บทที่ 19 การแข่งขัน

บทที่ 19 การแข่งขัน

ยามสนธยาเวียนมาบรรจบอีกครา เสียงระฆังกังวานก้องยาวนานดังขึ้นเหนือฟากฟ้าของสถาบันการดวลเมืองตี้ญ่า

คลื่นมนุษย์ในชุดเครื่องแบบสีฟ้าและสีชมพูเริ่มทยอยหลั่งไหลออกจากประตูใหญ่ของสถาบัน ต่างคนต่างมุ่งหน้ากลับสู่เคหสถาน

ท่ามกลางกระแสธารของผู้คน ร่างเล็กจ้อยที่ดูโดดเดี่ยวร่างหนึ่งกลับดูแปลกแยกกว่าใครเพื่อน

จานฉือเดินก้มหน้ากลับบ้านเพียงลำพัง ใบหน้าฉายแววกลัดกลุ้ม คิ้วขมวดมุ่นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างหนักหนา

"เฮ้อ สอบเลื่อนระดับไม่ผ่านอีกแล้ว!" จานฉือรำพึงด้วยความเจ็บใจ "ต้องเป็นผู้ใช้พลังจิตระดับ 3 ดาวให้ได้ ถึงจะออกไปรวบรวมทรัพยากรในป่ามาจุนเจือครอบครัวได้!"

การฝึกฝนพลังจิตและการเรียนรู้เรื่องการ์ดในสถาบันการดวลนั้นเรียนฟรี แม้ต้องหาการ์ดมาเอง แต่ทางสถาบันจะมีเคล็ดวิชาพลังจิตเตรียมไว้ให้

ทว่าเคล็ดวิชาของสถาบันนั้นแตกต่างจากเคล็ดวิชาทั่วไปอยู่บ้าง

เคล็ดวิชาของสถาบันไม่ได้กำหนดธาตุตายตัว ผู้ฝึกจะได้รับพลังจิตธาตุใด ขึ้นอยู่กับว่าครั้งแรกที่เริ่มฝึกนั้นใช้ลูกแก้วธาตุอะไร

ข้อดีของมันเห็นได้ชัด คือผู้ฝึกสามารถเลือกธาตุพลังจิตของตนเองได้อย่างอิสระ แต่ข้อเสียคือ นอกจากจะใช้เปิดใช้งานการดวลพลังจิตได้แล้ว มันไม่มีสกิลดูเอลติดตัวมาให้ด้วย

แน่นอนว่าในการฝึกครั้งแรก ห้ามใช้ลูกแก้วต่างธาตุฝึกพร้อมกันเด็ดขาด

เคล็ดวิชานี้เป็นเพียงฉบับไม่สมบูรณ์ ทางสถาบันแบ่งเนื้อหาออกเป็นหลายขั้นตามระดับชั้น

จานฉือมีพลังจิตระดับ 2 ดาว เคล็ดวิชาที่เขาได้รับจึงอนุญาตให้ฝึกได้ถึงแค่ระดับนี้เท่านั้น

เขาต้องสอบเลื่อนระดับของสถาบันให้ผ่านเสียก่อน ถึงจะได้รับเคล็ดวิชาขั้นต่อไป

ในฐานะผู้ใช้พลังจิตเพียงคนเดียวของบ้าน ความกดดันที่แบกรับไว้นั้นหนักหนาสาหัสยิ่งนัก

ขณะที่กำลังกลัดกลุ้ม จู่ๆ ร่างของเขาก็ถูกกระแทกอย่างแรงจนเกือบล้มจ้ำเบ้า

"ขอโทษครับๆ!" เขารีบกล่าวขอโทษ พลางเงยหน้ามองไปข้างหน้า แล้วพึมพำกับตัวเอง "ทำไมคนเยอะขนาดนี้?"

