บทที่ 4 - ยอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทาน

บทที่ 4 - ยอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทาน

[สายวิชาของสำนักติ่งหูสืบทอดมาจากจักรพรรดิหวงตี้ ในสมัยบรรพกาล เล่าลือกันว่าจักรพรรดิเซวียนหยวนทรงขี่มังกรทะยานขึ้นสู่สวรรค์ที่ติ่งหูนี่เอง

วิชาที่สืบทอดในสำนัก หลักๆ มีวิชายันต์ วิชาดาบ/กระบี่ ค่ายกล วิชาแพทย์ วิชาอี้จิง (ทำนาย) และวิชาผสานหยินหยาง ที่มีอยู่แค่ในเรื่องเล่าสยองขวัญของสำนัก

เดิมทีมีวิชาปรุงยาด้วย แต่เนื่องจากการมาถึงของยุคเสื่อมถอยของธรรมะ ของวิเศษตามธรรมชาติร่วงโรย เหลือเพียงส่วนน้อยที่รอดพ้นภายใต้การคุ้มครองของขุมกำลังต่างๆ ทำให้วิถีแห่งการปรุงยาในปัจจุบันไม่รุ่งเรือง ไม่แพร่หลายอีกต่อไป

ประเภทที่หลากหลายทำให้ในหอคัมภีร์เต๋าเต็มไปด้วยชั้นหนังสือเรียงราย โชคดีที่เจียงหลีมีเป้าหมายอยู่แล้ว เขาตรงไปที่ชั้นหนังสือที่สามโซนปิ่ง แล้วก็พบเป้าหมาย

— “สารานุกรมยันต์ไป๋หยาง”

พลิกเปิดหนังสือกลิ่นอายโบราณ ลวดลายยันต์ระดับเก้าแต่ละแผ่นปรากฏสู่สายตา

ขณะเดียวกัน เจียงหลีกระซิบในใจ “บันทึกเหตุปัจจัย”

ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษโดยอัตโนมัติ แสดงวิชาที่เขาเรียนรู้ในปัจจุบันออกมาในรูปแบบคล้ายหน้าต่างสถานะ

[เจียงหลี

ระดับ: ขั้นเก้า

ผลเต๋า: นักพรต · หวังฉงหยาง เคล็ดวิชา: ขั้นเก้า · วิชาท่องเทพเดินปราณ วิชายันต์: ยันต์ทองคำคมกริบ, ยันต์วิญญาณไม้, ยันต์น้ำแข็ง, ยันต์เมฆอัคคี, ยันต์สายฟ้าอัคคี, ยันต์คุ้มกาย, ยันต์ตัวเบา ฯลฯ

วรยุทธ์: ฝ่ามือไล่ลม, ย่างก้าวเมฆา, หมัดเบญจลักษณ์, เพลงกระบี่เมฆาคล้อย, ฝ่ามือเมฆาวารี ฯลฯ]

ไม่ว่าวรยุทธ์หรือวิชาคาถา ล้วนใช้ปราณเป็นต้นกำเนิด เพียงแต่หากต้องการแสดงอานุภาพ อย่างแรกต้องใช้ธาตุจิตควบคุมอย่างละเอียด อีกอย่างต้องมีร่างกายที่แข็งแกร่งควบคู่ไปกับปราณ

ตอนนี้เจียงหลีมีสามธาตุสมดุล แม้จะรองรับผลเต๋านักพรต แต่ก็ใช่ว่าจะพัฒนาอย่างรอบด้านต่อไปไม่ได้

อีกอย่าง หากเขาต้องการให้ผลเต๋าสมบูรณ์ ก็ขาดวรยุทธ์ไปไม่ได้

หากต้องการเลื่อนขั้นผลเต๋าต่อไป จำเป็นต้องผสานผลเต๋าที่มีอยู่ให้สมบูรณ์ และวิธีการผสานก็ง่ายมาก—สวมบทบาท

หรือจะเรียกว่าการแสดงก็ได้

ทำสิ่งที่นักพรตพึงกระทำ นั่งสมาธิ อ่านคัมภีร์ บำเพ็ญเพียร ความคืบหน้าก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้น จนกระทั่งสมบูรณ์

ผลเต๋าระดับเก้า · หวังฉงหยาง ของเจียงหลีนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว การผสานผลเต๋านี้ บางทีอาจต้องละเอียดอ่อนกว่านั้น คือการสวมบทบาทเป็นหวังฉงหยางให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

