บทที่ 11 การเผชิญหน้าและวิถีแห่งการสร้างการ์ด

บทที่ 11 การเผชิญหน้าและวิถีแห่งการสร้างการ์ด

หน้าบ้านเช่าชั้นเดียวในเขตสามัญชน ฝูงชนเริ่มทยอยมามุงดูเหตุการณ์

พวกเขายืนมองอยู่ห่างๆ จับจ้องชายสองหญิงสองหน้าบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนตกตะลึง แต่ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไร

เหยียนปั้นอวี่ดูจะชอบใจกับการตกเป็นเป้าสายตาเช่นนี้ เขาขยับขึ้นมาหนึ่งก้าว แล้วประกาศก้องใส่เหยียนโยว "ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้อาวุโสโยว ว่าที่ผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดของตระกูล!"

"นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย ขออวยพรให้ฐานะของท่านในตระกูลมั่นคงยิ่งขึ้น และตระกูลของเราจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่าเดิมเมื่อมีท่านอยู่ด้วย"

สิ้นเสียงเหยียนปั้นอวี่ หญิงสาวสองคนในชุดต่างสไตล์ที่ยืนขนาบข้างก็เดินนวยนาดถือกล่องผ้าไหมเข้ามาหาเหยียนโยว ระหว่างเดิน กล่องในมือก็ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นลูกแก้วธาตุไฟสีแดงเพลิงที่เรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

แสงสีแดงสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวทั้งสอง ขับให้ผิวแก้มดูระเรื่อ พวกนางช้อนตามองเหยียนโยวด้วยแววตาหวานซึ้ง

"ท่านผู้อาวุโสโยวอยู่คนเดียวมานาน ข้าจึงส่งสองนางนี้มาคอยดูแลปรนนิบัติท่านเป็นการเฉพาะ" เสียงของเหยียนปั้นอวี่ดังขึ้นอีกครั้ง

เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ ในหมู่ฝูงชนที่มุงดู

"ที่แท้เจ้าโยวก็เป็นคนตระกูลเหยียน แถมยังได้เป็นถึงผู้อาวุโส แล้วทำไมถึงมาอยู่เขตสามัญชนแบบนี้ล่ะ?"

"ลูกแก้วธาตุไฟตั้งขนาดนั้น พอให้ครอบครัวนึงใช้กินใช้อยู่ได้เป็นสิบปีเลยนะนั่น! เอามาให้เจ้าโยวหมดเลยเรอะ!"

"ลูกแก้วจะไปสำคัญอะไร? แม่สาวสองคนนั่นต่างหากที่เป็นของดี เป็นถึงทาสรับใช้ของเจ้าโยวเชียวนะ!"

"นายน้อยตระกูลเหยียนก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างข่าวลือแฮะ ถ้าข้าเป็นเจ้าโยว ข้าจะยอมถวายหัวรับใช้เลยคอยดู!"

......

ความหยิ่งยโสบนใบหน้าของเหยียนปั้นอวี่ชัดเจนขึ้น รอยยิ้มก็กว้างขวางขึ้นตามไปด้วย

"หึๆ นายน้อยเชิญกลับไปเถอะ"

น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขัดจังหวะ ฝีเท้าของหญิงสาวทั้งสองชะงักกึก

สายตาของเหยียนโยวเมินเฉยต่อสองสาว มองทะลุไปจ้องหน้าเหยียนปั้นอวี่ด้วยแววตาเย็นชา "ของที่คนอื่นใช้แล้ว ข้ารังเกียจ มันสกปรก"

สิ้นคำพูด บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบทันที อากาศเหมือนจะแข็งตัว

ใบหน้าของสองสาวแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม คราวนี้ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เป็นเพราะความอับอายและความโกรธ สายตาที่มองเหยียนโยวเปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรทันที

เหยียนปั้นอวี่ยังคงปั้นหน้ายิ้ม "ท่านผู้อาวุโสโยว ท่านเข้าใจผิดแล้ว"

เขาผายมือไปทางหญิงสาวทั้งสอง "สองนางนี้ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง..."

"ข้าจะพูดอีกครั้งเดียว!"เหยียนโยวสวนกลับทันควัน ไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "ของของเจ้า ข้ารังเกียจ มันสกปรก!"

