บทที่ 17: การจัดกลุ่มและการฝึกภาคสนามนอกเมือง

ราวบ่ายสองโมง ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานฝึกของโรงเรียน ถังเยียนหรานหยิบรายชื่อขึ้นมาอ่าน

"ตู้ฉีเหยียน, เว่ยเซิงจิน, สือเจิ้งเซียง, ตู้จื่อเถิง, จูอี้ฉวิน!"

เจ้าของชื่อทั้งห้าก้าวออกมาข้างหน้า ถังเยียนหรานกล่าวต่อ "พวกเธอห้าคนอยู่ทีมเดียวกัน ไปทำความคุ้นเคยกับทักษะของกันและกันซะ!"

ทั้งห้าคนแยกตัวออกไปด้านหนึ่ง ถังเยียนหรานขานชื่อต่อไปเรื่อย ๆ ส่วนใหญ่จะจัดเป็นทีมละห้าคน จนกระทั่งเหลืออยู่เพียงสามคนสุดท้าย!

"หลินเสี่ยวเถา, หลินโม่เสวี่ย และหลินอวี่ ตอนนี้คนไม่พอ พวกเธอสามคนอยู่ทีมเดียวกันไปก่อน ไว้เพื่อนคนอื่นทะลวงระดับได้เมื่อไหร่ ครูจะเพิ่มให้อีกสองคน!"

นักเรียนที่ยังไม่ทะลวงระดับส่วนใหญ่คือพวกที่มีพรสวรรค์ต่ำ หลินโม่เสวี่ยย่อมไม่อยากร่วมทีมกับคนพวกนั้น จึงเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "อาจารย์ถังคะ แค่พวกเราสามคนก็พอแล้วค่ะ ไม่ต้องเพิ่มใครแล้ว!"

"เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นพวกเธอไปทำความคุ้นเคยกับทักษะกันก่อนนะ"

หลินอวี่คุ้นเคยกับทักษะของสองสาวดีอยู่แล้ว เขาจึงเดินไปนั่งขัดสมาธิใต้ร่มไม้เพื่อโคจรพลัง ตอนนี้คลื่นพลังวิญญาณในร่างเขาก็เสถียรดีแล้ว...

"หลินอวี่ มานี่หน่อย มีคนบาดเจ็บ!"

เสียงเรียกของถังเยียนหรานทำให้เขาต้องลืมตาและลุกขึ้นเดินไปหา นักเรียนชายคนหนึ่งกำลังกุมแขนที่มีเลือดไหลโชกผ่านง่ามนิ้ว ข้าง ๆ กันมีนักเรียนหญิงใส่แว่นหุ่นอวบอั๋นกำลังยืนร้องไห้ฟูมฟาย

"อาจารย์ถังคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ!"

ถังเยียนหรานโบกมือ "พอได้แล้ว! การบาดเจ็บในการต่อสู้ของวิญญาจารย์เป็นเรื่องปกติ!"

หลินอวี่ไม่รอช้า เรียกคทาแห่งชีวิตออกมา วงแหวนวิญญาณวงแรกส่องสว่าง เขาใช้เวทรักษาใส่แผลให้นักเรียนชายคนนั้นแล้วเดินกลับไปนั่งใต้ต้นไม้เหมือนเดิม!

นักเรียนชายคนนั้นยกมือออกก็พบว่าเลือดหยุดไหล แถมแผลยังสมานจนสนิท!

"ว้าว! สุดยอดไปเลย ดูไม่ออกเลยว่าเคยโดนฟัน!"

ถังเยียนหรานกล่าวเสริม "การบาดเจ็บในการต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นทีมมาตรฐานควรมีวิญญาจารย์สายรักษา หรือสายสนับสนุนที่มีความสามารถในการรักษา สายอาหาร หรือสายพืช หรืออย่างน้อยที่สุด การพกวงแหวนวิญญาณที่มีทักษะรักษาก็เป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง!"

...

