Golden Time - ตอนที่ 18 [อ่านฟรี]

ตอนที่ 18

ซูฮยอคขำกับคำพูดของคิม ฮยอนอู

จริง ๆที่เขาพูดมามันก็มีส่วนถูก สำหรับโรงเรียนที่มีชื่อเสียง การแข่งขันกันในชั้นเรียนและภายในโรงเรียนเองนั้นถือว่ามีความแตกต่างจากการแข่งขันภายภายในของโรงเรียนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด ทัศนคติของเด็กที่มีต่อเรื่องเรียนก็ต่างกันแล้ว ซูฮยอคเองก็อยากที่จะเข้าโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเช่นกันแต่เขาทำไม่ได้เพราะเขาไม่มีเงินมากพอ

“นายรู้จักโรงเรียนมัธยมปลาย แจ มยอง มั้ย?” คิมถาม

ซูฮยอคพยักหน้า มันเป็นโรงเรียนที่บ้านที่มีฐานะส่งลูกมาเรียนหรือพวกเด็กชิงทุนข้ามประเทศเพื่อมาอยู่รวมเรียนกันที่นี่ โรงเรียนที่มีชื่อเสียงขนาดนี้ซูฮยอคจะไม่รู้จักได้อย่างไร?

“ไม่อยากย้ายไปเรียนที่นั่นหรอ?”

คิม ฮยอนอูทำสายตามีเลศนัยกับซูฮยอค

“ผมก็อยาก แต่แค่ผมจ่ายไม่ไหวเท่านั้นเอง”

“ฉันจัดการให้นายได้นะ แต่ฉันมีเงื่อนไขแลกเปลี่ยน”

ซูฮยอคมองไปที่เขาด้วยท่าทางที่ประหลาดใจ

ค่าเทอมที่โรงเรียนแจมยองเป็นอะไรที่เขาไม่สามารถหามาจ่ายได้ 3 ล้านวอนต่อเทอม เขาจะวางเงื่อนไขอะไรกัน?

คิม ฮยอนอูเปิดปากพูดขึ้นว่า “ทั้งหมดที่ฉันต้องการก็แค่ให้นายทำตามคำขอแรกของฉันเหมือนเดิมทุก ๆวันจนกว่านายจะจบปี 3(ม.6) ระดับม.ปลาย”

เมื่อเขาคิดถึงเรื่องแม่ ข้อเสนอนี้ไม่มีอะไรเลยเพื่อตัวของคิม ฮยอนอูเอง

ในทางตรงกันข้าม ค่าเทอมเป็นอะไรที่ซูฮยอคไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันถึง

สำหรับเขานี่ไม่ใช่เงื่อนไข แต่เป็นการช่วยเหลืออีกทางหนึ่งต่างหาก

คิม ฮยอนอู ทั้งยังถามดงซูด้วยคำถามเดียวกัน “นายด้วย ช่วยเสนอความคิดหน่อย!”

จริง ๆแล้วมันเป็นข้อเสนอที่พวกเขายังไม่ได้มีเวลาคิดทบทวนดูเลย

ซูฮยอครีบเปิดปากถามทันที “นี่มันจะโอเคสำหรับคุณหรอ?”

เขาขำกับสีหน้าที่ดูประหลาดใจของซูฮยอคเพราะนี่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“แน่นอนสิ” คิม ฮยอนอูตอบกลับ จากนั้นเขาก็ต่อสายตรงทางโทรศัพท์หาใครบางคน

“นี่ คนขับรถคิม เด็กพวกนี้จะเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายแจมยองเริ่มสัปดาห์หน้า ดังนั้น โปรดช่วยเตรียมทุกอย่างให้พร้อมด้วย โอเคมั้ย?” จากนั้นเขาก็วางสายไป

เขาถามซูฮยอคด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่าอีกครั้ง

“ถ้านายจะไม่เอาด้วย ช่วยบอกฉันตอนนี้เลย ฉันไม่อยากจะรบกวนคนขับรถ”

ซูฮยอคลุกจากที่นั่งและโค้งตัวลง

“ขอบคุณมาก ๆนะครับ ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย”

‘ใช่ ฉันจะไม่ลืมมันเด็ดขาด ฉันจะตอบแทนคืนทุกอย่างที่ให้ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดูแลแม่ของเขา’