"เจ้าว่าไงนะ?!" คราวนี้เหยียนปั้นอวี่หน้าเปลี่ยนสี ความหยิ่งยโสหายวับไป แทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวและบึ้งตึง

"เหยียนโยว เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้งั้นรึ?"เขากำหมัดแน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยโทสะ

เขาเสพติดสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงจากผู้อื่น แต่ตอนนี้เหยียนโยวกลับปฏิเสธและฉีกหน้าเขาต่อหน้าพวกสามัญชนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ตลกสิ้นดี คิดว่าตัวเองเป็น 'นายน้อย' จริงๆ หรือไง?"เหยียนโยวหัวเราะเยาะ ไม่สนใจเหยียนปั้นอวี่อีก เขาเดินไปเก็บเป้ที่พวกเหยียนซือหยวนทิ้งไว้ แล้วหันหลังเดินกลับเข้าห้อง

ด้านหลังเขามีแต่ความเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของเหยียนปั้นอวี่

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจก็ดังขึ้นจากฝูงชน

"เหยียนโยว! ที่ข้ามาหาเจ้าก็เพราะเห็นหัวเจ้าหรอกนะ ไม่นึกเลยว่าผ่านไปตั้งกี่ปี สมองเจ้าก็ยังทึ่มทื่อเหมือนเดิม!" เสียงตวาดลั่นดังมาจากปากของเหยียนปั้นอวี่ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในมือปรากฏปืนพกกระบอกหนึ่ง ปากกระบอกปืนเย็นเฉียบเล็งตรงไปที่แผ่นหลังของเหยียนโยว "ไม่มีใครหน้าไหนมาหยามข้าได้! เจ้าในอดีตทำไม่ได้ ตอนนี้ก็ยิ่งไม่ได้!"

"ให้ตายสิ ยิ่งระดับพลังจิตสูงขึ้น ความโง่เง่าก็ยิ่งพัฒนาตามไปด้วยสินะ!"เหยียนโยวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหยียนปั้นอวี่ที่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความสมเพช

คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเหยียนโยว กระแทกใส่ร่างของเหยียนปั้นอวี่เข้าอย่างจัง ทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงด้วยความโกรธของเหยียนปั้นอวี่กลับคืนมาทันควัน

คนที่เขากำลังเอาปืนจ่ออยู่ คือตัวตนระดับพลังจิต 4 ดาว!

คือผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของปุถุชน!

เหยียนปั้นอวี่หน้าถอดสี รีบเก็บปืน ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินจ้าละหวั่นออกจากเขตสามัญชนไป

"ไม่มีใครปฏิเสธของขวัญของข้าได้!"

ฝูงชนแตกฮือหนีตายกันไปตั้งแต่ตอนที่เขาชักปืนออกมาแล้ว ส่วนหญิงสาวสองคนพอได้ยินคำพูดทิ้งท้ายของเหยียนปั้นอวี่ ก็หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ทั้งสองรีบชูกล่องผ้าไหมขึ้นเหนือหัว คุกเข่าลงหน้าประตูบ้านของเหยียนโยว "ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโสโยว เมตตารับพวกเราไว้ด้วยเถิด!"

เหยียนโยวล็อกประตูบ้าน แล้วเดินออกไปทางหลังบ้าน ทิ้งเขตสามัญชนไปอีกทาง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองสองสาวที่คุกเข่าอยู่นั้นเลย

......

......

ในยามเที่ยงที่อากาศค่อนข้างร้อน สวนสาธารณะใจกลางเมืองตี้ญ่ายังคงมีผู้คนเดินขวักไขว่

นี่คือความเรียบง่ายและธรรมดาของปุถุชน เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีพรสวรรค์ในการฝึกฝนพลังจิต

เหยียนโยวเดินเข้ามาในสวนสาธารณะ นาฬิกาบนหอระฆังไกลๆ บอกเวลาปัจจุบัน

11 นาฬิกา 50 นาที

เหลือเวลาอีก 10 นาทีจะถึงเวลานัดหมายกับ 【56】

เขามานั่งที่ร้านขายเครื่องดื่ม ดูดน้ำหวานในแก้ว สายตามองไปยังน้ำพุตรงหน้า

เหยียนโยวนึกไม่ออกจริงๆ ว่า 【56】 จะส่งของมาให้เขาด้วยวิธีไหน

เขาไม่กลัวว่า 【56】 จะเบี้ยวไม่ส่งของ เพราะเมื่อคืนเขาได้รับของสำคัญส่วนแรกผ่านทาง 【สวนล่าฝัน】 มาเรียบร้อยแล้ว

นั่นคือสูตรการ์ดเวทมนตร์สำหรับเผ่านักรบ!

