บทที่ 6: หนึ่งตัวตลก กับหนึ่งเด็กประถม
บทที่ 6: หนึ่งตัวตลก กับหนึ่งเด็กประถม
“คุณโคโกโร่คะ ทางนี้ค่ะ!”
เมื่อเห็นร่างของ 'โคโกโร่นิทรา' ปรากฏตัวขึ้น หญิงสาวที่มารอรับก็ชูป้ายในมือขึ้นทันที
ทั้งสามคนเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกล่าวทักทายหญิงสาวตามมารยาทอย่างสุภาพ มีเพียงนัยน์ตาของเด็กชาย ‘เอโดงาวะ’ เท่านั้นที่คอยลอบสังเกต ‘โจวจิ่น’ ชายหนุ่มในชุดตัวตลกซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ถัดไปเป็นระยะ
ด้วยสัญชาตญาณของนักสืบ เขารู้สึกได้ว่าชายที่แต่งกายเป็นตัวตลกผู้นี้ มีความลับและความอันตรายบางอย่างซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
หญิงสาวหันไปทางโจวจิ่น “คุณโจวจิ่นคะ คนมาครบแล้ว พวกเราออกเดินทางกันได้เลยค่ะ”
โจวจิ่นพยักหน้าพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้
“อ้าว? นี่คือคุณโจวจิ่น เพื่อนร่วมทีมของเอโดงาวะเหรอคะ?” รันถามด้วยความประหลาดใจ
ในโลกใบนี้ ภาษาจีนกลายเป็นภาษาที่ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายที่สุด กลุ่มของโคโกโร่นิทราจึงสามารถสื่อสารภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว แม้รันจะสังเกตเห็นชายท่าทางประหลาดในคราบตัวตลกคนนี้ตั้งแต่แรก แต่เธอก็ไม่ได้เชื่อมโยงเขาเข้ากับรายการ 'เพอร์เฟค เอสเคป' เลยสักนิด
หญิงสาวผู้มารอรับพยักหน้าด้วยสีหน้าปั้นยากเล็กน้อย “ใช่ค่ะ ท่านนี้คือคุณโจวจิ่น”
เธอรู้ดีว่ารันคือครอบครัวของกรรมการอย่างโคโกโร่และเด็กชายเอโดงาวะ ในใจอดคิดไม่ได้ว่า หากผู้ปกครองคนไหนรู้ว่าลูกหลานของตนต้องร่วมทีมกับชายที่แต่งหน้าประหลาดเช่นนี้ ย่อมต้องเกิดความกังวลเป็นธรรมดา เธอถึงกับเตรียมคำตอบไว้ในใจหากรันขอเปลี่ยนตัวเพื่อนร่วมทีมให้เอโดงาวะ
ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น...
หลังจากหายตกใจ รันกลับไม่ได้คัดค้านอะไร เธอเดินเข้าไปหาโจวจิ่นด้วยท่าทีตื่นเต้นพลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วถามด้วยภาษาจีนพร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะคุณโจวจิ่น ฉันเป็นพี่สาวของเอโดงาวะ ขอถ่ายรูปคู่กับคุณหน่อยได้ไหมคะ?”
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่มีเจตนาร้าย โจวจิ่นจึงตอบตกลง
รันเข้าไปคล้องแขนโจวจิ่นอย่างเป็นกันเอง เธอหามุมถ่ายภาพอยู่หลายครั้งจนได้รูปไปห้าหกใบ แต่ก็ยังไม่ค่อยพอใจนัก จึงหันไปเรียกเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆ “เอโดงาวะ มาช่วยพี่ถ่ายรูปให้อีกสองสามรูปหน่อยสิ”
“ได้ครับ พี่รัน” เอโดงาวะตอบรับแม้จะดูไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาจำใจรับโทรศัพท์มือถือมา ถอยหลังไปสองก้าวเพื่อหามุมแล้วกดชัตเตอร์รัวๆ
ในขณะที่ถ่ายภาพ เด็กชายเอโดงาวะก็ลอบสังเกตโจวจิ่นอยู่ตลอดเวลา
ในทางกลับกัน โจวจิ่นก็สังเกตเขาอยู่เช่นกัน
ด้วยทักษะการสังเกตอันยอดเยี่ยม โจวจิ่นสัมผัสได้ว่าเด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบคนนี้ไม่ธรรมดา อย่างน้อยนิสัยที่ระแวดระวังเกินวัยนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เด็กทั่วไปพึงมี
หลังถ่ายภาพเสร็จ เอโดงาวะคืนโทรศัพท์ให้รัน ก่อนจะเงยหน้ามองโจวจิ่นพร้อมรอยยิ้มพลางยื่นมือออกไป “สวัสดีครับพี่โจวจิ่น ผมชื่อเอโดงาวะ เป็นนักสืบ แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมทีมของพี่ครับ”
ด้วยส่วนสูงที่ต่างกัน โจวจิ่นจึงต้องก้มมองเอโดงาวะ เขายิ้มตอบโดยไม่มีท่าทีดูแคลนที่เป็นเด็ก และยื่นมือไปจับอย่างให้เกียรติ “นี่ยังเป็นครั้งแรกที่พี่ได้เจอนักสืบตัวน้อยขนาดนี้เลยนะ สวัสดีครับ พี่ชื่อโจวจิ่น”
เอโดงาวะเกาหัวแก้เกิน แสร้งทำเป็นเด็กไร้เดียงสาพลางถามยิ้มๆ “ผมก็ไม่คิดว่าพี่โจวจิ่นจะแต่งชุดตัวตลกมาออกรายการแบบนี้ ขออนุญาตถามนะครับ พี่ทำงานในคณะละครสัตว์เหรอครับ?”
สายตาของเด็กชายจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของโจวจิ่น คำถามที่ดูเหมือนชวนคุยทั่วไป แท้จริงแล้วคือการสืบหาอาชีพและสังเกตปฏิกิริยาว่าอีกฝ่ายจะพูดโกหกหรือไม่
ทริคเล็กน้อยแค่นี้ ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของโจวจิ่นที่มีทักษะการสังเกตเข้าขั้นเหนือชั้นไปได้
“เอโดงาวะ เจอกันครั้งแรกก็ถามเรื่องงานเขาเลย มันเสียมารยาทนะ” โคโกโร่นิทราเดินเข้ามาดุด้านหลัง ก่อนจะหันมาทางโจวจิ่น “สวัสดีครับคุณโจวจิ่น ผมโคโกโร่ เป็นหนึ่งในกรรมการของรายการ ฝากดูแลเจ้าหนูเอโดงาวะด้วยนะครับ หากเขาล่วงเกินอะไรไป ก็ขอให้อภัยด้วย”
“สวัสดีครับ ไม่ถึงขั้นต้องดูแลหรอกครับ เราต้องช่วยเหลือกันมากกว่า” โจวจิ่นจับมือทักทายตามมารยาท ก่อนจะหันไปตอบคำถามของเอโดงาวะ “พี่ไม่ได้ทำงานในคณะละครสัตว์หรอก ที่แต่งตัวแบบนี้ก็แค่ความชอบส่วนตัวน่ะ”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ผมว่าพี่เท่มากเลยครับ” เอโดงาวะพยักหน้ายิ้มๆ ไม่เซ้าซี้ต่อ
แม้คำตอบของโจวจิ่นจะไม่มีพิรุธ แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในสัญชาตญาณนักสืบของตัวเอง
รันมองไปที่มุมปากของโจวจิ่นด้วยความสงสัย ก่อนจะถามขึ้นอย่างเกรงใจ “คุณโจวจิ่นคะ ตรงมุมปากนั่นคือแผลจริงๆ หรือว่าเป็นเอฟเฟกต์จากการแต่งหน้าคะ?”
“มันสำคัญด้วยเหรอครับ?” โจวจิ่นยิ้มพลางถามย้อน
“ถ้าเป็นการแต่งหน้าล่ะก็ มันดูสมจริงมากเลยค่ะ...” รันอุทาน “นี่เป็นรอยแผลจากการแต่งหน้าที่เนียนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย ถ้ามีโอกาส ฉันขอคำแนะนำเรื่องเทคนิคการแต่งหน้าจากคุณได้ไหมคะ?”
โจวจิ่นยิ้มบางๆ เขาจำได้ว่าเขายังไม่ได้ยอมรับเลยนะว่าเป็นเมคอัพ...
อย่างไรก็ตาม เขาก็รับคำ “ถ้ามีเวลา... ก็ได้ครับ”
จากการปฏิสัมพันธ์สั้นๆ โจวจิ่นพอจะประเมินนิสัยของทั้งสามคนได้คร่าวๆ
รันเป็นคนร่าเริง เปิดเผย และดูซื่อตรงไร้เดียงสา
ส่วนโคโกโร่นิทราที่เป็นกรรมการ โจวจิ่นยังไม่เห็นความพิเศษอะไรโดดเด่นนัก แต่การที่ชายคนนี้สามารถขึ้นมาเป็นหนึ่งในแปดกรรมการได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
ส่วนเพื่อนร่วมทีมของเขา—เด็กชายเอโดงาวะ ความช่างระแวดระวังของเด็กคนนี้ทำให้โจวจิ่นประหลาดใจไม่น้อย
ไม่เหมือนเด็กทั่วไปในวัยเดียวกันเลยสักนิด
สรุปสั้นๆ คือ ทั้งสามคน... ‘ไม่ธรรมดา’
“คุณโคโกโร่คะ รถรับส่งรออยู่นานแล้วค่ะ จะไปส่งคุณที่โรงแรมที่พักโดยตรงเลย”
“ตามกฎของรายการ หนูน้อยเอโดงาวะจะต้องแยกกับคุณชั่วคราว เพื่อไปยังจุดรวมพลของผู้เข้าแข่งขันค่ะ”
“คุณโจวจิ่นเองก็ต้องไปรายงานตัวที่จุดรวมพลเช่นกันค่ะ”
หญิงสาวผู้มารอรับมองดูคนทั้งสี่ที่พูดคุยหัวเราะกันอย่างถูกคอแล้วก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยสถานการณ์ก็ไม่ได้แย่เหมือนที่เธอจินตนาการไว้
แต่ในขณะเดียวกันเธอก็อดค่อนขอดในใจไม่ได้...
คนหนึ่งคือตัวตลกที่แต่งหน้าพิสดาร อีกคนคือเด็กประถมที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
คู่หูคู่นี้ช่างแปลกประหลาดจนน่าตกใจ คืนนี้พอกรายการเริ่มสตรีมมิ่ง คงได้กลายเป็นจุดเด่นที่สุดของรายการแน่นอน
[จบตอน]###