บทที่ 28 ใครบ้างไม่มีอาจารย์?

บทที่ 28 ใครบ้างไม่มีอาจารย์?

"จะหาอะไรก็เชิญ จ่ายเงินเมื่อเจอของ"

ทันทีที่เมิ่งชิวและคนอื่นๆ ก้าวเข้ามาในร้าน พวกเขาก็ได้ยินเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์

ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ายาวเหมือนพื้นรองเท้า จมูกงุ้ม และดูเหมือนพ่อค้าหน้าเลือด กำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน หรี่ตาลงโดยไม่สนใจจะทำอะไร

เขาคือ 'เฟลนเดอร์' ผู้ก่อตั้งโรงเรียนเชร็ค หัวหน้ากลุ่มสามเหลี่ยมทองคำ และคนเจ้าสำราญผู้ช่ำชอง

"ทำไมทำท่าทางแบบนั้นล่ะ?"

สุ่ยเยว่เอ๋อร์เกือบจะโกรธจนหลุดขำ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นคนทำธุรกิจแบบนี้

หากใครไม่รู้คงนึกว่าพวกนางเป็นลูกจ้าง ส่วนหมอนี่เป็นลูกค้าเสียอีก!

"เยว่เอ๋อร์ ช่างเถอะ"

เมิ่งชิวส่ายหน้า ยื่นมือไปห้ามสุ่ยเยว่เอ๋อร์ที่กำลังจะเข้าไปเอาเรื่องเฟลนเดอร์

ด้วยความที่รู้เนื้อหาในต้นฉบับดี เขาตระหนักดีว่าอธิการบดีคนแรกของโรงเรียนเชร็คผู้นี้ แม้จะเป็นถึงมหาปราชญ์วิญญาณ แต่โดยเนื้อแท้แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับอันธพาล

ลองคิดดูสิ คนที่สามารถพ่นปรัชญาการสอนพิลึกพิลั่นอย่าง 'ผู้ที่ไม่กล้าสร้างปัญหาคือคนดาดๆ' ออกมาได้ จะคาดหวังให้เป็นผู้มีศีลธรรมสูงส่งได้อย่างไร?

แม้สุ่ยเยว่เอ๋อร์จะยังคงขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่เมื่อเมิ่งชิวเอ่ยห้าม นางจึงยอมสงบลง

เมิ่งชิวกวาดสายตาสำรวจร้านของเฟลนเดอร์คร่าวๆ แววตาฉายแววเหยียดหยามวูบหนึ่ง

สินค้าส่วนใหญ่ในร้านของเฟลนเดอร์คืออุปกรณ์วิญญาณและของจิปาถะทำนองนั้น

ราคาดูเหมือนจะสมเหตุสมผล แต่นั่นก็ต่อเมื่อของเหล่านี้มีคุณภาพตามที่เห็นจริงๆ

แม้วิญญาณยุทธ์ที่สองของเมิ่งชิวอย่าง 'เนตรโลหิต' จะยังไม่มีวงแหวนวิญญาณแม้แต่วงเดียว แต่มันก็มาพร้อมกับความสามารถติดตัวหลายอย่าง

'เนตรสลายมายา' คือหนึ่งในนั้น

ด้วยการเสริมพลังจากเนตรสลายมายา เมิ่งชิวสามารถมองเห็นกลไกซ่อนเร้นภายในอุปกรณ์วิญญาณเหล่านี้ได้ในพริบตา

อุปกรณ์วิญญาณจำนวนมากที่ดูภายนอกสมบูรณ์ไร้ที่ติ จริงๆ แล้วมีความเสียหายซ่อนอยู่ภายใน

พวกมันเพียงถูกปรับแต่งด้วยวิธีการพิเศษเพื่อให้ดูเหมือนของใหม่ไร้ตำหนิเท่านั้น

หากซื้อไปใช้เพียงไม่กี่ครั้ง ก็คงจะพังเสียหายจนใช้งานไม่ได้อย่างแน่นอน

และถึงแม้คนซื้อจะอยากกลับมาเอาเรื่อง ด้วยนิสัยอย่างเฟลนเดอร์ เขาคงโยนความผิดทั้งหมดให้คนซื้ออย่างหน้าด้านๆ

ต่อให้คนซื้อจะโกรธแค่ไหน เขาก็คงไม่สนใจ

ท้ายที่สุดแล้ว ระดับพลังมหาปราชญ์วิญญาณก็เพียงพอที่จะทำให้เขาทำตัวกร่างในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้

เมิ่งชิวรู้สึกขบขัน

มหาปราชญ์วิญญาณมีวิธีหาเงินตั้งมากมาย

ต่อให้ไม่อยากผูกมัดตัวเองและไม่เข้าร่วมกับขุมกำลังใหญ่ๆ อย่างน้อยก็ไปลงทะเบียนล่าสัตว์วิญญาณเพื่อแลกเงินก็ได้นี่นา!