ดงซูที่ลุกตามซูฮยอคก็โค้งตัวขอบคุณเช่นกัน

คิม ฮยอนอูหัวเราะอย่างจริงใจให้ทั้งคู่ และก็ซดน้ำซุปราเมงร้อน ๆต่อเสียจนแห้ง

………...………...………...………...………...………...………...………...………...……

ซูฮยอคกลับบ้านพร้อมความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเล็ก ๆ

เงินค่าจ้าง 600,000 วอนสำหรับการอยู่บ้านเพียง 3 ชั่วโมง แถมยังได้เรียนพิเศษอีก เทียบไม่ได้กับการได้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนแจมยองเลย โรงเรียนแจมยอง? มันช่างเป็นที่ที่งดงาม แทบจะไม่มีเลยที่นักเรียนจากแจมยองจะสอบเข้าวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงไม่ได้

ถึงแม้ว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงจากความตื่นเต้นครั้งนี้ แต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลอยู่ดีเมื่อเขาคิดถึงพ่อแม่ขึ้น ว่าเขาจะอธิบายเรื่องนี้กับพวกท่านเช่นไร?

ซูฮยอคต้องกลับมาไตร่ตรองถึงเรื่องนี้อีกครั้งตั้งแต่เรื่องจักรยาน ซึ่งตอนนี้เค้ายังคงหาข้ออ้างที่มีน้ำหนักพอไม่ได้ จะให้เขาบอกพวกท่านว่าได้ที่ 1 จากการแข่งขันคณิตศาสตร์และสอบติดโรงเรียนแจมยองได้มั้ย? ซูฮยอคส่ายหน้า มันเป็นเรื่องที่งี่เง่ามากสำหรับเขาที่จะหลอกพวกท่านด้วยคำพูดโกหก

ตอนนั้นเองประตูห้องเปิดออก คิม มยองฮีก็เข้ามา

“กินอะไรรึยัง? ซูฮยอค”

“แม่ครับ ผมได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนแจมยอง”

“โรงเรียนมัธยมปลายแจมยองน่ะหรอ? ลูกหมายความว่า ‘ได้ย้าย’ ไปที่นั่นงั้นหรอ?” คิมถามด้วยความสงสัยว่าลูกชายกลับไปเป็นตัวตนเมื่อครั้งในอดีตรึเปล่า

‘นี่เค้าเพิ่งพูดว่าเขาต้องการให้เราส่งเขาไปเรียนที่นั่นหรอ?’

สีหน้าของเธอเริ่มกลายเป็นความขมขื่นเนื่องจากเธอรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถช่วยลูกชายได้เพราะเธอมีเงินอยู่เพียงน้อยนิด

“ซูฮยอค ถ้าแม่เงินเดือนออกให้แม่จ้างติวเตอร์ให้ลูกเถอะ แต่การไปเรียนที่แจมยอง...”

ซูฮยอคเข้าใจความรู้สึกของแม่ดี เขาจึงรีบยื่นซองจดหมายสีขาวให้แก่แม่ทันที

นี่เป็นค่าจ้างรายชั่วโมงที่ผมได้มาจากคิม ฮยอนอูวันนี้ครับ

“นี่มันอะไร?” เธอถาม

“เงินครับ” ซูฮยอคตอบ

“เงินอะไร? มาจากงานพาร์ทไทม์หรอ? ทำไมลูกถึงให้มันกับแม่ล่ะ? เอาเงินนี่ไปซื้อเสื้อผ้าดี ๆไม่ก็ไปซื้ออะไรอร่อย ๆกินนะ” เธอพูด

“แม่ครับ คุณคิม ให้มอบเงินนี่...อืมมม...ผมแค่บังเอิญไปช่วยผู้ป่วยที่เป็นโรคไส้ติ่งไว้...” เขาบอกแม่ถึงเรื่องที่มันเกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้

คิมมยองฮีไม่อาจซ่อนความรู้สึกประหลาดใจขณะที่ได้ฟังคำอธิบายของลูกชายไว้ได้ ดวงตาทั้งคู่ของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอขณะที่มองซูฮยอค

แม้ว่าเธอจะไม่ได้สร้างทางเดินที่ดีพอไว้ให้ แต่ลูกชายของเขาก็ก้าวไปข้างหน้าไปสูอนาคตที่ดีด้วยตัวเองได้

“ลูกรักมานี่สิ มาให้แม่กอดหน่อย”

ซูฮยอคโอบกอดแม่อย่างอบอุ่นจนได้ยินเสียงจังหวะของหัวใจของแม่ อ้อมกอดนี้เหมือนกับเพลงกล่องเด็กของแม่มันทำให้เขารู้สึกสบายใจและอุ่นใจเหมือนกับขนนกที่นุ่มนวลจริง ๆ

“ลูกต้องมีชีวิตที่ลำบากเพราะมีแม่ที่โง่อย่างนี้!”

