บทที่ 3 พรสวรรค์ระดับ S 【บุปผาแห่งตัณหา】

"อ้าว เสี่ยวอวี่นี่เอง"

เฉินหลินนารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ทว่า...

ในเมื่อหวังอวี่เป็นเด็กที่เติบโตมาพร้อมกับหลี่เสวี่ยชิง ลูกสาวของเธอ เธอจึงเอ็นดูเขาเหมือนลูกหลานคนหนึ่งมาโดยตลอด

"เสี่ยวอวี่ เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ อย่ามัวยืนอยู่หน้าประตูเลย"

หวังอวี่อยู่ทีมเดียวกับลูกสาวเธอ พอดีเลย เธอจะได้ถือโอกาสสอบถามเรื่องราวต่างๆ จากเขาด้วย

เฉินหลินนาจูงมือหวังอวี่พาเดินเข้ามาในบ้าน

การตกแต่งภายในห้องยังคงเหมือนในความทรงจำไม่ผิดเพี้ยน

เจ้าของร่างเดิมนั้นหลงใหลหลี่เสวี่ยชิงจนหัวปักหัวปำ มักจะวิ่งมาหาเธอที่บ้านเฉินหลินนาเป็นประจำ

แต่หลังจากที่หวังอวี่ข้ามมิติมา เขาก็แทบไม่ได้มาเหยียบที่นี่อีกเลย

ขณะเดินตามหลังเฉินหลินนา สายตาของหวังอวี่จับจ้องไปที่เอวคอดกิ่วของเธอที่ดูราวกับว่ามือเดียวก็โอบรอบได้

เลื่อนสายตาต่ำลงมา สะโพกกลมกลึงอวบอิ่มถูกรัดแน่นด้วยกางเกงยีนส์ขาสั้น

สมกับเป็นคุณแม่จริงๆ คุณสมบัติ 'มิลฟ์' (Milf) พุ่งทะลุปรอท

เฉินหลินนาในวัยสามสิบกว่าปี ไม่มีร่องรอยแห่งวัยปรากฏให้เห็นบนเรือนร่างเลยแม้แต่น้อย กลับให้ความรู้สึกเย้ายวนราวกับปีศาจสาวซัคคิวบัส

เกี่ยวกับผลลัพธ์ของ 【เชื่อมจิตเทพธิดา】 ที่ว่า "เมื่อเชื่อมจิตกับเทพธิดาสำเร็จ จะได้รับพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในสายเลือดของอีกฝ่ายอย่างถาวร และเพิ่มระดับขึ้น 1 ขั้น..."

หวังอวี่มีแผนการคร่าวๆ อยู่ในใจตั้งแต่ตอนออกจากดันเจี้ยนแล้ว

เพื่อทดสอบพรสวรรค์ 【เชื่อมจิตเทพธิดา】 ให้เร็วที่สุด ตอนนี้เขารู้จักคนเพียงคนเดียวที่เข้าข่าย

นั่นคือแม่ของหลี่เสวี่ยชิง ผู้ครอบครองพรสวรรค์ระดับ S 【อาณาเขตเหมันต์】!

และวินาทีที่เธอเปิดประตู เฉินหลินนาก็ไม่ทำให้หวังอวี่ผิดหวัง

【ติ๊ง! ตรวจพบเทพธิดาที่สามารถเชื่อมจิตได้】

【เทพธิดา: เฉินหลินนา】

【สัดส่วน: 95/63/92】

【อายุ: 36 ปี】

【พรสวรรค์: บุปผาแห่งตัณหา (ระดับ S)】

【ขอบเขต: หลอมกระดูก ขั้นที่ 3】

【คะแนนเทพธิดา: 91 คะแนน】

คะแนนสูงถึง 91 เลยแฮะ

แค่ยังไม่รู้ว่าเกณฑ์การ "เชื่อมจิตสำเร็จ" คืออะไร

วินาทีต่อมา

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของหวังอวี่

【ติ๊ง! คุณต้องการเลือก 'เฉินหลินนา' เป็นเป้าหมายการเชื่อมจิตหรือไม่?】

หวังอวี่เลิกคิ้วและตอบตกลงทันที

"ตกลง"

【ติ๊ง! ตั้งค่า 'เฉินหลินนา' เป็นเป้าหมายการเชื่อมจิตเทพธิดาเรียบร้อยแล้ว】

【ค่าความแปดเปื้อนปัจจุบันของเฉินหลินนา: 0%】

【เมื่อค่าความแปดเปื้อนของเฉินหลินนาถึง 80% การเชื่อมจิตจะสำเร็จ】

【ก่อนค่าความแปดเปื้อนถึง 80% ไม่สามารถเลือกเป้าหมายการเชื่อมจิตอื่นได้】

ในมิติที่มองไม่เห็น...

