บทที่ 33 - เพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงแผลงฤทธิ์!

บทที่ 33 - เพื่อนร่วมทีมตัวถ่วงแผลงฤทธิ์!

☆☆☆☆☆

เป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง มีความผิดปกติทางพุทธิปัญญาอย่างหนัก มีสภาวะป่วยทางจิตหลังเผชิญเหตุการณ์รุนแรง (PTSD) มีอาการออทิสติกในระดับเริ่มต้น และภาวะบุคลิกภาพแตกแยก...

นี่มัน... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

เมื่อได้ยินรายชื่อโรคที่ร่ายยาวออกมาเป็นชุด ทุกคนในศาลต่างพากันทำหน้ามึนตึ๊บ

มีเพียงจางเฉิงคนเดียวเท่านั้นที่ตอนนี้ยืนจ้องสวีเหลียงด้วยอาการตาค้าง

ล้อ... ล้อเล่นกันใช่ไหม?

ล้อเล่นกันรึไงเนี่ย!?

ไอ้เวรเอ๊ย แกจะรู้ตัวบ้างไหมว่าแกกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่!

จางเฉิงตาแดงก่ำ เลือดขึ้นหน้าจนเส้นเลือดแทบปูด

แต่เขาก็ติดกฎระเบียบของศาลทำให้ไม่สามารถตะโกนแทรกขึ้นมาได้ ได้แต่กลั้นความหงุดหงิดไว้จนหน้าดำหน้าแดงแล้วจ้องสวีเหลียงตาเขม็ง

เหล่านักข่าวและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกเหมือนกำลังฟังคัมภีร์จากสวรรค์ กว่าจะตั้งสติได้ว่าไอ้ที่ร่ายมาเมื่อกี้คือชื่อโรคทางจิตทั้งนั้น ก็พากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

แม้แต่เฉินตงที่รอการตัดสินอยู่ ในดวงตาก็ยังฉายแววงุนงงไปวูบหนึ่ง

เขา... เขาป่วยหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?

ผู้พิพากษาเจ้าอี้และเจ้าหน้าที่จดบันทึกก็อึ้งไปตามๆ กัน ดีที่ความเป็นมืออาชีพทำให้พวกเขาเรียกสติกลับมาได้

"ทนายฝ่ายจำเลย กรุณากล่าวต่อ" เจ้าอี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สวีเหลียงพยักหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ

"ในการพิจารณาคดีชั้นต้น จุดที่โต้แย้งกันคือเจตนาของผู้กระทำความผิด โดยมองว่าเป็นการเจตนาฆ่าและเจตนาทำร้ายร่างกาย!"

"แต่ถ้าดูจากรายงานการวินิจฉัยฉบับนี้ คำแถลงของทนายฝ่ายตรงข้ามในศาลชั้นต้นน่ะมันไร้สาระทั้งเพ!"

"ลูกความของผมมีสภาพจิตใจที่ไม่ปกติเนื่องจากคดีปริศนาเมื่อเจ็ดปีก่อน และในคืนวันที่ 1 มิถุนายน ผู้ตายอย่างเฉินเหว่ยดันเดินเข้ามาหาเขาเหมือนเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีที่แล้วไม่มีผิด..."

"ด้วยเหตุนี้ อาการทางจิตของลูกความผมจึงกำเริบขึ้น เขาเข้าใจผิดว่าตัวเองกลับไปอยู่ในเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อน จนเกิดภาวะกระตุ้นทางจิตขึ้นมา..."

สวีเหลียงค่อยๆ อธิบายอย่างช้าๆ

"และสุดท้าย เหตุการณ์สลดนี้ก็เกิดขึ้น!"

จางเฉิงฟังจนสมองแทบระเบิด

เขามองคู่ต่อสู้ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ได้แต่ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น

ในจังหวะนั้นเอง สวีเหลียงก็พูดเสริมทัพขึ้นมาอีกประโยค

"รายงานฉบับนี้เป็นของจริงและมีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย ออกโดยโรงพยาบาลจิตเวชอี้ซานแห่งเมืองฮั่นไห่!"

