บทที่ 38 - บาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย
บทที่ 38 - บาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย
บทที่ 38 - บาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย
“ดูเหมือนเจ้าจะเข้าใจแล้วสินะ”
กงซุนชิงเยว่เผยรอยยิ้มงดงาม ร่างเล็กจิ๋วของนางลอยขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเจียงหลี “ศิษย์น้อง สถานการณ์ของเจ้าอันตรายขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ แต่ถ้าเจ้ายอมขอโทษศิษย์พี่อย่างจริงใจ คุกเข่าขอร้อง ศิษย์พี่ก็อาจจะช่วยเจ้าสักแรงก็ได้นะ?”
“ศิษย์พี่จะไม่ช่วยข้าจริงเหรอ?” เจียงหลีเอนหลังพิงพนัก (ทำท่าตกใจ) ทำหน้าตาตื่นตระหนก “ถ้าไม่มีข้า สำนักจะเอาอะไรไปเล่นงานตระกูลเจียงล่ะ”
“แหม ศิษย์น้องพูดซะน่ากลัว ในสำนักใครจะกล้าฆ่าเจ้ากัน?” กงซุนชิงเยว่ยิ้มหวาน “อย่างมากก็แค่แขนขาดขาขาด เจ็บตัวนิดหน่อยเอง ไม่เป็นไรหรอก สำนักเราสืบทอดวิชาแพทย์จักรพรรดิเหลือง มีวิธีรักษาให้หายดีได้ถมเถไป แต่ถ้าบังเอิญ... บาดเจ็บตรง ‘จุดนั้น’ จนฝังใจ แบบนั้นคงรักษายากหน่อยนะ”
โหดขนาดนี้เลยเหรอ?
เจียงหลีรู้สึกว่าประเมินความหน้าด้านของศิษย์พี่หญิงคนนี้ต่ำไป ผู้หญิงคนนี้เล่นมุกใต้สะดือได้คล่องปากไม่แพ้ผู้ชายเลยแฮะ
“เฮอะ ข้าไม่เชื่อหรอก” เจียงหลีทำหน้าจริงใจ “ข้าภักดีต่อสำนักขนาดนี้ ศิษย์พี่ที่ภักดีต่อสำนักเหมือนกันไม่มีทางแล้งน้ำใจไม่ช่วยข้าแน่”
ความหมายแฝงคือ เอาผลประโยชน์ของสำนักมาอ้าง
น่าเสียดายที่กงซุนชิงเยว่ไม่หลงกล นางแค่นเสียงเย็น “ศิษย์น้อง อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน”
พูดจบ นางก็บังคับตุ๊กตากระดาษบินไปทางหน้าต่างเล็ก ทำท่าจะสั่งสอนเจียงหลีให้เข็ดหลาบ
ส่วนเจียงหลีนั่งนิ่งเป็นภูเขา ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
นี่คือเกมวัดใจ เหมือนตอนต่อรองราคากับพ่อค้าแล้วทำท่าจะเดินหนี ใครยอมถอยก่อนคนนั้นแพ้
เจียงหลีนั่งนิ่ง ใช้บันทึกเหตุปัจจัยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกงซุนชิงเยว่
ดูจากความเร็วในการบินที่ช้าเต่าคลานแบบนั้น เห็นชัดๆ ว่ารอให้เจียงหลีเรียก
‘แต่ข้าไม่เรียกเว้ย’ เจียงหลีมั่นใจ
[ทว่า ทันใดนั้น กงซุนชิงเยว่ก็หันกลับมายิ้ม สายตาจับจ้องไปที่บั้นเอวด้านหลังของเจียงหลี...]
