บทที่ 34 - นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!?

บทที่ 34 - นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!?

☆☆☆☆☆

ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย

ป้องกันตัวงั้นเหรอ!?

พริบตาเดียว ทั่วทั้งศาลก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที นักข่าวและสื่อมวลชนต่างพากันทำหน้าเหวอ

"ป้องกันตัวเหรอ?"

"เฉินเหว่ยตายคาที่ ไส้ทะลักออกมาตั้งหลายเมตรเนี่ยนะบอกว่าป้องกันตัว!?"

"เดี๋ยวนะ สมองฉันเริ่มรวนแล้ว ขอเวลาเรียบเรียงหน่อย..."

"มันใช่เหรอวะ?"

"..."

หยางรั่วซีที่นั่งอยู่ในที่นั่งผู้ร่วมรับฟังก็มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว ได้แต่มองสวีเหลียงตาปริบๆ

จางเฉิงเริ่มสติหลุด

ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย...

เขาเคยคาดการณ์ไว้บ้างว่าฝ่ายตรงข้ามอาจจะมาแนวนี้ แต่ไม่คิดเลยว่าหมอนั่นจะกล้าพูดออกมาจริงๆ!

สวีเหลียงไม่เปิดโอกาสให้เขาโต้แย้ง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นขณะจ้องมองไปยังผู้พิพากษาเจ้าอี้ที่นั่งอยู่ด้านบน

"เรียนท่านคณะผู้พิพากษา"

"เอกสารที่ผมเพิ่งยื่นไปเมื่อสักครู่ คือบันทึกการตรวจร่างกายของเฉินชิงชิงจากโรงพยาบาล ในคดีที่เธอถูกล่วงละเมิดเมื่อเจ็ดปีก่อนครับ!"

"ในตอนนั้น เฉินหัวซึ่งเป็นผู้รับมอบอำนาจได้พยายามนำรายงานฉบับนี้ออกมา แต่กลับถูกจูหงทำลายทิ้งไปทันทีหลังจากได้รับมา"

"ดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงเข้าใจมาตลอดว่าหลักฐานชิ้นนี้หายสาบสูญไปแล้ว..."

หลักฐานชิ้นที่สามที่พิสูจน์เรื่องการล่วงละเมิดของเฉินชิงชิงนี้ สวีเหลียงไปขุดเจอที่โรงพยาบาลแห่งที่สี่

เมื่อเจ็ดปีก่อนหลังจากเกิดเรื่อง เฉินหัวได้พาเฉินตงและเฉินชิงชิงไปรักษาอาการบาดเจ็บที่นั่น

แต่...

ร้อยละเก้าสิบเก้าของคนทั่วไปไม่รู้หรอกว่า ตามระเบียบการแพทย์แล้ว หากมีเด็กสาวมาที่โรงพยาบาลและแพทย์สงสัยว่าถูกล่วงละเมิด...

ทางโรงพยาบาลจะถูกบังคับให้ตรวจร่างกายอย่างละเอียดทันที

รวมถึงการวิเคราะห์ของเหลวในร่างกาย และต้องแจ้งความต่อตำรวจด้วย

แต่น่าเสียดายที่ในตอนนั้นเฉินเจี้ยนใช้อิทธิพลแจ้งความเท็จซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เฉินหัวไม่เพียงแต่เสียรายงานในมือไป แต่ยังโดนซ้อมจนขาหัก ส่วนตำรวจจริงๆ ที่มาตรวจสอบกลับไม่พบหลักฐานอะไรเลย

ทั้งจูหงและเฉินหัวต่างคิดว่ารายงานนั้นสูญหายไปตลอดกาล

แต่ทว่า...

โรงพยาบาลน่ะเขามีการเก็บสำเนาแฟ้มข้อมูลไว้เสมอ!

"จากหลักฐานนี้ จะเห็นได้ว่าคดีล่วงละเมิดเฉินชิงชิงเมื่อเจ็ดปีก่อนเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่คดีปริศนาอีกต่อไป!"