พูดจบ สวีเหลียงก็ส่งเอกสารรายงานให้กับเจ้าหน้าที่

เจ้าหน้าที่จดบันทึกอ่านไปก็หางตาตุกไป เมื่อยืนยันว่าถูกต้องแล้วจึงส่งต่อให้ผู้พิพากษาเจ้าอี้

"นี่มัน..."

เจ้าอี้เริ่มลังเล เขาขมวดคิ้วมุ่นในใจกำลังประมวลผลว่าจะตัดสินคดีนี้ยังไงดี

ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

"ฝ่ายจำเลย มีอะไรจะเพิ่มเติมอีกไหม?"

"ไม่มีครับ" สวีเหลียงส่ายหน้าแล้วนั่งลงที่เดิม

เจ้าอี้พยักหน้า ก่อนจะหันไปทางจางเฉิงทนายฝ่ายโจทก์ ซึ่งตอนนี้หน้าแดงก่ำเพราะอั้นคำพูดไว้จนแทบขาดใจ

"ทนายฝ่ายโจทก์ เชิญพูดได้"

"ใส่ร้าย! นี่มันใส่ร้ายชัดๆ! แล้วไอ้นี่ก็ไม่ใช่หลักฐานด้วย!"

"ทนายฝ่ายตรงข้ามกำลังใส่ร้ายลูกความของผมแบบเต็มๆ เลยครับ!"

ทันทีที่ได้รับอนุญาตให้พูด จางเฉิงก็หลุดปากตะโกนออกมาด้วยความลนลานจนลืมแม้แต่คำขึ้นต้นที่เป็นทางการ

ถ้าเป็นทนายหางแถว ตอนนี้คงหัวหมุนจนทำอะไรไม่ถูก

ถ้าเป็นทนายระดับกลาง ก็อาจจะเริ่มหยุดคิดบ้าง

ถ้าเป็นทนายระดับแนวหน้า พวกเขาจะเลี่ยงข้อมูลพวกนี้แล้วไปเน้นย้ำจุดแข็งจากการตัดสินในศาลชั้นต้นแทน

แต่จางเฉิงไม่ใช่ทนายพวกนั้น

เขาคือทนายมือทองระดับเหรียญทอง และเขาสัมผัสได้ลางๆ ว่าสวีเหลียงกำลังจะหงายการ์ดใบที่สามออกมา!

"ก่อนอื่นเลย ตรรกะของฝ่ายตรงข้ามมันเปราะบางมาก"

"ไอ้คดีปริศนาเมื่อเจ็ดปีก่อนน่ะ นอกจากศพคนเดียวแล้ว ก็ไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้เลยว่าลูกความของผมเป็นคนก่อเรื่อง!"

"และที่สำคัญ ยิ่งระบุไม่ได้เข้าไปใหญ่ว่าตอนที่ผู้ตายโดนฆ่า มันไปกระตุ้นอาการทางจิตของจำเลยตรงไหน!"

จางเฉิงลุกขึ้นยืน

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แม้เหงื่อจะท่วมหัวแต่ก็ยังอธิบายได้อย่างเป็นเหตุเป็นผล

เขาต้องทำลายประเด็นเรื่องโรคจิตเวชนี้ให้ได้

ต้องตัดความสัมพันธ์เชื่อมโยงออกไปให้หมด!

ไม่อย่างนั้น ถ้าสวีเหลียงหงายการ์ดใบที่สามออกมา การพิจารณาคดีครั้งนี้เขาจะไม่มีโอกาสพลิกเกมได้เลย!

"สรุปได้ว่า"

"ทางเรามองว่าสิ่งที่ทนายฝ่ายตรงข้ามพูดมามันเป็นการแถสีข้างถลอก ตรรกะที่ใช้ก็เป็นการเอามาปะติดปะต่อกันเองแบบแถๆ"

"ข้อหาเจตนาฆ่าของจำเลยยังไงก็ล้างไม่ออก"

พูดไปจางเฉิงก็ตาเป็นประกายวูบหนึ่ง เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญจากศาลชั้นต้นที่ทำให้เฉินตงถูกตัดสินเจตนาฆ่า!