การ์ดเวทมนตร์ปกติ 【นักรบหวนคืน】

【วัตถุดิบหลัก: การ์ดมอนสเตอร์เผ่านักรบ 1 ใบ】

【เอฟเฟกต์การ์ด: เลือกเป้าหมายเป็นมอนสเตอร์เผ่านักรบในสุสานของตนเอง 1 ตัว นำการ์ดใบนั้นกลับขึ้นมือ】

【หมายเหตุ 1: วิธีการสร้างคือ 'การรื้อสร้างการ์ดใหม่' ยังไม่มีกรณีที่ใช้วิธี 'หลอมรวมวัตถุดิบ' หรือ 'ควบแน่นความคิด' แล้วประสบความสำเร็จ】

【หมายเหตุ 2: จากกรณีศึกษาจำนวนมาก พบว่าการใช้การ์ด 'กัปตันหน่วยบุกทะลวง' เป็นวัตถุดิบหลักจะมีอัตราความสำเร็จสูงกว่า ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด】

สูตรการ์ดเวทมนตร์ราคา 3000 แต้มผลงานใบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดที่เขาได้รับเมื่อคืน

"ตลอดมา การสร้างการ์ดจากวัตถุดิบที่ดร็อปจากมอนสเตอร์ ใช้วิธีที่เรียกว่า 【การหลอมรวมวัตถุดิบ】 ซึ่งเป็นสิ่งที่ข้าเรียนมาจากโรงเรียนตระกูลเหยียน"

"แต่นอกจาก 【การหลอมรวมวัตถุดิบ】 แล้ว การใช้การ์ดอื่นเป็นวัตถุดิบหลักในการสร้างการ์ด เรียกว่า 【การรื้อสร้างการ์ดใหม่】 วิธีนี้คือการใช้พลังจิตย่อยสลายการ์ดที่มีอยู่ แล้วประกอบขึ้นใหม่เป็นการ์ดใบใหม่ นั่นหมายความว่า ตอนที่ข้าอยู่ 【ค่ายเศษหิน】 ข้าสามารถใช้ 【นักรบหญิงหน้าใหม่】 เป็นวัตถุดิบหลักเพื่อสร้าง 【นักรบหญิงแห่งทุ่งร้าง】 ได้เลย!"

"ความรู้นี้ต่างหากที่ประเมินค่าไม่ได้สำหรับข้า!"

ที่ร้านเครื่องดื่มเหยียนโยวจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดจนลืมดูเวลา กระทั่งเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงวันดังขึ้น

"เฮ้ย?!"

เขาได้สติกลับมา วินาทีต่อมาตาเบิกโพลง สีหน้าฉายแววตื่นตระหนกอย่างหาได้ยาก

ไม่มีคลื่นพลังจิตใดๆ ปรากฏขึ้นเลย แต่ที่เบื้องหน้า ห่างจากน้ำพุไปทางทิศใต้ 100 เมตร วัตถุทรงยาวสีน้ำตาลเหลืองจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดื้อๆ

วัตถุเหล่านั้นมีลวดลายเส้นแสงเรืองแสงประหลาดพาดผ่าน บางชิ้นตกลงบนพื้น บางชิ้นตกลงในบ่อน้ำพุ บางชิ้นก็ตกใส่หัวคนเดินเท้า

เสียงกรีดร้องของผู้คน เสียงของหล่นกระแทกพื้นและผิวน้ำ เสียงสารพัดดังระงมเข้าหูเหยียนโยวพร้อมกัน

"ทำได้ยังไงเนี่ย?!"เหยียนโยวตกตะลึงจริงๆ สัมผัสถึงความร้อนวูบวาบที่หน้าอก เขามั่นใจแล้วว่านี่คือ 'การส่งของแบบไร้การสัมผัส' ที่ 【56】 พูดถึง

"ถ้าข้าเป็นคนใหญ่คนโต คงนัดให้ไปส่งในที่ลับตาคน แล้วให้ลูกน้องขนกลับไปให้ได้!" มองดูความโกลาหลตรงหน้าเหยียนโยวได้สติกลับมา สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สบถออกมาอย่างอดไม่ได้ "แล้วแบบนี้... ข้าจะขนกลับไปยังไงฟะ?"

(จบบท)