"และจำเลยเฉินตง ก็คือคนที่ต้องทนเห็นพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองโดนย่ำยีต่อหน้าต่อตาโดยที่ตัวเองไร้กำลังจะช่วย จนทำให้ป่วยเป็นโรคจิตเวชหลายโรค!"

"โดยเฉพาะความผิดปกติทางพุทธิปัญญา สภาวะป่วยทางจิตหลังเผชิญเหตุการณ์รุนแรง และภาวะบุคลิกภาพแตกแยก ซึ่งจะทำให้ผู้ป่วยเห็นภาพความทรงจำช่วงนั้นวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำๆ"

"และมันชัดเจนมาก!"

สรุปง่ายๆ ก็คือ...

"มันเหมือนเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน!"

ในสายตาของเฉินตง สิ่งที่เขาเจอเมื่อเจ็ดปีก่อนมันวนเวียนอยู่ตรงหน้าตลอดเวลา ทุกรายละเอียดชัดแจ๋วเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น!

"และในคืนวันที่ 1 มิถุนายน ตอนสี่ทุ่ม ขณะที่เฉินตงออกไปเก็บขยะเขาก็อยู่ในสภาวะแบบนั้นพอดี"

"แล้วผู้ตายเฉินเหว่ย ก็ดันโผล่มาอยู่ต่อหน้าเฉินตงพอดิบพอดี"

"ในสายตาของลูกความผม เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลับไปยืนอยู่ในเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อนที่เฉินเหว่ยกำลังจะย่ำยีเฉินชิงชิง!"

สวีเหลียงวางตรรกะชุดใหญ่ออกมา

น้ำเสียงของเขาน่าเชื่อถือและทรงพลังมาก

"ผมขอถามทุกท่านในที่นี้หน่อยครับ"

"ถ้ามีใครสักคนพยายามจะย่ำยีแม่หรือพี่สาวน้องสาวของพวกคุณต่อหน้าต่อตา พวกคุณจะลงมือสู้ไหม!?"

สู้ไหมล่ะ?

แน่นอนว่าต้องสู้!

เพราะฉะนั้น...

"เหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อนกับปัจจุบัน ในมุมมองของจำเลยมันคือคดีเดียวกัน และการที่เขาชักมีดออกมาไม่ใช่เพื่อฆ่าคน แต่เพื่อปกป้องตัวเอง ดังนั้น..."

สายตาของสวีเหลียงหันขวับไปทางฝ่ายโจทก์

เขาจ้องจางเฉิงกับจูหงเขม็งแล้วตะโกนลั่น

"ควรเปลี่ยนคำตัดสินจากศาลชั้นต้น ให้เป็นการป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายครับ!"

คดีเดียวกันงั้นเหรอ!?

ถ้ามองตามข้อกฎหมาย มันต้องแยกเป็นสองคดี แต่ถ้าสวมหัวใจของเฉินตงดูล่ะก็...

ทุกคนในศาลต่างตกอยู่ในความเงียบงันเพื่อใช้ความคิด

"เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับลูกความฝ่ายผม!"

"ข้อเท็จจริงคือ ลูกความของผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายใครเลย!"

จางเฉิงตะโกนออกมาอย่างลนลาน รีบปฏิเสธความเห็นของสวีเหลียงทันควัน

"เวลาเจ็ดปีมันข้ามผ่านกันไม่ได้ นี่มันคนละคดีกันชัดๆ!"

แววตาของสวีเหลียงเย็นเยียบลง เขาพุ่งตัวยืนขึ้นประจันหน้ากับจางเฉิงทันที

"งั้นผมขอถามหน่อย ทนายฝ่ายตรงข้ามได้ดูคลิปจากกล้องวงจรปิดก่อนเกิดเหตุบ้างหรือเปล่า!?"

"วินาทีก่อนเกิดเหตุ ไม่ใช่ลูกความของผมที่เดินเข้าไปหาเฉินเหว่ย แต่เป็นเฉินเหว่ยต่างหากที่เดินตรงดิ่งเข้าไปหาจำเลยเอง!"

