ตอนที่ 14 เนื้อเรื่องเริ่มคลี่คลาย! วัตสัน คุณมีความเห็นเช่นไร?

โจ๊กเกอร์?

ก็แค่ชื่อเรียกขานอย่างหนึ่ง เหตุใดต้องเอ่ยขึ้นมาในเวลาสำคัญเยี่ยงนี้?

ต้องรู้ก่อนว่า เวลามีเพียงครึ่งชั่วโมง แม้จะดูเหมือนนาน แต่ความจริงแล้วมิอาจจะทำสิ่งใดได้มากนัก

หรือว่า ชื่อเรียกขานนี้จะสำคัญต่อโจวจิ่นมาก? เด็กประถม เอโดงาวะ ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางคิดจะหยั่งเชิงต่อไป

เขาแย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า "โจ๊กเกอร์? แต่ผมว่าชื่อนี้ฟังดูไม่ค่อยเพราะเลย เอาเป็นว่าผมเรียกว่าคุณโจ๊กเกอร์ตามนั้นก็แล้วกันครับ"

มุมปากของโจวจิ่นยกขึ้นเล็กน้อย กลายเป็นรอยยิ้มที่เดาอารมณ์ไม่ออก ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ยังไงก็ได้"

เอโดงาวะถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เมื่อครู่นี้เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าโจวจิ่นค่อนข้างให้ความสำคัญกับชื่อที่คนอื่นใช้เรียก แต่ทำไมเพียงชั่วพริบตาเดียว กลับกลายเป็นไม่แยแสเสียอย่างนั้น?

‘ความคิดโลดโผน คุ้มดีคุ้มร้าย ไม่ใส่ใจทั้งกาลเทศะและกฎเกณฑ์ใดๆ’

เอโดงาวะประเมินในใจ นี่คือข้อมูลใหม่ที่เขาได้รับเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีมคนนี้ ในขณะเดียวกันเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามต่อ "แล้ว... คุณโจ๊กเกอร์ครับ ถ้าเกิดภายในครึ่งชั่วโมงนี้เจ้าของห้องกลับมาล่ะ เราจะทำยังไง?"

"ถึงรายการจะบอกว่าเป็นช่วงเวลาสำรวจ แต่ก็ไม่ได้การันตีว่าจะไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นนะ"

ขณะนั้น โจวจิ่นเดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่างของห้องพัก เขาหันหลังให้เด็กชายพลางควงมีดสั้นในมือเล่นไปมา "ฉันจะ 'จัดการ' เอง"

'จัดการ' งั้นเหรอ?

ต่อให้เป็นคนที่มีสมองเพียงน้อยนิดก็ฟังออกว่าคำว่า 'จัดการ' ของโจวจิ่นหมายถึงอะไร... มันคือการทำร้ายร่างกายหรือแม้กระทั่งการฆ่า

ต่อให้จะเป็นโลกเสมือนจริง แต่คนปกติที่ไหนจะสามารถพูดเรื่องการฆ่าคนได้อย่างหน้าตาเฉยและไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีขนาดนี้?

เอโดงาวะรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาทันที

เขารู้สึกว่าโจวจิ่นในตอนนี้เหมือนกับหัวขโมยงัดแงะที่เชี่ยวชาญ และเป็นประเภทที่ไม่เคยแยแสเลยว่าเจ้าของบ้านจะกลับมาเจอหรือไม่

‘ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น... โจวจิ่นต้องไม่ใช่พวกมือใหม่ที่เพิ่งทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรกแน่ๆ’

‘แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญในตอนนี้ สิ่งที่ต้องทำอันดับแรกคือรีบสำรวจสภาพแวดล้อมรอบห้องให้เร็วที่สุด’

‘ส่วนเรื่องความลับที่เขาซ่อนไว้... สักวันฉันจะกระชากหน้ากากออกมาให้ได้!’

เอโดงาวะตั้งปณิธานในใจ ก่อนจะผลักประตูบานเล็กออกแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปสำรวจด้านใน

.......

ในขณะเดียวกัน บนโลกอินเทอร์เน็ต...

ภาพจากห้องไลฟ์สตรีมแสดงให้เห็นว่าผู้เข้าแข่งขันอีก 49 ทีมที่เหลือก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ทันทีที่ฟื้นคืนสติ ทุกคนต่างก็ปรากฏตัวอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ

เนื่องจากเป็นโลกเสมือนจริงที่ประมวลผลด้วยซอฟต์แวร์ ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมจึงสามารถเลือกรับชมทีมใดก็ได้ตามใจชอบ ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังสามารถปรับมุมกล้องได้อย่างอิสระเพื่อส่องดูทุกซอกทุกมุมของห้องพัก

"นี่มันไม่ใช่แค่ดูไลฟ์แล้ว นี่มันเหมือนกำลังเล่นเกมอยู่ชัดๆ!"