และเมื่อพูดถึงหวังฉงหยาง ก็ต้องนึกถึงนิกายฉวนเจิน แล้วก็จะโยงไปถึงวรยุทธ์

นิกายฉวนเจินเรียกได้ว่าเป็นสำนักขาประจำในนิยายกำลังภายใน หากวัดกันที่ความถี่ในการปรากฏตัว บางทีอาจจะมีแค่เส้าหลิน บู๊ตึ๊ง พรรคกระยาจก และพรรคมาร หรือ F4 แห่งยุทธภพเท่านั้นที่เหนือกว่า

นิกายฉวนเจินในประวัติศาสตร์ ก็เป็นสำนักที่ฝึกวิชาเนตั น (ยาภายใน) ก็น่าจะมีวรยุทธ์เหมือนกัน บวกกับผลของความสามารถ [ฝึกทั้งกายและจิต] หากไม่ฝึกทั้งคาถาและวรยุทธ์ควบคู่กันไป เจียงหลีเองก็ยังรู้สึกเสียดาย

“ยันต์เกราะทอง, ยันต์รวมปราณ, ยันต์ทองคำเกิงจิน, แล้วก็......” เจียงหลีพลิกดูหน้าสารานุกรม สายตาพลันหยุดชะงัก “ยันต์คุ้มกายลิ่วติงลิ่วเจี่ย (หกชายหกหญิง)”

อัญเชิญรูปลักษณ์เทพลิ่วติงลิ่วเจี่ย คุ้มครองร่างกาย ต่ออายุ เสริมชะตา สะกดวิญญาณ รักษาขวัญ รวมหลายฟังก์ชันในหนึ่งเดียว ยันต์แผ่นนี้หากนับตามระดับ ควรจะเป็นยันต์ระดับเจ็ด แต่ปราณแท้ระดับเก้าก็ใช่ว่าจะวาดไม่ได้ เพียงแต่ผลลัพธ์จะลดทอนลงมาก

“รวมภารกิจครั้งนี้กับรายได้พิเศษ ข้ามีแต้มความดีห้าพันแต้ม ส่วนยันต์คุ้มกายลิ่วติงลิ่วเจี่ยต้องใช้สี่พันแต้มความดี แลกยันต์นี้แล้ว ยันต์อื่นคงแลกไม่ได้ แต่แค่มันแผ่นเดียวก็ครอบคลุมพอแล้ว”

หนึ่งยันต์แทนได้หลายยันต์ แถมยังใช้ได้ยาวๆ จนถึงระดับเจ็ด เจียงหลีกัดฟัน แลกเลย

เขาหาคัมภีร์ยันต์คุ้มกายลิ่วติงลิ่วเจี่ยตามสารานุกรม แปะป้ายหยกศิษย์ลงไป พร้อมกับเสียงแต้มความดีไหลออกจ๊อกๆ เขตอาคมบนหนังสือคลายออกอัตโนมัติ สามารถเปิดอ่านและนำออกไปได้

“ต่อมาก็วรยุทธ์ หวังว่าผู้อาวุโสอวิ๋นจะไม่หลอกข้านะ”

เจียงหลีเดินไปที่ชั้นหนังสือมุมสุด

เขาไม่ได้หวังยอดวิชาไร้เทียมทานอะไรหรอก วิชาขั้นสูงขนาดนั้นให้มาเขาก็ฝึกไม่ได้ เพราะมีข้อจำกัดเรื่องระดับขั้น

ยิ่งวิชาระดับสูง ยิ่งต้องการผู้ฝึกที่มีคุณสมบัติสูง หากยังไม่ถึงระดับนั้นแล้วฝืนฝึก มีแต่โทษไร้ประโยชน์

วิชาคาถาและกระบวนท่ายังพอว่า แต่ถ้าเป็นวิชาลมปราณ คงสูบพลังคนจนแห้งตายได้เลย

แน่นอน ถ้ามีวิชาที่วิวัฒนาการได้แบบ “เฟินเจวี๋ย” (เคล็ดวิชาเผาผลาญ จากสัประยุทธ์ทะลุฟ้า) จริงๆ เจียงหลีก็ไม่เกี่ยง

น่าเสียดาย เขาไม่มีสิทธิพิเศษพระเอกขนาดนั้น

เมื่อเจียงหลีค้นพบสิ่งที่เรียกว่ายอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทานจากมุมห้อง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ดูแปลกพิลึกชอบกล