เบื้องหน้าของเขา ผู้คนยืนออแออัดยัดเยียดอยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง ใจกลางวงล้อมนั้นมีแสงวาบวับและเสียงอาวุธปะทะกันดังลอดออกมาเป็นระยะ

"มีงานอะไรหรือเปล่านะ?" ความอยากรู้อยากเห็นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ จานฉือแทรกตัวผ่านฝูงชน เบียดเสียดจนไปถึงแถวหน้าสุด

"การดวลการ์ดนี่นา!" จานฉือตาโต อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

ตรงหน้าเขาคือร้านการ์ดที่มีป้ายชื่อร้านทำเป็นรูปการ์ดสลักคำว่า 'เหยียน' และที่ลานหน้าร้านนั้น การดวลการ์ดกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด

ทางซ้ายมือของเขา มีเด็กหนุ่มสวมเครื่องแบบเดียวกันยืนอยู่ มั่นใจได้ว่าเป็นนักเรียนสถาบันเดียวกับเขาแน่ๆ แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มคนนั้นหน้าซีดเผือด ริมฝีปากเม้มแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ในมือของเด็กหนุ่มไม่มีการ์ดเหลืออยู่เลยสักใบ นิ้วมือสั่นระริก ร่างกายเกร็งแข็งทื่อ

เบื้องหน้าเขามีเพียงความว่างเปล่า

【นักเรียน พลังชีวิต: 2200】

ส่วนทางขวามือของจานฉือ คือชายลึกลับสวมหน้ากากปิดครึ่งหน้า จากผมสั้นทะมัดทะแมงและรูปร่างสูงโปร่ง พอมองออกว่าเป็นผู้ชาย

ชายคนนั้นยกดูเอลดิสก์ขึ้นระดับอก มืออีกข้างเท้าเอว ท่าทางผ่อนคลายสบายใจเฉิบ

บนสนามของชายลึกลับ มีมอนสเตอร์รูปร่างมนุษย์แต่งกายแตกต่างกันยืนตระหง่านอยู่ถึง 4 ตัว

【ชายลึกลับ พลังชีวิต: 8000】

【กัปตันหน่วยบุกทะลวง, พลังโจมตี 2000】

【กัปตันหน่วยบุกทะลวง, พลังโจมตี 2000】

【นักคาราเต้, พลังโจมตี 1800】

【นักล่าเจ็ดศาสตรา, พลังโจมตี 1800】

มอนสเตอร์สองตัวหลังจานฉือเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก นอกจากนี้ บนสนามของชายลึกลับยังมีการ์ดเวทมนตร์หงายหน้าอยู่อีกสองใบ ใบหนึ่งชื่อ 【กองทัพพันธมิตร】 ซึ่งจานฉือรู้เอฟเฟกต์ดี ส่วนอีกใบชื่อ 【กองกำลังเสริม】

"เข้าสู่แบทเทิลเฟส! เหล่านักรบของข้า จงฟังคำสั่ง บุกโจมตีศัตรูให้ราบคาบ!"

เสียงของชายลึกลับดังก้อง ท่ามกลางสายตาของไทยมุง นักรบทั้งสี่พุ่งเข้าใส่ บ้างฟัน บ้างชก ระดมการโจมตีใส่นักเรียนหนุ่มคนนั้นพร้อมกัน

แม้จะไม่ใช่การดวลพลังจิต แต่ภาพจำลองที่สมจริงก็ทำเอานักเรียนผู้โชคร้ายร้องเสียงหลง หงายหลังล้มตึงลงกับพื้น

【นักเรียน พลังชีวิต: 2200→0】

ฝูงชนรอบข้างเงียบกริบราวกับป่าช้า

"ผู้ชายคนนี้ แข็งแกร่งชะมัด!" แม้จะเห็นแค่ฉากจบ แต่การรักษามอนสเตอร์ไว้บนสนามได้ถึงสี่ตัว ก็บ่งบอกถึงฝีมือที่ไม่ธรรมดา จานฉืออุทานในใจด้วยความทึ่ง

เขากวาดตามองรอบๆ เห็นนักเรียนคนอื่นก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกัน

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นคนหน้าคุ้น

จานฉือเบียดฝูงชนเข้าไป ตบไหล่คนคนนั้นแล้วทักทาย "ซูเฟิงจื้อ เจ้าก็อยู่ที่นี่เหรอ"

ไหล่ถูกตบกะทันหัน อีกฝ่ายสะดุ้งโหยง หันขวับมามอง พอเห็นว่าเป็นจานฉือก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ "จานฉือ เล่นบ้าอะไรเนี่ย! ตกใจหมด!"