ราวกับมีเส้นด้ายบางๆ เชื่อมโยงหวังอวี่และเฉินหลินนาเข้าด้วยกัน

เฉินหลินนาที่เดินนำอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ความรู้สึกประหลาดเอ่อล้นขึ้นในใจ

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ น้าหลินนา?"

เสียงทุ้มมั่นคงของหวังอวี่ดังมาจากด้านหลัง

"เปล่าจ้ะ ไม่เป็นไร..."

เฉินหลินนาตอบเสียงเบา

พวกเขามาถึงห้องนั่งเล่น

หวังอวี่นั่งลงบนโซฟา ส่วนเฉินหลินนานำน้ำมาเสิร์ฟให้เขา

เธอแอบลอบสังเกตเสี้ยวหน้าด้านข้างของหวังอวี่เงียบๆ

หน้าตาแบบนี้มันจะหล่อเกินไปหน่อยไหม?

หล่อ... หล่อมาก...!

หล่อวัวตายควายล้ม...!

เป็นความหล่อที่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

แม้หวังอวี่จะไม่ได้มาบ้านเธอนานแล้ว

แต่พวกเขาก็ยังเจอกันผ่านๆ อยู่บ่อยครั้ง

ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าหวังอวี่หล่อเหลากระชากใจขนาดนี้!

เธอแค่รู้สึกว่าเขาดูแตกต่างไปจากเดิมนิดหน่อย

"ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะ เสี่ยวอวี่"

"ขอบคุณครับ น้าหลินนา"

เฉินหลินนานั่งตัวตรงบนโซฟาด้านซ้าย ขาเรียวยาวอวบอิ่มแนบชิดกันและเอียงไปด้านข้าง สองมือประสานวางบนตัก

"ผลการท้าชิงวันนี้เป็นยังไงบ้างจ๊ะ..."

"ดีมากครับ เราเคลียร์รังมังกรปฐพีได้ใน 23 นาที ได้ที่หนึ่งครับ"

"วิเศษไปเลย!"

เฉินหลินนาปรบมือด้วยความตื่นเต้น ส่วนโค้งเว้าอวบอัดภายใต้เสื้อไหมพรมกระเพื่อมไหว

"ขอบใจมากนะจ๊ะเสี่ยวอวี่... มีเธออยู่ในทีมคอยดูแลเสวี่ยชิง น้าก็วางใจไปเปราะหนึ่ง"

"ถ้าพวกเธอสอบติดมหาลัยตี้ตูด้วยกัน น้าฝากดูแลเสวี่ยชิงต่อไปด้วยนะจ๊ะ"

"แล้วน้าหลินนาล่ะครับ?"

ได้ยินดังนั้น หวังอวี่จิบน้ำแล้วเหลือบตาขึ้นมองเฉินหลินนา

"แล้ว... น้าทำไมเหรอจ๊ะ?"

ใบหน้าของเฉินหลินนาแข็งค้างไปชั่วขณะ

"ก็น้าหลินนาไงครับ ดูสิ ตอนนี้เสวี่ยชิงแทบจะกินนอนอยู่ที่หอพักของทีม เดือนนึงแทบไม่กลับบ้านสักครั้ง"

"เท่าที่ผมเห็น เธอแทบไม่โทรหาด้วยใช่ไหมครับ?"

"พอเข้ามหาลัยตี้ตูไป โอกาสที่จะได้เจอกัน... ยิ่งน้อยลงไปอีก"

หลี่เสวี่ยชิงก็เป็นคนแบบนี้แหละ

พูดให้ดูดีคือ เป็นคนโลกส่วนตัวสูง

พูดตามตรงคือ เป็นเด็กเนรคุณที่มีปัญหาทางจิต

ไม่รู้ว่าคนเขียนบทเกมมีปัญหากับชีวิตหรือเปล่า

ในข้อมูลเบื้องหลัง หลี่เสวี่ยชิงเติบโตมาด้วยความเกลียดชังเฉินหลินนา เพราะได้ยินมาว่าพ่อตายตอนพยายามช่วยแม่

เธอเลยปักใจเชื่อว่าเฉินหลินนาเป็นต้นเหตุให้พ่อตาย

ปกติตัวเองก็หมกตัวอยู่ที่ฐานทัพทีม การติดต่อกับเฉินหลินนามีอยู่เรื่องเดียว

แบมือขอเงิน

และนี่...

