บทที่ 25 แมวกลายพันธุ์

บทที่ 25 แมวกลายพันธุ์

กรงเหล่านี้เป็นเพียงกรงสแตนเลสธรรมดา ภายในมีซากศพแห้งกรังกระจัดกระจายอยู่เกลื่อน

ภายใต้อุณหภูมิที่ร้อนระอุ ร่างกายของพวกมันเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแมลงกัดกินกล้ามเนื้อจนเกลี้ยง เหลือเพียงหนังแห้งๆ ที่หุ้มติดกระดูก

พิจารณาจากโครงสร้างแล้ว ดูออกได้ชัดเจนว่าซากศพแห้งเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์ตระกูลแมว

กรงด้านในสุดบรรจุซากศพของสุนัขขนาดกลาง ขนสีดำยาวรุงรังจนแยกไม่ออกว่าเป็นสายพันธุ์อะไร อาจจะเป็นฮัสกี้หรือสุนัขเลี้ยงแกะก็ได้

ตอนแรกเจียงโยวคิดว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่เลี้ยงแมวเพราะเป็นคนรักสัตว์ แต่เมื่อพินิจดูซากศพเหล่านั้นให้ดี เธอกลับพบว่าแทบทุกร่างล้วนมีอวัยวะไม่ครบสมบูรณ์

แม้ร่างกายจะบิดเบี้ยวผิดรูปไปบ้างจากการเน่าเปื่อยและแห้งกรัง แต่ก็ยังเห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ได้ตายในสภาพปกติ

ช่องว่างระหว่างซี่กรงนั้นแคบมากเกินกว่าที่มือของซอมบี้จะลอดเข้าไปได้ และกรงทั้งหมดก็ถูกล็อกแน่นหนาจากภายนอกโดยไม่มีร่องรอยการถูกเปิด

นั่นพิสูจน์ได้ว่า ซากศพเหล่านี้ไม่ได้ถูกซอมบี้ทำร้าย

บางตัวมีแท่งเหล็กเสียบคาอยู่ที่หัว บางตัวแขนขาด บางตัวขาหายไป

ที่น่าเวทนาที่สุดคือแมวตัวหนึ่งที่นอนตายอยู่มุมกรง ร่างกายของมันถูกถลกหนังออกจนเกลี้ยง

และที่ด้านนอกกรงนั้น มีกองขนเปื้อนเลือดที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่ากองอยู่

เจียงโยวเหลือบไปเห็นขาตั้งกล้องที่มุมห้อง และแท่นวางที่ถูกจัดเตรียมไว้ บนแท่นนั้นมีคราบเลือดสีดำคล้ำเกรอะกรัง บ่งบอกว่าไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว

สีหน้าของเจียงโยวขรึมลงทันที ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

คราบเลือดบนแท่นนั่น รวมกับเครื่องมือทื่อๆ ขึ้นสนิมกองหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เครื่องมือสำหรับรักษาสัตว์

ไม่รู้ทำไม เจียงโยวถึงนึกย้อนไปถึงประสบการณ์ในห้องทดลองของตัวเอง

ภาพในหัวฉายชัดเจน เหมือนตอนที่เธอถูกตรึงอยู่บนเตียงผ่าตัด

ทุกชีวิตล้วนเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉานที่ต้องรอความเมตตาจากผู้กระทำ

"เคร้ง~"

ทันใดนั้น เสียงลากโซ่เหล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงโยวหันขวับไปตามเสียง ในเงามืดใต้แท่นปูน เสียงโซ่กระทบกันเบาๆ ก่อนที่แมวลายสลิดตัวหนึ่งจะเดินย่างสามขุมออกมาจากรอยแยกมืดมิด

เจียงโยวเคยเผชิญกับสายตาที่ชวนให้อึดอัดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นั่นมักจะเป็นสายตาของมนุษย์ โดยเฉพาะในหอคอยต้องห้าม ที่สายตาเหล่านั้นมีอยู่ดาษดื่น

สายตาของสัตว์อาจจะดุร้าย แต่มันขาดความเจ้าเล่ห์อำมหิตแบบมนุษย์

และนี่เป็นครั้งแรก ที่เจียงโยวได้เห็นสายตาแบบนี้ในดวงตาของแมว

มันเหมือนกับฆาตกรโรคจิตที่จ้องมองเหยื่ออย่างกัดไม่ปล่อย นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความป่าเถื่อน แต่ยังแฝงไว้ด้วยความบ้าคลั่งและความวิปริตพิลึกพิลั่น

แมวลายสลิดตัวนี้มีขนาดใหญ่กว่าแมวทั่วไป แต่กลับผอมโซจนเห็นซี่โครงปูดโปนภายใต้ขน

มันจ้องเขม็งมาที่มนุษย์ผู้บุกรุกอาณาเขตด้วยแววตาเกรี้ยวกราด แฝงความอาฆาตมาดร้าย

มันเกลียดมนุษย์ทุกคนที่เข้าใกล้มันอย่างเท่าเทียม

โซ่เหล็กหนาเท่าหัวแม่มือล่ามติดอยู่ที่คอของเจ้าลายสลิด ทุกการเคลื่อนไหวของมันทำให้เกิดเสียงโลหะกระทบกัน

แม้การใช้คำว่า 'อำมหิต' เพื่อบรรยายแมวอาจดูไม่เหมาะสม

แต่ไม่รู้ทำไม วินาทีที่เจียงโยวสบตากับแมวตัวนี้ คำคำนั้นกลับผุดขึ้นมาในหัวทันที

ทั่วทั้งตัวของมันเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ บางจุดลึกจนเห็นกระดูก ชัดเจนว่าเป็นรอยกรงเล็บของซอมบี้

ขนตามตัวหลุดร่วงไปหลายจุด แม้จะมีแต่หนังหุ้มกระดูก แต่ดวงตาที่วาวโรจน์นั่นบอกให้รู้ว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาล้อเล่นด้วยได้

"เมี๊ยว!!"

