ตอนที่ 27: ผมคือป๋าของเธอ

ตอนที่ 27: ผมคือป๋าของเธอ

ยามเช้าตรู่

แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืน เปลี่ยนสีตึกรามบ้านช่องให้เป็นสีทองอร่าม

ณ ตรอกเล็กๆ ในหมู่บ้านใจกลางเมือง สองข้างทางเต็มไปด้วย 'แผงลอยเถื่อน' ที่พ่อค้าแม่ขายรีบมาจับจองพื้นที่ หญิงสาวร่างเล็กผมหางม้าหน้าตาน่ารักกำลังก้มๆ เงยๆ เลือกผักอย่างขะมักเขม้น

"มาจ่ายตลาดแต่เช้าเลยนะจ๊ะหนูซีซี" คุณยายขายผักเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย

"ค่ะยาย มาเช้าๆ ผักสดดี" ลั่วซียิ้มหวาน

"แหม... ใครได้หนูไปเป็นเมียนี่โชคดีตายเลยนะเนี่ย"

"นี่ค่ะห้าหยวน ยายแถมต้นหอมกับกระเทียมให้หนูหน่อยน้า~" ลั่วซียกมือไหว้ปลกๆ กระพริบตาปิ๊งๆ อ้อนวอน

"ได้จ้าๆ เอาไปเลยลูก"

"รักยายที่สุดเล้ย~"

...

หลังจากได้วัตถุดิบครบ ลั่วซีก็เดินตัวปลิวมาหยุดอยู่หน้าตึกโทรมๆ แห่งหนึ่ง เธอล้วงกุญแจสำรองออกมาไขประตูอย่างชำนาญ

เมื่อก้าวเท้าเข้าห้องนั่งเล่น เธอก็ต้องแปลกใจที่เห็นโต๊ะวางทีวีโล่งโจ้ง

"อ้าว... ทีวีหายไปไหนหว่า?" ลั่วซีเกาหัวแกรกๆ แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คิดว่าคงเอาไปซ่อมหรือขายทิ้งตามประสาคนร้อนเงิน เธอหิ้วถุงผักไปวางไว้ในครัว แล้วเดินตรงไปที่ห้องนอนของเย่ชวน

จังหวะที่มือกำลังจะผลักประตู เสียงกุกกักก็ดังขึ้นจากห้องข้างๆ

ลั่วซีชะงัก หันขวับไปมอง

บานประตูห้องฝั่งตรงข้ามค่อยๆ เปิดออก หญิงสาวผมยาวสลวยในชุดนอนกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์เดินออกมาด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้ที่ติหันซ้ายแลขวา ก่อนจะมาสบตาเข้ากับลั่วซีจังๆ

วินาทีนั้น สัญญาณเตือนภัยในหัวของไป๋เฉียนซวงร้องลั่น!

นักฆ่า!?

"อ๋อ... เธอคือผู้เช่าคนใหม่เหรอ?" ลั่วซีทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส

ประโยคเดียวทำเอาความระแวงของไป๋เฉียนซวงมลายหายไปเกินครึ่ง

เพื่อนเย่ชวนงั้นรึ?

ไป๋เฉียนซวงจ้องมองลั่วซีด้วยแววตาพิจารณา ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าเบาๆ

"สวัสดี" ลั่วซีแอบทึ่งในความงามของอีกฝ่าย สวยหยดย้อยราวกับนางฟ้าหลุดออกมาจากภาพวาด ดูผู้ดี๊ผู้ดี ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเช่ารูหนูแบบนี้อยู่

หรือว่าจะมีปัญหาทางบ้าน?

"สวัสดี..." ไป๋เฉียนซวงตอบรับตามมารยาท แล้วเสริมอีกคำ "ขอตัว"

พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าห้อง ปิดประตูเงียบกริบ

ลั่วซียืนงงอยู่หน้าห้องแป๊บหนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แล้วผลักประตูห้องเย่ชวนเข้าไป

บนเตียงนอน เย่ชวนยังคงนอนหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว ในห้องมีกลิ่นไหม้จางๆ ลอยเตะจมูก ลั่วซีดมฟุดฟิดด้วยความตกใจ รีบปรี่เข้าไปเขย่าตัวชายหนุ่ม

"พี่เย่! ตื่นๆ! ไฟไหม้หรือเปล่าเนี่ย กลิ่นหึ่งเลย!"

"อือ..." เย่ชวนกำลังฝันหวาน โดนปลุกแบบนี้ก็หงุดหงิดเป็นธรรมดา เขาคว้าแขนลั่วซีดึงลงมานอนกอดหมับ

"เงียบน่า... ขอนอนต่ออีกนิด"

ลั่วซีหน้าทิ่มอกแกร่ง โดนกอดแน่นจนดิ้นไม่หลุด

เธอนิ่งไปพักหนึ่ง แก้มเริ่มร้อนผ่าว ก่อนจะกระซิบถามเสียงอู้อี้ "พี่เย่... บ้านไฟไหม้หรือเปล่า?"

"..." ไร้เสียงตอบรับ มีแต่เสียงกรนเบาๆ

ลั่วซีแอบสำรวจรอบห้องจนแน่ใจว่าไม่มีควันไฟ ถึงได้ยอมนอนนิ่งๆ ให้เขากอดอยู่อย่างนั้น

...