คือหนึ่งในจุดโจมตีของหวังอวี่!

เฉินหลินนาฝืนยิ้ม "ลูกโตแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะไม่อยู่ติดแม่... ขอแค่พวกเธอปลอดภัยมีความสุข น้าก็ดีใจแล้วจ้ะ"

"น้าหลินนา เลิกหลอกตัวเองเถอะครับ"

"น้ารู้อยู่แก่ใจว่าหลี่เสวี่ยชิงมีอคติกับน้า"

"เสี่ยวอวี่... เธอ..."

"น้าหลินนา ผมได้ยินหลี่เสวี่ยชิงพูดเองกับปาก เธอบอกว่าเป็นเพราะน้าทำให้พ่อเธอตาย เธอเลยเกลียดน้ามาก"

ทันทีที่พูดจบ...

ใบหน้าของเฉินหลินนาซีดเผือดไร้สีเลือด

"เธอว่าอะไรนะ?"

"เสี่ยวชิง... พูดแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

แน่นอนว่าหลี่เสวี่ยชิงไม่เคยพูดแบบนั้น

แต่ถ้าหวังอวี่บอกว่าพูด... ก็แปลว่าพูด!

"ครับ ไม่ใช่แค่พูดแบบนั้น เธอยังบอกอีกว่า..."

หวังอวี่ทำสีหน้าลำบากใจ

"เธอพูดว่าอะไรอีก?"

เฉินหลินนาร้อนรน!

"น้าหลินนา... ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพูด แต่ประโยคนั้น..."

หวังอวี่ดูลังเล

"เสี่ยวอวี่ พูดมาเถอะ... น้ารับได้"

เฉินหลินนายื่นมือทั้งสองข้างมาจับแขนหวังอวี่ไว้แน่น โน้มตัวเข้ามาใกล้

กลิ่นหอมของดอกไม้โชยแตะจมูกหวังอวี่

เยี่ยม... ติดเบ็ดแล้ว!

หวังอวี่ลอบยิ้มในใจ แล้วพูดช้าๆ

"เสวี่ยชิงบอกว่า... เธอบอกว่า ถ้าตอนนั้นคนที่ตายเป็นน้าคงจะดีกว่า"

สิ้นประโยคนั้น เฉินหลินนาไม่อาจประคองสติได้อีกต่อไป

ร่างบอบบางโอนเอนแทบทรุดลง ร้องไห้โฮออกมาทันที

เธอสะอื้นไห้พลางพรั่งพรูความในใจ...

"ตอนนั้นพ่อเขาต่างหากที่ทำผิด นอกใจไปมีคนอื่น แล้วโดนสามีของทางนั้นซ้อมจนตาย..."

"เพื่อปกป้องภาพลักษณ์ของพ่อเขา น้าถึงไม่ได้บอกความจริงกับเสวี่ยชิง"

"ทำไม... ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"

เชี่ย!

พีคขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่มันรายละเอียดนอกเหนือจากข้อมูลเบื้องหลังเกม เป็นครั้งแรกที่หวังอวี่ได้ยินเรื่องนี้!

มีเมียสวยขนาดนี้ยังจะไปมีชู้?

สมควรตายแล้วจริงๆ!!

มองดูเฉินหลินนาที่กำลังร้องไห้ปานจะขาดใจ...

หวังอวี่ขยับไปนั่งข้างๆ มือขวาวางบนแผ่นหลังของเธอ มือซ้ายโอบรอบเอวบางคอดกิ่ว ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด

เฉินหลินนาซบหน้าลงกับอกของหวังอวี่แล้วร้องไห้

อาจเพราะเสียใจจนขาดสติ เธอจึงไม่ได้แสดงท่าทีขัดขืนสัมผัสของหวังอวี่เลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแค่นั้น... ดูเหมือนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

สัมผัสถึงแรงสะอื้นของเฉินหลินนาในอ้อมกอด...

หวังอวี่เตรียมเปิดฉากโจมตีจุดที่สอง

"จะว่าไป น้าหลินนาครับ..."

"ถ้าผมจำไม่ผิด ที่หน้าท้องน้อยของน้า เหมือนจะมีลวดลายพิเศษอยู่ใช่ไหมครับ?"

"ลวดลายนั้นดูเหมือน..."

"ดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา"