บทที่ 2 แม่ของหลี่เสวี่ยชิง? น้าหลินนาครับ ผมเอง

ความสำเร็จลับ?

หวังอวี่มีสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับไหวระริกเล็กน้อย

ในฐานะผู้เล่นสายเก็บครบเขามั่นใจว่าความสำเร็จ 【ผู้ถูกเนรเทศจากทีม】 นี้ ไม่มีอยู่ในตัวเกมต้นฉบับแน่

เขาไม่คาดคิดเลยว่า การออกจากทีมเพราะชะตาลิขิตแบบนี้...

...จะทำให้พรสวรรค์ของเขาวิวัฒนาการ

หลังจากอ่านคำอธิบายของ 【เชื่อมจิตเทพธิดา】 จบ หวังอวี่ก็อดตกตะลึงอยู่ภายในใจไม่ได้

พรสวรรค์นี้มันโกงเกินไปแล้ว!

ไม่เพียงแต่โบนัสค่าสถานะทุกอย่างจะเพิ่มจากเดิม 20% เป็น 100% แต่ผลลัพธ์ยังทวีคูณตามจำนวนเทพธิดาที่เชื่อมจิตสำเร็จอีกด้วย?

หมายความว่า... ถ้าเขาเชื่อมจิตกับเทพธิดาสององค์ เขาจะมอบโบนัสค่าสถานะทุกอย่างได้ถึง 200% เลยงั้นเหรอ?

ส่วนผลลัพธ์ที่สอง ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม!

ขอแค่เชื่อมจิตกับเทพธิดาได้มากพอ เขาก็สามารถครอบครองพรสวรรค์ทรงพลังสารพัดรูปแบบได้!

และ!

เมื่อค่าความชอบเต็ม 100% พรสวรรค์ระดับ S ก็สามารถวิวัฒนาการเป็นระดับ SS และจาก SS ก็กลายเป็น... ระดับ SSS!

เขาแค่ยังไม่รู้ว่าเกณฑ์การ "เชื่อมจิตสำเร็จ" คืออะไรกันแน่... ในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในห้วงความคิด

ความคิดของหวังอวี่ก็ถูกขัดจังหวะโดยเจิ้งเซี่ยอวี่ที่พล่ามไม่หยุดปาก

"หวังอวี่ นับจากวันนี้ไป ชื่อเสียงของนายจะป่นปี้ไปทั่วเมืองหวยไห่ จะไม่มีทีมไหนกล้ารับนายเข้าทีมอีก!"

"แล้วส่วนแบ่งเงินในกองกลางของทีม ฉันก็จะไม่ให้นายแม้แต่แดงเดียว!"

"..."

หวังอวี่ปรายตามองพวกเธอ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วเดินออกจากดันเจี้ยนไปดื้อๆ

ใครจะมีเวลามาเสวนากับพวกคนโง่?

ผมจะไปเชื่อมจิตกับเทพธิดาแล้ว!

ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศภายในดันเจี้ยนก็เงียบสงัด

"เขาไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

แองเจล่ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"เหอะ สงสัยคงรู้สึกอับอายจนทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง"

เจิ้งเซี่ยอวี่ดึงดาบยาวออกจากพื้น แล้วหันไปมองหลี่เสวี่ยชิง

"เสวี่ยชิง โทษทีนะ เรื่องข่าวที่เราจะคัดหวังอวี่ออก ฉันไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า"

หลี่เสวี่ยชิงส่ายหน้า ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออกเล็กน้อย

"กัปตันคะ ฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอกค่ะ"

"ต่อให้คุณไม่พูด ฉันก็จะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเองอยู่แล้ว"

"เขากับพวกเราเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน เราอยู่คนละโลกกัน"

"เราแบกเขามานานขนาดนี้ เขาควรจะขอบคุณเราด้วยซ้ำ"

เจิ้งเซี่ยอวี่พอใจกับคำตอบของหลี่เสวี่ยชิงมาก เธอพูดด้วยรอยยิ้ม

"งั้นก็ดีแล้วล่ะ"

...ภายนอกดันเจี้ยน

ทันทีที่ร่างของหวังอวี่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูวาร์ป นักเรียนห้อง 6 ก็กรูเข้ามาหาเขาทันที!

"เชี่ย สุดยอดไปเลยหวังอวี่! 23 นาที—พวกนายทำได้ยังไงวะ?"

"เทพเจ้าอวี่ วันหลังฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเพื่อน ผมขอตามลูกพี่ไปตลอดชีวิต!"

"ใช่ๆ! ทีมอันดับสองยังไม่ออกมาเลยด้วยซ้ำ..."

"อิจฉาชิบหาย... พรสวรรค์ระดับ B แต่ได้โควตาเข้ามหาลัยตี้ตูเฉยเลย..."

"เหอะๆ ก็ใครใช้ให้เขามีเพื่อนสมัยเด็กเทพขนาดนั้นล่ะ?"

"..."

ปฏิกิริยาของแต่ละคนแตกต่างกันไป

นอกจากไม่กี่คนที่แสดงความยินดีจากใจจริง ส่วนใหญ่ต่างเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

เอาจริงดิ?

ใช้เกณฑ์อะไรวะ?

ทำไมนายถึงได้เกาะชายกระโปรงเพื่อนสมัยเด็กอย่างหลี่เสวี่ยชิง แล้วได้อยู่ทีมเดียวกับสี่เทพธิดาระดับ S แบบนั้น?

แถมตอนนี้ยังคว้าที่หนึ่งในรอบคัดเลือกทีมผู้กล้านัดแรกได้อีก

ด้วยสิทธิ์ทีมผู้กล้า การการันตีเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตูก็แทบจะแบเบอร์แล้ว!

บ้าเอ๊ย!!

อาจารย์หวง ครูประจำชั้น แหวกฝูงชนเข้ามาด้วยความทุลักทุเล

เขาเดินจ้ำอ้าวมาหาหวังอวี่ ตบไหล่ชายหนุ่มอย่างตื่นเต้นและหนักแน่น

"โอ้ นักเรียนหวังอวี่ อาจารย์หวงรู้ว่าเธอทำได้!"

"เธอคือนักเรียนที่โดดเด่นที่สุดเท่าที่ครูเคยสอนมาเลย! เธอคือความภาคภูมิใจของครู!"

ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ห้องเรียนธรรมดาของโรงเรียนไม่เคยมีประวัติได้โควตาเข้ามหาลัยตี้ตูมาก่อน!

โบนัสปลายปี... การประเมินผลงาน... ฮี่ๆ! ในที่สุดฉันก็จะได้เลื่อนขั้นไปอยู่ชั้นสามสักที!

หวังอวี่ไม่เสียเวลากับคนพวกนี้ เขาไม่แม้แต่จะทักทายตอบ แล้วเดินตรงดิ่งไปยังทางออกโรงเรียน

เมื่อครู่ในดันเจี้ยน เขาได้ลองมองตรวจสอบพวกผู้หญิงพวกนั้นแล้ว

เขาได้รับแจ้งเตือนเหมือนกันหมด

【เป้าหมายไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานเทพธิดา】

"แปลกแฮะ... ถึงนิสัยเจิ้งเซี่ยอวี่และคนอื่นๆ จะแย่บรม... แต่ในฐานะนางเอกเกม พวกเธอถือเป็นระดับท็อปเทียร์ทั้งรูปร่างหน้าตาและพรสวรรค์เลยนะ"

"ถ้าขนาดพวกเธอยังไม่ผ่านเกณฑ์เทพธิดา... แล้วใครกันแน่ที่ผ่าน?"

หวังอวี่ขมวดคิ้วครุ่นคิด

"หรือเป็นเพราะนิสัยเสียๆ ของพวกเธอ เลยทำให้เป็น 'เทพธิดา' ไม่ได้?"