"จากหลักฐานที่ตำรวจส่งมา"

"ในคืนวันที่ 1 มิถุนายน จำเลยเฉินตงถือมีดปอกผลไม้อยู่บนถนนหงฝูแล้วลงมือฆ่าเฉินเหว่ย"

"ผมอยากจะถามทนายฝ่ายตรงข้ามหน่อย"

"ก่อนที่จะเจอหน้าเฉินเหว่ย หรือก็คือตอนที่อาการทางจิตยังไม่กำเริบ มีดเล่มนั้นมันก็อยู่บนตัวเฉินตงอยู่แล้ว แล้ว..."

"คุณจะอธิบายยังไง กับข้อเท็จจริงที่ว่าคนคนหนึ่งถือมีดแหลมคมออกไปข้างนอกตอนสี่ทุ่ม ไปยืนดักรอในเส้นทางกลับบ้านของอีกคน แล้วก็ฆ่าเขาตายจริงๆ!?"

นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ผู้พิพากษาซุนหมิงในศาลชั้นต้นตัดสินประหารชีวิต

ใครมันจะบ้าถือมีดออกไปเดินเตร่ตามถนนตอนดึกๆ โดยไม่มีเหตุผล?

แถมยังบังเอิญไปยืนอยู่บนทางกลับบ้านของศัตรูที่แค้นกันมาอีก!?

"ทนายฝ่ายตรงข้ามจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงครับ!?"

ดวงตาของจางเฉิงฉายแววเยือกเย็นและมั่นใจ ต่างกับจูหงที่นั่งอยู่ข้างหลังซึ่งโกรธจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

แต่ใครจะไปคิด...

สวีเหลียงกลับหลุดยิ้มออกมาแล้วย้อนถามกลับไปว่า

"งั้นตามความหมายของทนายฝ่ายโจทก์ คุณจะบอกว่าลูกความของผมกับเฉินเหว่ยมีความขัดแย้งบาดหมางกันสินะครับ?"

จางเฉิงกำลังจะอ้าปากตอบแต่ก็ชะงักไปทันที

เขาจ้องสวีเหลียงนิ่งอยู่นานโดยพูดอะไรไม่ออก

ถ้าเขาตอบว่า 'ใช่' คดีปริศนาเมื่อเจ็ดปีก่อนก็จะกลายเป็นคดีที่มีมูลความจริงขึ้นมาทันที

แต่ถ้าตอบว่า 'ไม่ใช่' ในเมื่อทั้งคู่ไม่มีเรื่องขัดแย้งกัน แล้วในสภาวะที่จำเลยป่วยทางจิตแบบนี้จะมาหาว่าเขาเจตนาฆ่าหรือวางแผนฆ่าได้ยังไง!?

'ให้ตายสิ ไอ้ทนายคนนี้มันโผล่มาจากขุมนไหนวะเนี่ย...'

จางเฉิงด่าทอในใจไม่หยุด

ฝ่ายตรงข้ามแม่งกัดติดยิ่งกว่าพยาธิอีก!!!

หลังจากคิดทบทวนอยู่นาน เขาก็กัดฟันพูด

"เรื่องนั้นมีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้!"

"ทนายฝ่ายตรงข้ามกรุณาตอบคำถามของผมก่อน!"

"ทำไมจำเลยถึงถือมีดออกไปข้างนอกตอนสี่ทุ่ม!?"