ซูเฟิงจื้อคือเพื่อนบ้านของเขา และเป็นนักเรียนในสถาบันเหมือนกัน แต่อยู่คนละห้อง

ซูเฟิงจื้อมีพลังจิตระดับ 3 ดาวแล้ว

จานฉือขยับเข้าไปใกล้ซูเฟิงจื้อ ถามด้วยความอยากรู้ "นี่เขาทำอะไรกันน่ะ? ทำไมถึงมาดวลการ์ดกันกลางถนนแบบนี้"

"ร้านตระกูลเหยียนจัดกิจกรรมน่ะสิ!" ซูเฟิงจื้ออธิบาย พลางชี้ไปที่ชายลึกลับผู้ชนะการดวลเมื่อครู่ "คนคนนั้นคือผู้พิทักษ์สนามที่ร้านจ้างมา แค่จ่ายลูกแก้วธาตุ 10 ลูกเป็นค่าสมัคร ก็ท้าดวลกับเขาได้ ถ้าชนะ จะเลือกการ์ดในร้านตระกูลเหยียนไปได้เลย 3 ใบ!"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง" จานฉือตาเป็นประกาย "แต่ว่าสถาบันมีกฎห้ามไม่ให้นักเรียนซื้อการ์ดจากร้านหน้าโรงเรียนไม่ใช่เหรอ?"

"ก็นี่ไม่ใช่การซื้อขายสักหน่อย แค่การดวลการ์ดชิงรางวัล! ตราบใดที่ไม่กระทบยอดขายในโรงเรียน พวกอาจารย์ไม่สนใจหรอก"

ซูเฟิงจื้ออธิบายต่อ ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "นี่ จานฉือ เจ้ารู้ไหมว่ามีคนชนะไปกี่คนแล้ว?"

"มีเยอะเหรอ?" จานฉือลังเล "ข้าดูทรงแล้ว ชายลึกลับคนนั้นเก่งเอาเรื่องอยู่นา!"

"เก่งเอาเรื่อง?" ซูเฟิงจื้อเดาะลิ้น "แค่นั้นมันน้อยไป ต้องบอกว่าโคตรของโคตรเก่งต่างหาก!"

"ข้าเลิกเรียนก่อนเจ้าคาบนึง มายืนดูอยู่พักใหญ่แล้ว! ก่อนจะถึงตานักเรียนคนเมื่อกี้ ผู้ชายคนนั้นชนะรวดมา 33 ตาแล้ว!"

......

......

ชายลึกลับผู้ชนะรวด 33 ตา จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเหยียนโยว

นี่คือแผนการกอบกู้ร้านการ์ดที่เขาคิดขึ้น แน่นอนว่าการกอบกู้นี้ไม่ได้หวังแค่ค่าสมัครดวลเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้หรอก

มองดูฝูงชนที่เริ่มสงบลง รออยู่สักพักก็ยังไม่มีใครกล้าขึ้นมาท้าชิง ภายใต้หน้ากาก มุมปากของเหยียนโยวก็ยกยิ้มขึ้น

เขาหันไปทางฝูงชนแล้วเอ่ยเสียงดัง

"นี่หรือคือฝีมือของเหล่าอัจฉริยะแห่งสถาบันการดวล?"

"บอกตามตรงว่าข้าผิดหวังมาก ช่วยทำให้ข้ารู้สึกตื่นเต้น จนตัวสั่นหน่อยจะได้ไหม!"

(จบบท)