ขนแมวพองฟูตั้งชัน ร่างโก่งโค้งเตรียมพร้อม ก่อนจะกระโจนใส่เจียงโยวอย่างดุดัน แต่กลับถูกโซ่เหล็กรั้งไว้จนร่างร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

ถึงกระนั้น มันยังคงจ้องเจียงโยวตาเขม็ง ราวกับขู่ว่าถ้าเธอกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว มันจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ

ตอนนี้เอง เจียงโยวถึงสังเกตเห็นคราบเลือดรอบปากของมัน และที่พื้นข้างๆ มีก้อนเนื้อสีเขียวคล้ำถูกกัดแทะทิ้งไว้หลายชิ้น

รูม่านตาของเธอหดเกร็ง สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันกลับไปเดินสำรวจศพซอมบี้สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกเธอคิดว่ารอยข่วนบนเสื้อผ้าซอมบี้เกิดจากพวกมันข่วนกันเอง แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น

เจียงโยวพิจารณารอยเล็บเหล่านั้นอย่างละเอียด พบว่าบาดแผลมีลักษณะเรียวยาวและเล็ก เป็นรอยขนานกันสามสี่รอยอยู่ชิดกันมาก

ดูไม่เหมือนรอยเล็บซอมบี้ แต่เหมือนรอยเล็บแมวมากกว่า

เมื่อตรวจสอบร่างซอมบี้ทั้งสอง ก็พบว่ามีรอยแผลที่เนื้อหายไปจริงๆ เมื่อเชื่อมโยงกับชิ้นเนื้อสีเขียวคล้ำข้างตัวเจ้าลายสลิด เธอก็เข้าใจทันทีว่าเนื้อส่วนนั้นหายไปไหน

แมวตัวนี้กินเนื้อซอมบี้!

คงเป็นเพราะซอมบี้สองตัวนี้พยายามจะจับมันกิน แต่มันกลับเป็นฝ่ายกัดเนื้อพวกมันออกมาแทน

บาดแผลเหล่านั้นดูไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นแค่ครั้งหรือสองครั้ง

แมวตัวนี้กินเนื้อซอมบี้เป็นอาหารจริงๆ

ทั้งที่ถูกล่ามโซ่ ทั้งยังถูกซอมบี้รุมถึงสองตัว แต่มันไม่เพียงแค่รอดจากการตกเป็นอาหาร แต่ยังสามารถสวนกลับจนกัดกินเนื้อซอมบี้ได้

พลังการต่อสู้ระดับนี้ไม่ธรรมดาเลย

เจียงโยวเดินกลับไปหาเจ้าแมวลายสลิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัน

แม้ร่างกายภายนอกจะดูเยินจนดูไม่ได้ แต่นัยน์ตาของมันกลับใสกระจ่างราวกับหยกชั้นดี

แมวตัวนี้ยังไม่กลายเป็นซอมบี้!

มันอาจเป็นแมวกลายพันธุ์ แต่ถึงจะเป็นสัตว์กลายพันธุ์ การมีพลังต่อสู้ขนาดนี้ก็ถือว่าน่าทึ่งมาก

ต้องรู้ก่อนว่า สัตว์กลายพันธุ์ในช่วงแรกๆ จะมีแค่พละกำลังและความเร็วที่มากกว่าสัตว์ปกติเล็กน้อย ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงแบบก้าวกระโดด

ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์กลายพันธุ์ที่กินเนื้อซอมบี้เข้าไป ส่วนใหญ่จะติดเชื้อไวรัสและกลายร่างเป็นซอมบี้ทันที

แต่แมวตัวนี้กลับไม่เป็นอะไร

มัน... พิเศษมาก

ไม่ว่าคนหรือสัตว์ หากติดเชื้อไวรัสซอมบี้ อาการจะแสดงออกภายในหนึ่งหรือสองชั่วโมงอย่างช้าที่สุด

แต่เจ้าลายสลิดตัวนี้ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน

เธอลองยื่นมือออกไป เจ้าลายสลิดก็แยกเขี้ยวขู่คำรามพร้อมพุ่งเข้าใส่ทันที ราวกับจะบอกว่ายอมตายดีกว่ายอมให้ใครมารังแก

"โอ้โห... ดุจริงนะเจ้าตัวเล็ก"

เจียงโยวจ้องมองแมวลายสลิดจอมดุด้วยความสนใจ เธอชอบสัตว์ตัวเล็กที่ใจสู้แบบนี้

ความน่ารักไร้ประโยชน์เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกรงเล็บแหลมคม

"เจ้าหนู ไปกับฉันไหม?"

"เมี๊ยว!!!" เจ้าลายสลิดคำรามตอบอย่างเกรี้ยวกราด

"ขนมแมวเลียวันละสิบซอง"

"เมี๊ยววว!!!"

"อาหารกระป๋องวันละสามมื้อ"

"เมี๊ยว!!!"

"ไก่ เป็ด ปลา เนื้อ อยากกินอะไรเลือกได้เลย"

"เมี๊ยว!!!!"

'มนุษย์หน้าโง่ มีปัญญาจ่ายเหรอถึงกล้ามาโกหกกันแบบนี้?!'

'ฉัน! ไม่! หลงกลหรอกโว้ย!!!'

เจ้าแมวคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง มันพุ่งชนโซ่อย่างบ้าคลั่ง เสียงโลหะดังสนั่น ขนฟุ้งกระจายไปทั่ว

กรงเล็บแหลมคมตวัดผ่านอากาศจนมองเห็นเป็นภาพเบลอท่ามกลางแสงแดด