"ผมอยากถามทนายฝ่ายโจทก์หน่อย ว่าเฉินเหว่ยเดินเข้าไปหาลูกความผมทำไม!?"

ทำไมล่ะ?

หรือจะบอกว่าเขารู้สึกผิดขึ้นมากะทันหัน ว่าเมื่อก่อนไม่ควรฆ่าแม่เขา ไม่ควรข่มขืนพี่เขา เจ็ดปีผ่านไปเลยเดินยิ้มหน้าบานเข้าไปขอโทษงั้นเหรอ!?

จางเฉิงหน้าเสียจนดูไม่ได้

ตอนนี้เขาอยากจะโดดงับหูจูหงให้ขาด

เรื่องพวกนี้ยัยนั่นไม่เคยบอกเขาเลยแม้แต่คำเดียว!

แถมในศาลยังทำเขาพังพินาศไปรอบหนึ่งแล้วด้วย ไอ้รายงานตรวจ DNA นั่นน่ะ ปฏิกิริยาของจูหงมันดันไปยืนยันเองว่าเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อนเป็นความจริง เขาเลยเถียงอะไรไม่ได้เลย...

ถึงหลักฐานจะยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ผู้พิพากษามีดุลพินิจในการกำหนดโทษได้อย่างอิสระ!

จางเฉิงไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าอี้จะไม่เห็นท่าทางของจูหงเมื่อกี้!

สวีเหลียงพูดต่อทันที

"ในสายตาของลูกความผม เฉินเหว่ยเดินเข้ามาหาเขาเหมือนเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อนเป๊ะ"

"เพราะฉะนั้น การที่เขาขัดขืนจึงเป็นเรื่องปกติ"

"ในมุมมองของเขา ถ้าเขาไม่สู้ เฉินชิงชิงก็จะถูกย่ำยี และจางชุ่ยก็จะต้องตาย"

"ดังนั้น ท่านคณะผู้พิพากษา ในเมื่อจำเลยอายุแค่ 17 ปี และมีอาการป่วยทางจิตเป็นพื้นฐาน คดีนี้ควรเพิ่มประเด็นพิจารณาเข้าไปอีกหนึ่งอย่าง นั่นคือจำเลยกระทำการเพื่อป้องกันตัวหรือไม่!"

"ผมกล่าวจบแล้ว ต่อไปเชิญทนายฝ่ายตรงข้ามครับ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น

เจ้าอี้ที่นั่งอยู่ด้านบนสุดก็คลายคิ้วที่ขมวดอยู่ออก

เขารู้สึกเหมือนสวีเหลียงกำลังใช้ช่องโหว่ของกฎหมายอยู่

ตามปกติแล้ว การป้องกันตัวจะอ้างได้ก็ต่อเมื่อคนคนนั้นโดนทำร้ายจนถึงแก่ชีวิตถึงจะโต้ตอบได้ ซึ่งในกรณีนั้นถ้าฆ่าอีกฝ่ายตายก็จะเป็นแค่การป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ

ดูจากกล้องวงจรปิดแล้ว สภาพการณ์มันไม่ได้เข้าข่ายขนาดนั้น

แต่ทว่า...

ดันมาติดตรงที่เฉินตงป่วยทางจิต และในมุมมองของเขา เฉินเหว่ยกำลังจะเข้ามาฆ่าแกงกันเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนจริงๆ สำหรับเขาแล้วนั่นคือการถูกคุกคามถึงแก่ชีวิตของแท้!

เจ้าอี้ลังเลอยู่ในใจนานมาก สุดท้ายก็หันไปทางจางเฉิง

"ทนายฝ่ายโจทก์ เชิญแถลงคำพูดของคุณ"

ริมฝีปากของจางเฉิงสั่นระริกอยู่นาน แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?

อายุ 17 ปี ป่วยทางจิต ป้องกันตัว...

หลักฐานของฝ่ายตรงข้ามมันแน่นกว่าของเขาเยอะ แถมลีลาการพูดก็ไม่เหมือนทนายหน้าใหม่เลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น จูหงยังขุดหลุมฝังเขาด้วยการเปลี่ยนข้อสงสัยเรื่องเฉินชิงชิงให้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวไปแล้ว

แบบนี้...