ผู้พิพากษาเจ้าอี้ตอนแรกตั้งใจจะเคาะค้อนเพื่อรักษาความสงบ

แต่พอคิดถึงเรื่องอายุ 17 ปีบวกกับอาการป่วยทางจิต เขาก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ

'ช่างเถอะ ปล่อยให้เข้าสู่ช่วงโต้แย้งกันเต็มตัวเลยแล้วกัน'

เจ้าอี้เก็บค้อนลง ขมวดคิ้วแล้วตั้งใจสังเกตการปะทะฝีปากของทั้งคู่

ในจังหวะนั้น สวีเหลียงค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างใจเย็น

เขาไม่ได้รีบร้อนตอบคำถามของจางเฉิง แต่กลับชูเอกสารฉบับที่สามขึ้นมาแทน

"เรียนท่านคณะผู้พิพากษา เพื่อตอบคำถามของทนายฝ่ายตรงข้ามที่ผมได้เกริ่นไว้ก่อนหน้านี้"

"สาเหตุที่จำเลยพกอาวุธติดตัวออกไปตอนสี่ทุ่ม สาเหตุก็มาจากคดีปริศนาเมื่อเจ็ดปีก่อนนั่นแหละครับ!"

"และนี่คือเอกสารฉบับที่สองที่ผมเจอระหว่างการสืบค้นเรื่องอาการป่วยทางจิตของเฉินตง"

"มันคือ... รายงานผลการตรวจ DNA ในคดีล่วงละเมิดเฉินชิงชิงเมื่อเจ็ดปีก่อนครับ!"

สิ้นคำพูดนั้น

บรรยากาศในศาลพลันเงียบสงัดลงทันที ทุกคนต่างแหงนหน้ามองเอกสารในมือของสวีเหลียงเป็นตาเดียว

โดยเฉพาะจูหง

"มะ... เป็นไปไม่ได้ ของแบบนั้นมันยังอยู่อีกได้ยังไง!?"

จูหงฝ่ายโจทก์อุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีดโดยไม่ทันตั้งตัว

จางเฉิง: ?

จางเฉิงแทบจะกระอักเลือดออกมาจริงๆ เขาหันไปมองจูหงด้วยสายตาเหมือนอยากจะเขมือบหัวหล่อนให้รู้แล้วรู้รอด

"หุบปาก อย่าพูดอะไรทั้งนั้น" เขาขู่กระซิบผ่านไรฟัน

แต่พอหันกลับมา เขาก็เห็นเจ้าอี้ชำเลืองมองมาทางพวกเขาพอดี จางเฉิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบทันที

"ฝ่ายจำเลย เชิญพูดต่อ" เจ้าอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ครับ"

ทันทีที่ส่งหลักฐานให้เจ้าหน้าที่จดบันทึก แววตาของสวีเหลียงก็เปลี่ยนเป็นคมกริบ เขาจ้องหน้าจางเฉิงตรงๆ

"ทางเราเห็นว่า..."

"จำเลยเฉินตง ถูกผู้ตายเฉินเหว่ยทำร้ายเมื่อเจ็ดปีก่อน จนเกิดเป็นบาดแผลทางใจอย่างรุนแรง!"

"การพกมีดแหลมคมเป็นเพียงพฤติกรรมการป้องกันตัวเท่านั้น ร่องรอยการสึกหรอของมีดเล่มนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาพกมันติดตัวมาตลอดหลายปี"

"และเป็นเพราะผู้ตายเฉินเหว่ยพยายามจะเข้าไปทำร้ายจำเลยอีกครั้ง จึงไปกระตุ้นอาการป่วยให้กำเริบ จนนำไปสู่ความตาย"

มีดเล่มนี้ไม่ได้เพิ่งถูกหยิบมาใช้แค่คืนวันที่ 1 มิถุนายน

ความจริงก็คือ มีดเล่มนี้อยู่กับเฉินตงมาอย่างน้อยสี่ปีแล้ว เขาพกติดตัวไว้ตลอดนับตั้งแต่เฉินชิงชิงตาย!

และเหตุผลที่สวีเหลียงดึงเรื่องเฉินชิงชิงขึ้นมาก็เพื่อ...

"จากที่กล่าวมาข้างต้น ทางเราเห็นว่าคดีนี้ จำเลยเฉินตงไม่ได้มีเจตนาฆ่า แต่เป็นการ..."

สวีเหลียงตาเป็นประกายวูบ หงายการ์ดใบที่สามออกมาพร้อมตะโกนเสียงดังฟังชัด

"การป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายครับ!!!"

[จบแล้ว]