บทที่ 14 - ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย พ่ายแพ้ยับเยิน

บทที่ 14 - ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย พ่ายแพ้ยับเยิน

เอี้ยก้วยจ้องมองทหารตงอิ๋งที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ

เขาฟาดมือขวาออกไป พลังปราณกระบี่กว้างสามวาพลันกวาดออกไปในฉับพลัน

ฉัวะ!

เรือรบที่ยังพอใช้งานได้ลำหนึ่งถูกผ่าออกเป็นสองซีกแล้วจมดิ่งสู่ท้องทะเล ทหารต่างหวีดร้องระงม

เสียงร้องโหยหวนนั้นเปรียบเสมือนบทเพลงอันไพเราะสำหรับเอี้ยก้วย นี่คือบทลงโทษที่พวกผู้รุกรานสมควรได้รับ

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ฟูจิวาระคำรามก้อง แม้จะรู้ว่ามิอาจต่อกร แต่เขาก็ขอสู้จนตัวตาย!

ดาบหักในมือของเขาเปล่งแสงสีแดงฉานดุจโลหิต จากนั้นก็ใช้ท่าไม้ตายก้นหีบ

"ดาบสังหารเทพ!"

ไอสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นเป็นร่างมารยักษ์สูงสามวา ถือดาบยักษ์ฟันเข้าใส่ศีรษะของเอี้ยก้วย

นี่คือวิชาที่เขาทุ่มเทฝึกฝนมาถึงสามสิบปี ตัดทอนกระบวนท่าทั้งหมดจนเหลือเพียงกระบวนดาบเดียวที่เรียบง่ายทว่าทรงพลังที่สุด

ด้วยแรงกดดันจากความตาย ทำให้เขาฝืนขีดจำกัดของตนเอง ก้าวข้ามขั้นเหินหาว และสัมผัสขอบเขต 'ครึ่งก้าวสู่ขั้นนิมิตสวรรค์' ได้ในวินาทีสุดท้าย!

ทว่าเอี้ยก้วยเพียงแค่ปรายตามอง

มือซ้ายของเขาก็ปัดออกไปเบา ๆ

น้ำทะเลเดือดพล่าน หยดน้ำนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมารวมกลุ่มกันจนกลายเป็น 'กระบี่วารี' ใสแจ๋ว ซึ่งแฝงเร้นไว้ด้วยพลังเที่ยงธรรมเจ็ดสี

ตูม!

ร่างมารยักษ์แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ กระบี่วารีพุ่งทะลวงปราณดาบสีดำเข้าไปอย่างง่ายดาย และเจาะทะลุหน้าอกของฟูจิวาระเป็นรูโหว่

"อั่ก!"

ฟูจิวาระปลิวไปกระแทกซากเรือ เส้นลมปราณของเขาถูกพลังเที่ยงธรรมทำลายจนหมดสิ้น

"เป็นไปไม่ได้... ดาบสังหารเทพที่ข้าฝึกฝนมาถึงสามสิบปี..."

เอี้ยก้วยเหยียบคลื่นทะเลเดินเข้ามา

"ใต้หล้าใบนี้ ระดับที่ต่ำกว่าขั้นนิมิตสวรรค์ลงมาล้วนเป็นเพียงมดปลวก กบในกะลาเช่นเจ้า บังอาจมาแหงนมองฟ้าอย่างนั้นหรือ?"

เอี้ยก้วยมิได้หยุดมือ สะบัดนิ้วยิงปราณกระบี่ใส่เรือที่เหลืออยู่

ฉัวะ! ฉัวะ!

เรือรบแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับของเล่นชิ้นหนึ่ง

ฟูจิวาระมองกองทัพของตนพินาศไปต่อหน้าต่อตา

"บ้าจริง..."

เขาคว้าไม้กระดาน โยนลงน้ำ จากนั้นก็กระโดดตามลงไป โดยหวังจะเกาะไม้กระดานเพื่อหนีเอาชีวิตรอด

แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้สภาพดูไม่ได้ราวกับสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง

เอี้ยก่วยมองด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความสมเพช

นิ้วชี้ของเขารวบรวมแสงสีขาวอันเจิดจ้าเอาไว้

"คิดจะหนีงั้นหรือ?"

ลำแสงพุ่งทะยานออกไป แหวกผืนน้ำทะเลจนแยกออกเป็นทางยาว

ฟูจิวาระรู้ตัวว่าตนเองไม่อาจหนีพ้น เขาจึงหันกลับมาและงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้

"ดาบสังหารเทพ!"

ทว่ามารยักษ์ที่ถูกเรียกออกมาในครั้งนี้กลับเลือนรางจนแทบจะมองไม่เห็น

ฉึก!

กระบี่แสงทะลวงเข้ากลางอกของเขา ผ่าร่างแยกออกเป็นสองซีก

โลหิตและเครื่องในสาดกระเซ็นย้อมผืนน้ำทะเลให้กลายเป็นสีแดงฉาน ร่างของเขาจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร

ท้องทะเลหวนคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง หลงเหลือไว้เพียงฟองอากาศและซากปรักหักพังเท่านั้น

(จบแล้ว)