จะเอาอะไรไปชนะ?

ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของจางเฉิง

แต่เขาก็ยังเหลือลูกฮึดสุดท้าย เขาซึดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ยังไงก็ตาม"

"ตอนที่เฉินเหว่ยตาย เขาไม่ได้แสดงเจตนาคุกคามชีวิตของเฉินตงเลยสักนิด!"

"แต่เฉินตงกลับลงมือฆ่าเฉินเหว่ยด้วยตัวเอง"

"นี่คือข้อเท็จจริง และเป็นข้อเท็จจริงที่บิดเบือนไม่ได้!"

คราวนี้เขาเริ่มเล่นแง่แบบพาลๆ แล้ว

คือยังไงซะคนก็ตายด้วยมือแก แกจะพูดยังไงก็ต้องมีโทษบ้างแหละ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จางเฉิงคงนึกไม่ออกเลยว่าทนายมือทองอย่างเขาจะต้องมาใช้มุกตลบตะแลงพาลๆ แบบนี้กลางศาล...

แต่มันใช้ได้ผลก็พอ

จางเฉิงคิดในใจแบบนั้น

ทว่า...

บนใบหน้าของสวีเหลียงกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาแทน

"ทนายฝ่ายตรงข้ามครับ ผมขอถามหน่อย คุณได้อ่านสำนวนคดีที่ตำรวจส่งมาจริงๆ หรือเปล่า?"

จางเฉิงขมวดคิ้ว "อะ... อะไรนะ?"

มาถึงจุดนี้ ใจของจางเฉิงเริ่มนิ่งขึ้นบ้างแล้ว

เขาอยากจะรู้นักว่าฝ่ายตรงข้ามจะเอาคำพูดไหนมาโต้กลับมุกพาลๆ ของเขาได้อีก

"คนที่ฆ่าเฉินเหว่ย เป็นลูกความของผมจริงๆ เหรอครับ!?"

สวีเหลียงย้อนถามกลับไปประโยคหนึ่ง ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

ในขณะเดียวกัน

ภายในกองสืบสวนอาชญากรรมเขตหงฝู

หวังเชา เฉินฉางชุน หลิวจิน และคนอื่นๆ ที่กำลังดูการถ่ายทอดสดผ่านทีวีต่างก็อึ้งไปเหมือนกัน

คำพูดนี้มันคุ้นหูมากเลยนะ

หวังเชาพยายามนึก แล้วจู่ๆ ตาก็โตเท่าไข่ห่าน มองสวีเหลียงในทีวีด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

และก็เป็นไปตามคาด

วินาทีต่อมา

สวีเหลียงที่ยืนอยู่ที่คอกจำเลยก็ตะโกนออกมาเสียงดังลั่นศาลว่า:

"คนที่ฆ่าเฉินเหว่ยไม่ใช่เฉินตงหรอกครับ แต่เป็น..."

"ตัวเฉินเหว่ยเองต่างหาก!"

"เฉินเหว่ยฆ่าเฉินเหว่ยเอง ไม่ใช่เฉินตง!"

ผู้พิพากษาเจ้าอี้: ?

เจ้าหน้าที่จดบันทึก: ?

นักข่าว: ?

หยางรั่วซี: ?

สิ้นประโยคนี้ ทั่วทั้งศาลตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่เข็มตกเล่มเดียวก็ได้ยิน

จางเฉิงยืนเคว้งเหมือนโดนพายุพัดเข้าใส่ เขาจ้องสวีเหลียงนิ่งค้างไปนานแสนนานจนสติแทบหลุด รู้สึกเหมือนหน้ามืดไปชั่วขณะ

ไอ้เวรเอ๊ย...

แกจะรู้ตัวบ้างไหมว่าแกกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่เนี่ย!!?

ใครปล่อยไอ้คนบ้าคนนี้เข้ามาในศาลวะ!?

[จบแล้ว]