หลายวันผ่านไปอย่างสงบสุข หลินอวี่ทำตัวเป็นเด็กดีไม่ออกไปเถลไถลที่ไหน หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เขาอัปเกรดกระดูกวิญญาณที่มีติดตัวแต่กำเนิดทั้งหกชิ้นในร่างกายจนถึงระดับแสนปีทั้งหมด

กระดูกวิญญาณส่วนศีรษะระดับแสนปี: ต้านทานจิตใจ, เนตรทองคำทลายมายา

กระดูกแขนขวาระดับแสนปี: อาวุธกระดูกวิญญาณ, โจมตีแยกส่วน (Fission Attack)

กระดูกแขนซ้ายระดับแสนปี: กรงเล็บฉีกมิติ, ชำนาญอาวุธมือซ้าย

กระดูกขาขวาระดับแสนปี: ย่างก้าวว่องไว, สว่านมังกรพิษสายฟ้า

กระดูกขาซ้ายระดับแสนปี: ก้าวย่างพริบตา (Flash), บาทาเหินหาว (Divine Crane Neck Kick)

กระดูกลำตัวระดับแสนปี: คืนชีพตนเอง, ชีวิตนิรันดร์

ในบรรดาทักษะสิบสองอย่างจากกระดูกวิญญาณแสนปีทั้งหกชิ้น มีห้าทักษะที่เป็นสกิลติดตัว (Passive Skills): ต้านทานจิตใจ, โจมตีแยกส่วน, ชำนาญอาวุธมือซ้าย, คืนชีพตนเอง และชีวิตนิรันดร์

"ชีวิตนิรันดร์" คือความสามารถในการฟื้นฟูพลังวิญญาณตนเองอย่างรวดเร็ว จนแทบจะเรียกได้ว่ามีพลังใช้ไม่จำกัด

ส่วนสกิลสนับสนุนมีสี่อย่าง: เนตรทองคำทลายมายา, อาวุธกระดูกวิญญาณ, ย่างก้าวว่องไว และก้าวย่างพริบตา ซึ่งความสามารถก็ตรงตัวตามชื่อ

ส่วนสกิลโจมตีสามอย่างนั้น "กรงเล็บฉีกมิติ" เป็นท่าโจมตีที่รุนแรงมาก สามารถฉีกกระชากมิติได้ง่ายดาย หลัก ๆ เอาไว้ทำลายเกราะป้องกันหรือบาเรียมิติ แต่จะเอาไปฉีกคนก็ไม่ผิดกติกา

"สว่านมังกรพิษสายฟ้า" คือการหมุนตัวด้วยความเร็วสูงเหมือนดอกสว่านเพื่อเพิ่มพลังทะลุทะลวง ส่วน "บาทาเหินหาว" พูดง่าย ๆ ก็คือท่าหมุนตัวเตะเหมือนในเกมสตรีทไฟท์เตอร์ แต่เมื่อขับเคลื่อนด้วยพลังลมปราณ มันจะกลายเป็นการโจมตีด้วย "ปราณแท้" ที่มีรัศมีกว้างกว่าท่าเตะธรรมดาหลายเท่า เขาสามารถเตะกวาดศัตรูทั้งหมดในรัศมีสิบเมตรได้ในการโจมตีครั้งเดียว

(หลังจากนี้จะขอละรายละเอียดความสามารถของกระดูกวิญญาณพระเอกไว้ในฐานที่เข้าใจ!)

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันที่ 1 พฤษภาคม หลังจากฝึกฝนมาหนึ่งเดือน ในที่สุดก็ได้เวลาเรียนภาคปฏิบัติจริง! นักเรียนแปดสิบคนจากสองห้องเรียนจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ครึ่งหนึ่งไปฝึกในท่อระบายน้ำของเมือง อีกครึ่งหนึ่งไปฝึกนอกเมือง โดยคนที่ผลการเรียนดีและมีพรสวรรค์จะได้ไปนอกเมือง ส่วนกลุ่มปานกลางจะไปท่อระบายน้ำ เพราะความยากในท่อระบายน้ำนั้นต่ำกว่าในป่ามาก

หลังทานมื้อเช้าที่บ้าน หลินอวี่ก็มาถึงโรงเรียน ทางโรงเรียนจัดรถบัสไว้สองคัน เขาขึ้นคันที่จะมุ่งหน้าออกนอกเมือง ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ หยางต้าเป่าก็โบกมือเรียก เขาจึงเดินไปนั่งข้าง ๆ เพื่อนซี้ทันที!

