนเขาจำฝังใจ

ตาเฒ่าหวงเชื่อเลยว่า ถ้าหนิงจูชิงเอื้อมหยิบของบนชั้นวางไม่ถึง ผู้อำนวยการคงรีบคุกเข่าให้เธอเหยียบหลังต่างเก้าอี้แน่นอน!

"ฉันมาหาเพื่อนนักเรียนหวังฉู่ค่ะ"

หนิงจูชิงยื่นนิ้วเรียวยาวดุจหยกชี้ไปยังหวังฉู่ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างแถวรองสุดท้าย

"มาหาหวังฉู่เหรอ?"

เสียงของตาเฒ่าหวงสูงปรี๊ดด้วยความประหลาดใจสุดขีด!

ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

"นักเรียนหนิง หนูอาจจะยังไม่รู้..."

"หวังฉู่เพิ่งถูกไล่ออกจาก 'ทีมรบเซี่ยอวี่' เมื่อวานนี้เอง ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นสมาชิกของทีมเซี่ยอวี่แล้วนะ"

หนิงจูชิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยพลางพยักหน้ารับ

"ฉันรู้ค่ะ"

"ก็เพราะเรื่องนั้นนั่นแหละ ฉันถึงได้มาหาหวังฉู่"

สิ้นคำกล่าว...

เธอเมินเฉยต่อสายตาตกตะลึงของเพื่อนร่วมชั้น แล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาในห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังโต๊ะของหวังฉู่

จากนั้น เธอก็ยื่นมือเล็กๆ ที่เด็กหนุ่มมากมายเฝ้าฝันอยากจะกุม

ดวงตาของเหล่านักเรียนเบิกกว้าง ความคิดเพ้อฝันที่ดูไม่สมจริงเริ่มผุดขึ้นในใจ!

เดี๋ยวนะ!

ท่าทางแบบนี้! แววตาแบบนี้! การกระทำแบบนี้!

หรือว่าเธอจะ...!

ไม่นะ!!

เทพธิดาหนิง!

ทำไมกัน!

แค่เพราะหมอนั่นหน้าตาดีอย่างนั้นเหรอ?

"หวังฉู่"

"นายยินดีจะเข้าร่วมทีมของฉันไหม?"

วินาทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา!

คนทั้งห้องสูดหายใจเฮือกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย!

เธอพูดออกมาแล้ว... เธอพูดคำที่เหลือเชื่อพรรค์นั้นออกมาจริงๆ!

ไอ้เจ้าหวังฉู่ คนที่เพิ่งโดน 'ทีมรบเซี่ยอวี่' เตะโด่งออกมาแถมยังโดนตราหน้าว่าเป็น 'ตัวถ่วง' เนี่ยนะ!

กลับได้รับคำเชิญจากดาวโรงเรียนหนิงจูชิง?

ถ้าจำไม่ผิด เมื่อวานนี้ทีมของหนิงจูชิงเพิ่งเคลียร์ดันเจี้ยน 'รังมังกรปฐพี' โดยใช้เวลาไป 35 นาที

แม้จะยังห่างจากสถิติ 23 นาทีของทีมรบเซี่ยอวี่ แต่พวกเธอก็ยังเป็นทีมอันดับสองของเมืองไหวไห่!

"นักเรียนหนิงจูชิง หนูเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า?"

ตาเฒ่าหวง อาจารย์ที่ปรึกษาถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันเหนือจริงเกินไป

"ฉันไม่ใช่คนประเภทชอบล้อเล่นค่ะ"

หนิงจูชิงส่ายหน้าเบาๆ พลางปรายตามองตาเฒ่าหวงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หนูคิดว่าพวกคุณอาจจะลืมอะไรบางอย่างไป"

"ก่อนที่หวังฉู่จะเข้าร่วม 'ทีมรบเซี่ยอวี่' ทีมของฉันครองอันดับหนึ่งในเมืองไหวไห่มาโดยตลอด!"

ทันทีที่เธอพูดจบ...

ทุกคนต่างชะงักงัน

เดี๋ยวนะ!

ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย!

อย่างน้อยก่อนขึ้นชั้น ม.6 ทีมรบเซี่ยอวี่ก็มีอันดับตามหลัง 'ทีมรบจื่อจิง' ของหนิงจูชิงมาตลอด!

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ จู่ๆ ทีมรบเซี่ยอวี่ก็แซงหน้าไปได้!

ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเรื่องปกติ!

เพราะเทพธิดาทั้งสี่ในทีมเซี่ยอวี่ล้วนเป็นมืออาชีพที่มี 'พรสวรรค์ระดับ S'!

ในขณะที่ทีมรบจื่อจิง มีเพียงหนิงจูชิงคนเดียวที่ปลุกพรสวรรค์ระดับ S ได้ ส่วนสมาชิกคนอื่นเป็นแค่ระดับ A เท่านั้น!

แต่ทว่า... พรสวรรค์เหล่านั้นไม่ได้เพิ่งตื่นขึ้นมาสักหน่อย

ก่อนที่หวังฉู่จะเข้าทีมเซี่ยอวี่ ทำไมทีมเซี่ยอวี่ถึงเป็นแค่อันดับสองมาตลอดสองปี... หรือว่าหวังฉู่จะไม่ใช่ตัวถ่วง แต่เป็น... ซี๊ด... เชี่ย ขนลุกว่ะ!