"น่าสนใจแฮะ!"

"พวกเราช่วยกันดูหน่อยสิ พลังโซเชียลอาจจะช่วยให้เรารู้แผนการขั้นต่อไปของรายการก่อนพวกผู้เข้าแข่งขันก็ได้ มีใครเจอเบาะแสสำคัญบ้างไหม?"

"อย่าตลกน่า... ฉันส่องดูในห้องมาตั้งนานแล้ว มันก็แค่อพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง ไม่มีอะไรเลย ใครจะไปรู้ว่ารายการ 'เพอร์เฟกต์เอสเคป'วางแผนจะทำอะไรกันแน่"

"พวกนายคิดว่าใครจะเป็นคนแรกที่เดาแผนการขั้นต่อไปออก?"

"ต้องถามด้วยเหรอ? ก็ต้องเป็น เชอร์ล็อก โฮล์มส์ อยู่แล้ว!"

"เหอะๆ ฉันว่าพวกนายอย่าดูถูก แอล  เชียวล่ะ หมอนั่นก็ไม่ใช่เล่นๆ เหมือนกัน"

"เปาเจิ่งกับกงซุนเช่อก็ฉลาดเป็นกรดนะ เรื่องนี้พูดยากแฮะ"

"ฉันไม่รู้หรอกว่าใครจะเจอคนแรก แต่ที่แน่ๆ ไอ้เจ้าโจ๊กเกอร์ กับเด็กประถมนั่นต้องเป็นพวกสุดท้ายที่รู้ชัวร์!"

"ฮ่าๆๆ จริงของนาย อันนี้เถียงไม่ออกจริงๆ"

"คู่นั้นน่ะมาเอาฮาเฉยๆ ไปสนใจพวกเขาก็เสียเวลาเปล่า"

ในเวลาไม่นาน ผู้ชมต่างพากันแห่เข้าไปในห้องไลฟ์สตรีมของ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ จนยอดคนดูพุ่งสูงถึง 20 ล้านคน! ซึ่งนับเป็นครึ่งหนึ่งของยอดผู้ชมทั้งหมดของรายการเลยทีเดียว

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะต่อให้ไม่มีรายการนี้ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ก็คือนักสืบชื่อก้องโลกที่มีแฟนคลับและผู้ติดตามมหาศาลอยู่แล้ว

......

ภายในอพาร์ตเมนต์

เชอร์ล็อก โฮล์มส์ และนายแพทย์วัตสัน เดินเข้าไปในห้องน้ำเป็นอันดับแรก พื้นที่ในนั้นไม่ได้กว้างนัก ประมาณ 7 ตารางเมตร เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีอ่างล้างหน้าอยู่ข้างโถสุขภัณฑ์ และมีฝักบัวอาบน้ำอยู่ฝั่งตรงข้าม

โฮล์มส์ยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า พลางกวาดสายตามองอุปกรณ์ทำความสะอาดต่างๆ ที่วางเรียงรายอยู่

แปรงสีฟันไม่มียี่ห้อ ยาสีฟัน มีดโกนหนวดแบบใช้มือ แก้วน้ำ โฟมล้างหน้าลอรีอัล ครีมอาบน้ำและยาสูตรผมเฮดแอนด์โชว์เดอร์ส และรองเท้าแตะหนึ่งคู่ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

โฮล์มส์หยิบแปรงสีฟันขึ้นมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น ก่อนจะเริ่มวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงเรียบคม

"บนนี้ยังมีเศษยาสีฟันหลงเหลืออยู่ และมันยังไม่แห้งแข็ง แสดงว่าภายใน 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา มีคนใช้งานมัน รองเท้าแตะไซส์ 41 สภาพดูค่อนข้างเก่าแต่ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บ่งบอกว่าที่นี่เป็นที่พักของชายโสดที่รักความสะอาด"

"วัตสัน คุณลองวิเคราะห์ดูสิ รายการส่งเรามาอยู่ในห้องของชายโสดแบบนี้ หรือว่าพวกเขาอยากจะให้คุณลองใช้เสน่ห์ล่อลวงชายผู้อยู่โดดเดี่ยวคนนี้กันแน่?"

[จบตอน]###