นักเรียนคนอื่นๆ ที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังมองแผ่นหลังของหวังอวี่แล้วแค่นเสียง

"พอได้โควตาแล้วก็เมินพวกเราเด็กห้องธรรมดาเลยงั้นสิ?"

"นั่นสิ... ทำมาเป็นวางมาดสูงส่ง แค่ตัวเกาะกินทำเป็นเก่ง?"

อาจารย์หวงถลึงตาใส่นักเรียนที่กำลังนินทา

"พวกเธอนี่ พูดจาแบบนั้นได้ยังไง?"

"คิดว่านักเรียนหวังเขาเหมือนพวกเธอที่ไม่ได้เรื่องหรือไง?"

“เขาเพิ่งทำ 'First Clear' กับทีมมา ก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดา เขาจะรีบกลับไปพักผ่อนมันแปลกตรงไหน?”

"ส่วนพวกเธอ แทนที่จะขยันหมั่นเพียร วันๆ เอาแต่นินทาลับหลังชาวบ้าน พอออกไปสู่สังคม..."

"อาจารย์หวงคะ"

ทันใดนั้น เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน ขัดจังหวะอาจารย์หวง

ฉับพลัน

ทุกคนในที่นั้นหันขวับไปมองเป็นตาเดียว!

สี่เทพธิดาพรสวรรค์ระดับ S ของโรงเรียนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูวาร์ปดันเจี้ยน

พวกเธองดงามในแบบฉบับของตัวเอง ชวนให้ผู้คนหลงใหลจนลืมตัว

ผู้นำกลุ่มคือเจิ้งเซี่ยอวี่ ผมสีทองยาวสลวย สวมชุดเกราะเหล็กสีเงินดูองอาจ

เธอกวาดตามองทุกคนด้วยสีหน้าเรียบเฉยและกล่าวว่า

"ทุกคนคะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หวังอวี่ได้ถูก 'ปรับโครงสร้าง' ออกจากทีมเราแล้ว เขาไม่ใช่สมาชิกทีมเราอีกต่อไป"

"ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทีมเราอีก!"

อาจารย์หวงถึงกับหายใจสะดุด

เดี๋ยวนะ อะไรนะ?

หวังอวี่โดน 'ปรับออก'?

งั้นโบนัสปลายปีฉัน ผลประเมินงานฉัน กับข้าวราดแกงไม่ใส่ผักชีของฉัน... ม่ายยยย!!!

...

แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้อง

เสื้อไหมพรมคอเต่ารัดรูปเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มของเฉินหลินนา ท่อนล่างเธอสวมกางเกงขาสั้นสบายๆ อวดต้นขาเรียวกลมกลึง

ปอยผมระใบหน้าด้านข้าง บดบังใบหน้าสวยหวานงดงามไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาเจือความถวิลหา

"ป่านนี้เสวี่ยชิงจะเป็นยังไงบ้างนะ..."

เธอถอนหายใจ

วันนี้เป็นวันท้าชิงสิทธิ์ทีมผู้กล้าของหลี่เสวี่ยชิง

ดูจากเวลา การท้าชิงน่าจะจบลงแล้ว... แต่เธอยังไม่ได้รับข่าวคราวจากลูกสาวเลย

เธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่...

...ที่ลูกสาวผู้เคยสนิทสนมกลมเกลียว เริ่มตีตัวออกห่างจากเธอไปเรื่อยๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ดวงตาคู่สวยของเฉินหลินนาเป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอวิ่งเหยาะๆ เท้าเปล่าไปที่ประตูและกระชากเปิดออกทันที

"เสวี่ยชิง ลูก..."

คำพูดของเฉินหลินนาขาดห้วงไป

ที่หน้าประตู รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังอวี่ ขณะที่เขาโบกมือทักทายเฉินหลินนา

"น้าหลินนาครับ ผมเอง"