เมื่อทุกคนพร้อม รถบัสก็ออกเดินทาง มีอาจารย์แปดท่านประจำอยู่บนรถ แต่ละท่านรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยหนึ่งทีม

เดิมทีทางโรงเรียนไม่ได้วางแผนให้ถังเยียนหรานมาเป็นอาจารย์ผู้ดูแล เพราะสภาพร่างกายของเธอที่เสียมือขวาไป ทำให้ความสามารถในการต่อสู้ลดลงเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ แต่เนื่องจากคุณหนูหลินโม่เสวี่ยออกปากขอร้องเจาะจงให้ถังเยียนหรานเป็นคนคุมทีม ทางโรงเรียนจึงต้องยอมตามใจเธอ

รถบัสมาถึงประตูเมืองทิศเหนือ อาจารย์หัวหน้าทีมยื่นเอกสารอนุญาตให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ เมื่อไม่มีปัญหา ประตูกั้นจึงเปิดออกให้รถแล่นผ่านไปได้

อาจารย์คนหนึ่งดึงจอโปรเจกเตอร์ลงมาจากเพดานหน้ารถ แล้วเริ่มฉายภาพแผนที่

"เป้าหมายของเราในวันนี้คือเมืองร้าง เราแบ่งพื้นที่ออกเป็นแปดส่วน แต่ละทีมรับผิดชอบคนละส่วน!"

เขาวงกลมแปดจุดบนแผนที่ "อาจารย์หยาง รับผิดชอบพื้นที่ 1 อาจารย์หลี่ พื้นที่ 2... อาจารย์ถัง พื้นที่ 8 อาจารย์ถังครับ ทีมคุณมีคนน้อยสุด ไหวไหมครับ?"

"ไม่มีปัญหาค่ะ!"

หลินอวี่เหลือบมองตำแหน่งบนแผนที่ พื้นที่นั้นมีทั้งโรงเรียน โรงพยาบาล และโรงงานขนาดใหญ่ ส่วนพื้นที่ 8 ที่พวกเขารับผิดชอบอยู่ตรงชายขอบเมืองติดภูเขา มีอาคารที่พักอาศัยและเหมืองร้างตั้งอยู่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสจอดเทียบท่าหน้าเมืองร้าง ทุกคนทยอยลงจากรถ อาจารย์หัวหน้าทีมกำชับให้ทุกคนกลับมารวมตัวที่รถก่อนห้าโมงเย็น

แต่ละทีมเริ่มแยกย้ายกันออกเดินทาง หลินอวี่ถือคทาแห่งชีวิตเดินตามหลังถังเยียนหรานไปยังพื้นที่ 8 ทางเดินรกครึ้มไปด้วยวัชพืช ดูเหมือนที่นี่จะร้างผู้คนมานานมากแล้ว

หลินเสี่ยวเถาเดินนำหน้าทีม ใช้หอกมังกรพันกายแหวกทาง เธอใช้หอกปัดหญ้าสูงท่วมหัวออกไปด้านข้างเปิดทางให้ทุกคนเดินสะดวก

หลินโม่เสวี่ยเดินอยู่ตรงกลาง คอยมองซ้ายมองขวา "อาจารย์คะ ทำไมที่นี่ดูเงียบเชียบจัง เหมือนไม่มีใครเข้ามาเลย?"

"น่าจะเป็นเพราะทำเลที่ตั้งกับมอนสเตอร์ที่นี่น่ะสิ! ในเมืองนี้ส่วนใหญ่มีแต่พวกผีดิบซากศพ อายุพวกมันก็น้อยเกินไปจนแทบไม่มีค่าให้นักผจญภัยสนใจ นอกจากโรงเรียนจะพานักเรียนมาฝึกงานปีละครั้ง ก็ไม่มีใครเขามากันหรอก!"

เมื่อผ่านดงหญ้ามาได้ พวกเขาก็เห็นซากกำแพงปรักหักพังและทหารโครงกระดูกเดินเพ่นพ่านอยู่ตามบ้านเรือน เจ้าพวกนี้แหละคือเป้าหมายการฝึกในวันนี้

หลินเสี่ยวเถากับหลินโม่เสวี่ยกระโจนเข้าใส่ทันที แม้จะเป็นแค่ทหารโครงกระดูกปลายแถว แต่พวกมันก็มีเลเวลอยู่บ้าง หลินเสี่ยวเถาต้องแทงถึงสามครั้ง ส่วนหลินโม่เสวี่ยต้องยิงศรน้ำแข็งสามดอกกว่าจะจัดการพวกมันได้สักตัว