ปกติแล้ว การล่าสัตว์วิญญาณระดับหมื่นปีชั้นต้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับมหาปราชญ์วิญญาณเลย

เหรียญทองวิญญาณแค่หนึ่งเหรียญก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของครอบครัวธรรมดาได้เกือบสามเดือน!

ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่เชร็คซึ่งมีทั้งมหาปราชญ์วิญญาณสองคนและจักรพรรดิวิญญาณอีกหลายคน ยังปล่อยให้โรงเรียนมีสภาพซอมซ่อได้ขนาดนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าทึ่งจริงๆ

ส่วนความหยิ่งทระนงของเฟลนเดอร์ในต้นฉบับที่อ้างว่าไม่อยากถูกใครชี้นิ้วสั่งการนั้น ยิ่งฟังดูน่าขันเข้าไปใหญ่

อะไรนะ? การไม่อยากถูกสั่งการหมายถึงความหยิ่งทระนงงั้นหรือ?

แล้วการใชสินค้าชำรุดหลอกต้มตุ๋นชาวบ้าน อาศัยความแข็งแกร่งมาขูดรีดตั้งราคาแพงเกินจริง นี่ก็นับเป็น "ความหยิ่งทระนง" ด้วยหรือเปล่า?

ยิ่งพอนึกถึงพฤติกรรมสองมาตรฐานของโรงเรียนเชร็คในต้นฉบับ ทั้งท่าที 'ผู้ที่ไม่กล้าสร้างปัญหาคือคนดาดๆ' ที่มีต่อโรงเรียนชางฮุย กับการวิ่งหนีหางจุกตูดเมื่อเจอกับตู๋กูโป๋ในภายหลัง

ตอนแรกทำกร่าง แต่พอเจอของจริงกลับทำตัวประจบสอพลอ ช่างน่าขำสิ้นดี

อย่างไรก็ตาม เมิ่งชิวไม่มีเวลาว่างพอที่จะมาแฉลูกไม้ตื้นๆ ของเฟลนเดอร์

เขาเพียงแค่ส่งสัญญาณบอกสาวๆ จากเทียนสุ่ยและจูจู๋ชิงว่าอย่าซื้ออะไรจากที่นี่

แม้พวกสาวๆ จะสงสัย แต่ด้วยความเชื่อใจในตัวเขา จึงไม่มีใครเอ่ยถามอะไรมากความ

สายตาของเขาบังเอิญเหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่งวางอยู่ในจุดที่ไม่สะดุดตาบนเคาน์เตอร์

หัวใจของเมิ่งชิวพองโตด้วยความยินดี

ผลึกก้อนนั้นที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยสิ่งเจือปน มันไม่ใช่ 'ผลึกขน' ที่ถังซานซื้อจากเฟลนเดอร์ในต้นฉบับหรอกหรือ?

ด้วยความขี้เกียจจะปิดบัง เมิ่งชิวจึงหยิบผลึกก้อนนั้นขึ้นมาแล้วเดินตรงไปหาเฟลนเดอร์

"เถ้าแก่ ราคาเท่าไหร่?"

เฟลนเดอร์ปรายตามองอย่างเฉยชาแล้วตอบส่งๆ

"สิบเหรียญทองวิญญาณ"

"ตกลง"

เมิ่งชิวไม่ลังเล หยิบสิบเหรียญทองวิญญาณออกมาแล้วยื่นให้

แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือ เฟลนเดอร์กลับไม่รับเงิน แล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ

"เมื่อกี้ข้าพูดผิด มันราคาหนึ่งร้อยเหรียญทองวิญญาณ"

"หนึ่งร้อยเหรียญทองวิญญาณสำหรับผลึกแตกๆ เนี่ยนะ?"

"ทำไมไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?"