เหมือนสมองฉันจะเริ่มทำงานแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง

หวังฉู่จ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของหนิงจูชิง

กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สดชื่นลอยมาแตะจมูก

[ติ๊ง! ตรวจพบเทพธิดาที่สามารถเชื่อมต่อได้]

[เทพธิดา: หนิงจูชิง]

[สัดส่วน: 88/58/90]

[อายุ: 18 ปี]

[พรสวรรค์: แกนสวรรค์หมื่นอัสนี (ระดับ S)]

[ระดับพลัง: ขอบเขตผลัดเปลี่ยนกระดูก ขั้นที่ 7]

[คะแนนเทพธิดา: 95 คะแนน]

[โควตาการเชื่อมต่อเทพธิดาคงเหลือ: 0]

"หนิงจูชิงถึงกับมาเชิญเราเข้าทีมด้วยตัวเองเลยเหรอ?"

การกระทำของเธอเหนือความคาดหมายของหวังฉู่ไปมากจริงๆ

เพราะสถานะของหนิงจูชิงนั้นไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง!

ในเกม หนิงจูชิงคือลูกสาวของ 'เจ้ามณฑลต้าเซี่ย'!

พูดง่ายๆ ก็คือ เธอเปรียบเสมือนองค์หญิง!

พ่อของเธอ เจ้ามณฑลต้าเซี่ยคนปัจจุบัน คือมืออาชีพที่มีพรสวรรค์ระดับ SS!

เดี๋ยวนะ... หวังฉู่ฉุกคิดขึ้นมาได้

ถ้าเขาสามารถ 'เชื่อมต่อ' กับหนิงจูชิงได้สำเร็จ... เมื่อค่าความเสื่อมของเธอถึง 100% เขาจะไม่ได้รับพรสวรรค์ระดับ SSS เลยหรือไง!

"หวังฉู่!"

ตาเฒ่าหวงรีบปล่อยมือจากข้อมือของหวังฉู่ตั้งนานแล้ว

เขาเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ พูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"มังกรทองย่อมมิใช่อะไรที่จะถูกกักขังในสระน้ำตื้น!"

"ที่จริงแล้ว ครูแค่รู้สึกหงุดหงิดที่เธอไม่แสดงศักยภาพออกมาให้เต็มที่ ครูเป็นห่วงว่าพอโดนไล่ออกแล้วเธอจะหมดไฟ ก็เลยแกล้งยั่วโมโหกระตุ้นเธอเท่านั้นเอง!"

"ตอนนี้โอกาสใหม่มาถึงแล้ว! เธอต้องคว้ามันไว้แล้วรีบตอบตกลงคำเชิญของนักเรียนหนิงจูชิงเร็วเข้า!"

ทุกคน: ...เดี๋ยวนะ อะไรของมันวะ?

ตาเฒ่าหวง ความตลบตะแลงของแก...

มันทุเรศลูกตาฉิบหายเลยว่ะ!

อย่างไรก็ตาม เกือบทุกคนต่างรู้สึกว่าหวังฉู่ไม่มีทางปฏิเสธคำเชิญของหนิงจูชิงได้แน่นอน

ถึงจะไม่ใช่ 'ทีมรบเซี่ยอวี่' แต่นี่ก็ยังเป็นทีมแกร่งอันดับสอง!

ต่อให้ไม่ได้โควตาเข้ามหาลัยทันที แต่คะแนนทีมในการสอบวิทยายุทธ์จะต้องออกมาดีเยี่ยมแน่นอน!

ไม่ต้องพูดถึงสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของหวังฉู่ในตอนนี้

มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธ!

วินาทีต่อมา

ทุกคนก็ได้ยินหวังฉู่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสั้นๆ

"ผมขอปฏิเสธ"

ทุกคน: ห๊ะ??

เดี๋ยวนะ อะไรนะ?

หูฝาดไปหรือเปล่า?

ไอ้เวรนี่... มึงกล้าปฏิเสธคำเชิญของดาวโรงเรียนงั้นเหรอ?

"เป็นอย่างที่คิด ไม่สำเร็จสินะ..."

"ยังไงซะ หวังฉู่ก็ยังรู้เรื่องพวกเราน้อยเกินไป... เป็นเรื่องปกติที่จะปฏิเสธ"

หนิงจูชิงพึมพำกับตัวเอง แววตาฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"หวังฉู่ ฉันจริงใจที่จะเชิญนายเข้าทีมจริงๆ นะ เราลองทำความรู้จักกันก่อนก็ได้ แล้วค่อยตัดสินใจทีหลังก็ยังไม่สาย"

"คำเชิญของฉันจะมีผลตลอดไป จนกว่านายจะตกลง"

ห๊ะ?

นักเรียนรอบข้างเริ่มประมวลผลสิ่งที่เห็นไม่ทันแล้ว!

ดาวโรงเรียนหนิง!

ตื่นสิครับดาวโรงเรียนหนิง!

ถ้าโดนสะกดจิตอยู่ก็ช่วยกระพริบตาหน่อย!

ไอ้คำว่า 'ทำความรู้จักกันก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ' นี่มันหมายความว่าไง?

นี่มาดูตัวหาคู่หรือเปล่าเนี่ย?

นี่มัน... จะเหนือจริงเกินไปแล้ว!!

เรื่องแบบนี้เล่าไปใครจะเชื่อ?

ถ้าเอาไปโพสต์ลงเว็บบอร์ดโรงเรียน กระทู้ต้องระเบิดแน่นอน!

สายตาของเหล่านักเรียนมองไปที่หวังฉู่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ!!

ทว่า ในวินาทีถัดมา พวกเขาก็เห็นหวังฉู่พูดขึ้นอย่างเนิบนาบ

"ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่มีแผนที่จะเข้าร่วมทีมของคุณ แต่ว่า..."

"ผมสามารถให้การสนับสนุนด้านกลยุทธ์กับทีมของคุณได้"

"การทวงคืนบัลลังก์อันดับหนึ่ง... จะกลายเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ!"