ซูฮยอคส่ายหัวเพื่อสื่อว่านั่นมันไม่จริง

เขาไม่รู้ว่าทำไมแต่เขารู้สึกอยากจะร้องไห้ แม่คงต้องเจ็บปวดมามากกับพฤติกรรมของซูฮยอคคนเก่า

“รอหน่อยนะแม่ ผมจะหาเงินมาให้เยอะ ๆและกว้านซื้อของที่ดีและของแพงทุก ๆอย่างมาให้หมด”

เข้าได้ยินคำพูดที่นุ่มนวลของแม่ดังอยู่ในหู “ลูกไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก พ่อกับแม่ต้องการแค่...”

ขณะนั้นเองทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก

“พ่อกลับมาแล้ว”

คิม มยองฮีรีบเดินไปที่ห้องนั่งเล่นและยื่นซองจดหมายสีขาวให้เขาดู

“นี่คืออะไร?”

“ที่รัก ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดแต่ซูฮยอคบอกว่าเขาช่วยชีวิตคนมา”

“ลูกน่ะหรอ?” เขาถาม

“ใช่ ซูฮยอคบอกว่านั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้เงินรางวัลเป็นค่าตอบแทนนี่มาและยังได้ทุนย้ายไปโรงเรียนแจมยองอีกด้วย!”

“จริงหรอ? เงินรางวัลกับโรงเรียนแจมยอง?”

คิม มยองฮีทวนคำซ้ำให้สามีกับสิ่งที่ได้ยินจากลูกชายของเขามา

ซูฮยอคเกาหัวและออกไปนอกห้องเพื่อไปหาพ่อ

เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อใกล้ ๆเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยรวมทั้งรอบดวงตาด้วย พ่อหัวเราะออกมาด้วยความดีใจ มองมาที่ลูกชายด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ฉันเลี้ยงลูกมาดีจริง ๆ”

จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า “ลูกอยากจะกินอะไรดี?”

ครั้งนี้ซูฮยอคไม่ปฏิเสธ “ไก่ครับ”

“ที่รัก สั่งไก่มากินกันเอา 1 ตัว โอ้ไม่สิโอกาสพิเศษเช่นนี้เอามา 2 ตัวเลย พ่อเอาโซจูด้วย (แอลกอฮอล์ดื่มได้ชนิดหนึ่ง)”

“พ่อครับ ผมจะซื้อเอง”

“ไม่เป็นไร ให้พ่อออกไปเองพ่อสวมรองเท้าอยู่เดี๋ยวก็กลับมา จะให้พ่อซื้ออะไรเพิ่มอีกมั้ย?”

“ให้ผมไปเถอะครับพ่อ เดี๋ยวจะรีบกลับมา”

ขณะที่เขายังพูดไม่ทันจบพ่อก็เดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเลย...

และคืนนั้นเองซูฮยอคก็ได้ยินเสียงของแม่ที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องนั่งเล่น

“โอ้ ฉันขอโทษค่ะ พี่คะ พี่คะ เป็นยังไงบ้าง? ทันทีที่คิดถึงฉันก็เลยโทรมา ลูก ๆของพี่โตกันหมดแล้วใช่มั้ย? ชอลซูขึ้นม.ปลายแล้วเขายังคงสร้างปัญหาให้พี่อยู่รึเปล่า? โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว...นี่ ๆซูฮยอคน่ะกำลังจะได้ทุนย้ายไปเรียนที่โรงเรียนแจมยอง”

ในเวลาเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงพ่อกำลังโทรหาใครบางคนอยู่

“ก็นะที่ไม่ทุกอย่างปกติดีครับ ผมแค่รู้สึกอยากโทรหาคุณหลังจากที่ดื่มหนักไปหน่อย ทุกอย่างโอเคมั้ยสำหรับคุณ? ดีครับ ผมมีข่าวดีเกี่ยวกับซูฮยอคด้วยนะอยากฟังมั้ย?”

และตอนนี้เองเขาก็ได้ยินเสียงของพ่อก็ดังขึ้น

“ตอนนี้เขาจะได้ไปเรียนที่โรงเรียนแจมยอง ฟรีด้วยนะเขาเล่าว่าเขาไปช่วยชีวิตคนมา”

ด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้าของพ่อ ซูฮยอคก็ผลอยหลับไป