สุ่ยเยว่เอ๋อร์ที่หมั่นไส้เฟลนเดอร์มานาน อดรนทนไม่ไหวจนต้องตะโกนด่าออกมา

สาวๆ คนอื่นจากโรงเรียนเทียนสุ่ยก็มีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน สายตาที่มองเฟลนเดอร์เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

พวกนางไม่ใช่คนโง่ มีหรือจะดูไม่ออกว่าเฟลนเดอร์จงใจโก่งราคาหน้าด้านๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรจากกลุ่มสาวๆ เฟลนเดอร์กลับไม่ยี่หระเลยสักนิด

แค่เด็กไม่กี่คน จะทำอะไรเขาได้?

หนึ่งร้อยเหรียญทองวิญญาณไม่ใช่เงินจำนวนมากสำหรับเมิ่งชิว

แต่เขาไม่มีเจตนาจะจ่ายมัน

แหม่ ใช้ลูกไม้เดิมๆ แบบเดียวกับที่ใช้กับถังซานในต้นฉบับเลยสินะ?

เมิ่งชิวแค่นหัวเราะในใจ

"ท่านอาจารย์"

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ในต้นฉบับ เฟลนเดอร์ยอมเลิกโก่งราคาเพราะเห็นแก่หน้าอวี้เสี่ยวกัง อาจารย์ของถังซาน

แน่นอนว่าเมิ่งชิวย่อมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับคนไร้ค่าพรรค์นั้น

ทว่าเขาก็มีอาจารย์เช่นกัน และอาจารย์ของเขาย่อมไม่ใช่คนไร้ค่าอย่างอวี้เสี่ยวกังแน่นอน!

สิ้นเสียงเรียกของเมิ่งชิว อุณหภูมิภายในร้านก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็วชนิดที่สัมผัสได้

เฟลนเดอร์ที่กำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้โยก สัมผัสได้ถึงความผิดปกติภายในร้าน จึงรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

"โก่งราคา รังแกศิษย์ของข้า"

"เจ้าช่างกล้าจริงๆ"

น้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปีดังขึ้นอย่างช้าๆ

หลิวซวงค่อยๆ เดินเข้ามาจากประตูร้าน

ทุกย่างก้าวที่แผ่วเบาราวกับดอกบัวบาน ก่อให้เกิดเกล็ดน้ำแข็งและไอเย็นเกาะตัวขึ้นตามทาง

บนใบหน้าอันงดงามและประณีตของหลิวซวงฉายแววเย็นชา ดวงตาคู่สวยแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันแหลมคม

นางเห็นพฤติกรรมของเฟลนเดอร์เมื่อครู่ทั้งหมด

กล้ารังแกเสี่ยวเมิ่งของนาง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย!

ต้องรู้ว่าปกตินางแทบจะประคองเสี่ยวเมิ่งไว้ในอุ้งมือ ไม่ยอมให้เขาต้องพบเจอความลำบากแม้แต่น้อย

แม้หลิวซวงจะดูเป็นคนเย็นชา แต่นางไม่ค่อยโกรธใครง่ายๆ

แต่ตราบใดที่เรื่องนั้นแตะต้องเมิ่งชิวซึ่งเปรียบเสมือนเกล็ดย้อนของนาง สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

"แล้วเจ้าคือ?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของหลิวซวง สีหน้าของเฟลนเดอร์ก็เคร่งเครียดลง เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผาก

ผู้หญิงตรงหน้านี้ ระดับพลังของนางต้องเหนือกว่าเขามากโขอย่างแน่นอน!

วิญญาณพรหมยุทธ์ หรือว่าจะเป็น... ราชทินนามพรหมยุทธ์?!

เฟลนเดอร์ไม่กล้าคิดไปไกลกว่านั้น

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า จะมียอดฝีมือระดับนี้ซ่อนตัวอยู่ข้างกายเด็กพวกนี้

"เอาสิ ไหนเมื่อกี้ชอบขึ้นราคาตามใจชอบไม่ใช่หรือ?"

"มาสิ มาพูดกับอาจารย์ของพวกเราหน่อยเป็นไร"

สุ่ยเยว่เอ๋อร์ทำหน้าทะเล้นอย่างผู้ชนะ รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

แม้แต่สุ่ยปิงเอ๋อร์ที่ปกติจะสำรวมกิริยาที่สุด ยังยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ด้วยความพอใจ

ส่วนจูจู๋ชิงมองภาพตรงหน้าด้วยความชื่นชม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

หลิวซวงในตอนนี้ คือภาพลักษณ์ที่นางใฝ่ฝันอยากจะเป็น!

ในโลกแห่งวิญญาณจารย์ ความแข็งแกร่งคือที่สุดแห่งกฎเกณฑ์