เจียงหลีเห็นบรรทัดนี้ ตาเบิกโพลง เตรียมจะกระโดดหนีทันที
แต่ "เคล็ดจิตจริง งูบิน" ของกงซุนชิงเยว่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ขนาดตอนที่เจียงหลีใช้พลังจิตเล่นงานสองศิษย์ฝ่ายใน พวกนั้นยังตั้งตัวไม่ทัน ตอนนี้เจียงหลีใช้ลมปราณไม่ได้ ปฏิกิริยาตอบสนองช้ากว่าสองคนนั้นเสียอีก ต่อให้รู้ตัวก่อน ก็ยังสายไป
“ลืมบอกศิษย์น้องไป ศิษย์พี่เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเทียนเสวียน เชี่ยวชาญเบญจวิชาลึกลับ ทุกแขนง วิชาดรรชนีสกัดจุดกล้วยไม้ของเจ้า ข้าใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ดัดแปลงเป็นวิชาสำหรับจัดการผู้ชายได้แล้ว”
กงซุนชิงเยว่หัวเราะคิกคักพลางบินถอยหลัง “รับของขวัญจากศิษย์พี่ไปนอนกอดให้สบายใจเถอะ”
เบญจวิชาลึกลับ ประกอบด้วย วิถีบรรพต (ฝึกตน/ยุทธ), แพทย์ , นรลักษณ์ (ดูโหงวเฮ้ง), ชะตา (ดูดวง), เสี่ยงทาย ส่วนวิชาห้องหอ (กามสูตร) ก็คือการประยุกต์ใช้วิชาแพทย์ร่วมกับวรยุทธ์ เมื่อรู้วิธีสกัดจุด กงซุนชิงเยว่ก็แค่ใช้ความรู้เรื่องจุดชีพจรของนาง ดัดแปลงวิชาย้อนกลับเพื่อใช้กับผู้ชาย
และเจียงหลี ก็ได้รับเกียรติเป็นหนูทดลองคนแรก
หมองูตายเพราะงู เจียงหลีไม่นึกเลยว่ากงซุนชิงเยว่จะโต้กลับได้เจ็บแสบขนาดนี้ ป้องกันไม่ทันจริงๆ
“จะหนีเรอะ?!”
เห็นกงซุนชิงเยว่กำลังจะบินหนี เจียงหลีกระโดดตัวลอย “เจ็ดวิชาอินฝู · เคล็ดจิตจริง งูบิน”
ลวดลายเกล็ดงูปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก พลังจิตเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อนไร้รูปดั่งตาข่ายฟ้า ครอบคลุมร่างตุ๊กตากระดาษเอาไว้
“เจ็ดวิชาอินฝู · เคล็ดจิตจริง งูบิน”
กงซุนชิงเยว่ใช้วิชาเดียวกันสวนกลับ พลังไร้รูปสองสายปะทะกันกลางอากาศ บิดเกลียวราวกับงูยักษ์สองตัวกำลังต่อสู้
“ปัง ปัง ปัง ปัง...”
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นอากาศระเบิดออกเป็นระลอก ลมแรงพัดกรรโชกไปทั่วห้องหิน
เจียงหลีวาดมือสร้างตาข่ายยักษ์ ลายเกล็ดงูที่หน้าผากชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ในวินาทีวิกฤตแห่งความอับอายขายขี้หน้า ศักยภาพของเขาระเบิดถึงขีดสุด ใบหน้าเริ่มโปร่งใสราวกับรูปปั้นเทพเจ้าแก้วผลึก แผ่รังสีอำมหิตไร้รูปออกมา
“แตก!”