เกือบเที่ยง เย่ชวนถึงได้ลืมตาตื่น

เขามองนาฬิกาแล้วก็ต้องสะดุ้งโหยง "ชิบหาย! สิบเอ็ดโมง! น้องต้นไม้เงินของกูหิวตายรึยังวะเนี่ย!"

รีบลุกจากเตียงด้วยความเร็วแสง กลัว 'ทรัพย์สินมีค่า' จะเป็นลมเพราะขาดอาหาร

พอเปิดประตูห้องนอน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ลอยมาเตะจมูก เย่ชวนเดินตามกลิ่นไปที่ครัว เห็นแผ่นหลังคุ้นตากำลังสาละวนอยู่หน้าเตา

"ตื่นแล้วเหรอพี่?" ลั่วซีในชุดกันเปื้อนหันมาทัก ในมือยังถือทัพพีตักซุป

"มาทำไมเนี่ย?" เย่ชวนถามงงๆ

"ก็พี่สั่งให้มาทำกับข้าวให้ไม่ใช่เหรอ?" ลั่วซีตาโต "ลืมแล้วดิ?"

"อ้อ... พูดเล่นเฉยๆ ไม่นึกว่าจะมาจริง" เย่ชวนเกาหัวแกรกๆ

แต่เดี๋ยวนะ...

ถ้าลั่วซีอยู่ที่นี่ แสดงว่าต้องเจอกับไป๋เฉียนซวงแล้วแน่ๆ!

ชิบหายแล้ว... ยัยลั่วซียิ่งขี้สงสัยอยู่ด้วย ขืนรู้ว่าแม่นางเซียนหลุดมาจากต่างโลก เรื่องยาวแน่ จะแถยังไงดีวะเนี่ย?

"พี่เย่... ผู้หญิงผมยาวห้องนั้น ผู้เช่าพี่เหรอ?" ลั่วซีถามเข้าประเด็นทันที

เย่ชวนหน้าตึงเปรี๊ยะ "อือ"

"สวยวัวตายควายล้มเลยนะนั่น พี่คงไม่ได้คิดจะเคลมเขาใช่มั้ย?" ลั่วซีหรี่ตามองอย่างจับผิด

"นั่นลูกค้าโว้ย" เย่ชวนรีบแก้ตัว "เห็นคนสวยหน่อยเป็นไม่ได้เลยนะ เอะอะจะให้จับทำเมียตลอด"

"ก็ใครจะไปรู้อะ อยู่กันสองต่อสอง ชายโฉดหญิงงาม" ลั่วซีเบะปากหมั่นไส้

ปกติเย่ชวนมันงกจะตาย เห็นผู้หญิงเป็นแค่ตัวหารค่าข้าว แต่กับคนนี้... รังสีมันแปลกๆ แฮะ

แค่คิดก็รู้สึก...

ไม่สบอารมณ์!

"คุยกันยัง?" เย่ชวนถามหยั่งเชิง

"แค่ทักทายเฉยๆ" ลั่วซีส่ายหน้า "ดูหยิ่งๆ ชอบกล พูดคำหนีคำ แล้วก็มุดเข้าห้องไปเลย"

ได้ยินแบบนั้น เย่ชวนก็โล่งอก รอดตัวไป

"ทำไรกินอะ?" เขาเปลี่ยนเรื่องทันที

"แกงจืดเต้าหู้ปลาตะเพียน ผัดมะเขือเทศใส่ไข่ หมูสามชั้นน้ำแดง แล้วก็ผัดผักกาดแก้ว" ลั่วซีร่ายเมนูอย่างภูมิใจ "เป็นไง น่ากินป่ะ?"

"แจ๋วเลย" ฝีมือปลายจวักลั่วซีไม่ธรรมดาอยู่แล้ว "งั้นชวนคุณไป๋มากินด้วยกันเลยมั้ย?"

"คุณไป๋?"

"ชื่อผู้เช่าน่ะ ไป๋เฉียนซวง"

"เอาสิ พี่ไปเรียกดิ"

เย่ชวนเดินไปเคาะประตูห้องไป๋เฉียนซวง "แม่นางไป๋ หิวข้าวยัง?"

"เข้ามาสิ"

เย่ชวนเปิดประตูเข้าไป เห็นไป๋เฉียนซวงนั่งขัดสมาธิเดินลมปราณอยู่บนเตียง นางลืมตาขึ้นมองพลางถามเสียงเรียบ

"สตรีผู้นั้น... สหายของเจ้าหรือ?"

"ใช่ เพื่อนสมัยเด็กน่ะ โตมาด้วยกัน ผมเปรียบเสมือนป๋าของเธอนั่นแหละ" เย่ชวนโม้หน้าตาย

ไป๋เฉียนซวง: "..."

ระบบประมวลผลทำงานหนัก...

โตมาด้วยกัน... แต่เป็นพ่อ?

ความสัมพันธ์ซับซ้อนยิ่งนัก มนุษย์โลกนี้ช่างลึกล้ำ

"ออกไปกินข้าวกันเถอะ" เย่ชวนชวน

"ข้า... จะไปรบกวนพวกเจ้าหรือไม่?" นางถามอย่างเกรงใจ จมูกฟุดฟิดดมกลิ่นอาหาร

"ไม่หรอกน่า มาเถอะ"

"อืม" ไป๋เฉียนซวงลุกขึ้นทันที ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น เรื่องกินเรื่องใหญ่!