เจียงหลีก้าวเท้าชกหมัดใส่อากาศ พลังหมัดกระแทกพลังจิตจนเกิดเสียงสั่นสะเทือน
หมัดนี้แม้ไม่มีลมปราณหนุนเสริม แต่ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายเจียงหลีในปัจจุบัน ก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ กงซุนชิงเยว่ไม่ใช่ร่างจริง พลังจิตไม่สมบูรณ์ งูยักษ์ไร้รูปจึงถูกเจียงหลีโจมตีขนาบข้างจนแตกกระจาย มือใหญ่ดั่งคว้าดวงจันทร์ในน้ำ คว้าตุ๊กตากระดาษเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
“ศิษย์พี่ ลองชิมรสชาตินี้ดูบ้างนะ”
เจียงหลีจิ้มนิ้วลงไปที่เอวของตุ๊กตาตัวจิ๋วอย่างเหี้ยมเกรียม
“เจ้าคิดว่านี่อยู่ใกล้ผู้อาวุโสเหยากวงหรือไง? ตอนนี้ข้าไม่มี...” กงซุนชิงเยว่กำลังจะเยาะเย้ยเจียงหลี แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นเข้าสู่หัวใจทำให้นางพูดไม่ออก
“เป็นไปได้ยังไง?” นางร้องเสียงหลง
“ตุ๊กตากระดาษที่ใช้ในวิชาอัญเชิญเทพ ความจริงแล้วก็คือยันต์ชนิดหนึ่ง บังเอิญว่าศิษย์น้องมั่นใจในวิชานี้พอสมควร” ใบหน้าของเจียงหลีกระตุกยิกๆ เหมือนคนโดนวางยา แต่เขาก็ยังฝืนข่มความรู้สึกไว้แล้วแสยะยิ้มเย็น “ศิษย์พี่ หนีไม่รอดหรอก”
ไม่ใช่แค่เชื่อมโยงตุ๊กตากระดาษกับร่างจริง เจียงหลียังใช้พลังจิตล้อมรอบพื้นที่ ล็อกพลังวิญญาณของกงซุนชิงเยว่ไว้ไม่ให้สลายหนีไปได้
จะตายทั้งเป็น ก็ต้องตายไปด้วยกัน ใครก็หนีไม่รอด
เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของตุ๊กตาตัวจิ๋วแดงก่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาฉ่ำเยิ้มระริกไหว
แต่กงซุนชิงเยว่ยังคงปากเก่ง
“เคล็ดจิตจริง งูบิน”
พลังไร้รูปลัดเลาะผ่านตาข่ายของเจียงหลี เข้าโจมตีจุดชีพจรของเจียงหลีอีกครั้ง
ส่วนเจียงหลีต้องแบ่งสมาธิไปกดข่มเลือดลมที่พลุ่งพล่าน ทั้งยังต้องควบคุมตุ๊กตากระดาษ แถมใช้ลมปราณไม่ได้ จึงไม่อาจหยุดยั้งการโจมตีของกงซุนชิงเยว่ได้เลย
เขาทำได้แค่ตาต่อตาฟันต่อฟัน เพิ่มแรงโจมตีกลับไป
ใบหน้าใหญ่และใบหน้าเล็กแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า การควบคุมสีหน้าที่ฝืนทำเริ่มพังทลาย เดี๋ยวก็ทำหน้าเอ๋อ เดี๋ยวก็ทำหน้าเหมือนผีร้าย
“ปล่อยมือ!” กงซุนชิงเยว่กัดฟันกรอด
“เจ้าปล่อยก่อนสิ”
“ข้าไม่ไว้ใจเจ้า”
“บังเอิญจัง ข้าก็เหมือนกัน”
ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ แถมยังเพิ่มแรงกดดัน หวังให้อีกฝ่ายสติแตกไปก่อน
ผ่านไปสักพัก เหงื่อเริ่มซึมออกมาเต็มหน้าเจียงหลี ส่วนกงซุนชิงเยว่แม้จะไม่ใช่ร่างจริงจึงไม่มีเหงื่อ แต่ดูจากการดิ้นรนขัดขืน ตอนนี้นางก็น่าจะร้อนรุ่มไม่แพ้กัน
“เอาอย่างนี้ ข้านับหนึ่งสองสาม แล้วเราปล่อยพร้อมกัน” เจียงหลีพูดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
“ตกลง” กงซุนชิงเยว่กัดฟัน “ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น”
“หนึ่ง... สอง... สาม”
ทั้งสองจ้องหน้าแดงๆ ของกันและกัน เงียบกริบ
ดูท่าความไว้วางใจคงสร้างไม่สำเร็จแล้วล่ะ
ทั้งคู่ต่างจมดิ่งลงสู่หลุมพรางแห่งการทรมานซึ่งกันและกัน ลึกลงไปเรื่อยๆ จนถึงจุดจบที่บาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย
[จบแล้ว]