“ที่แท้เรื่องเล่าสยองขวัญของสำนักก็ไม่ได้โกหก” เจียงหลีหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “วิชาผสานหยินหยาง มีอยู่จริง”

ไอ้ยอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทานที่ว่า แท้จริงแล้วคือตำรากามาสูตรที่ชื่อว่า “หัตถ์เด็ดบุปผา”

วิชานี้เน้นการจี้จุด แต่ไม่ได้จี้จุดห้ามเลือดหรือสยบศัตรู แต่เป็นการจี้จุด “ฝูหลิวเสิ้น”

จุดฝูหลิวเสิ้นคืออะไรน่ะหรือ? อืม...... เข้าใจง่ายๆ ว่าเป็นจุดที่ทำให้แม่นางทั้งหลายฟินจนตาลอยได้นั่นแหละ

วิชานี้เรียกได้ว่าชนะทางผู้หญิงโดยเฉพาะ หากฝึกสำเร็จ คนครึ่งใต้หล้าต้องถูกสยบ สมกับเป็นยอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทานจริงๆ

แต่ถ้าข่าวแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงคงป่นปี้

โดยเฉพาะในสายตาของผู้อาวุโสทั้งสอง นับแต่นี้เจียงหลีคงถูกแปะป้ายว่า “เป็นโรคบุรุษ” ไปตลอดกาล

“เดี๋ยวนะ หนังสือเล่มนี้ไม่มีเขตอาคม!”

เจียงหลีพลิกหน้าหนังสือ สีหน้าเผยความยินดี

...... หนึ่งเค่อ (15 นาที) ต่อมา เจียงหลีเดินออกจากหอคัมภีร์เต๋า ยื่นหนังสือสองเล่มในมือให้ผู้อาวุโสว่านลงทะเบียน

“ยันต์คุ้มกายลิ่วติงลิ่วเจี่ย? แต้มความดีของเจ้าเยอะไม่เบา ยันต์นี้ยากมาก แต่สำหรับเจ้า คงไม่ใช่ปัญหา”

ผู้อาวุโสว่านมองหนังสือเล่มบางก่อน เลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วมองอีกเล่ม “《เพลงกระบี่หอวิวรณ์》...นี่คือยอดวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทานที่เจ้าว่า?”

เขาเหลือบมองผู้อาวุโสอวิ๋น

ผู้อาวุโสอวิ๋นทำหน้าสงสัย มองไปที่เจียงหลี “เจ้าหนู หรือว่าเจ้าซ่อนคัมภีร์นั่นไว้กับตัว?”

หากเขตอาคมของคัมภีร์ยังไม่ถูกปลด ก็ไม่สามารถนำออกจากหอคัมภีร์เต๋าได้ แต่ “หัตถ์เด็ดบุปผา” เล่มนั้นไม่มีเขตอาคมเลย การแอบนำออกมาทำได้สบายๆ

“ผู้อาวุโสอวิ๋นล้อเล่นแล้ว” เจียงหลีตีหน้าซื่อ ใจเที่ยงธรรม กล่าวเสียงดังฟังชัด “ศิษย์มุ่งมั่นในมรรคผล ไม่หมกมุ่นในกามารมณ์ วิชาจำพวกกามาสูตร ขอผู้อาวุโสอวิ๋นอย่าได้เอ่ยถึงอีกในวันหน้า หากผู้อาวุโสไม่เชื่อ เชิญเข้าไปดูในหอได้เลยว่าคัมภีร์เล่มนั้นยังอยู่ที่เดิมหรือไม่”

“กามาสูตร!” ผู้อาวุโสว่านหรี่ตาลง

เขาใช้ป้ายหยกผู้อาวุโสของตนลงทะเบียนหนังสือ แล้วยื่นให้เจียงหลี กำชับว่า “หนึ่งเดือนให้หลัง นำหนังสือมาคืน และห้ามส่งต่อให้ผู้อื่นอ่าน ผู้ฝ่าฝืนโทษเบาปรับแต้มความดีสองเท่า โทษหนักลบความทรงจำที่เกี่ยวข้อง”

“ศิษย์เข้าใจแล้ว”

เจียงหลีรับหนังสือ คารวะอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากเขาเดินเข้าไปในตำหนักไคหยางส่วนหลัง หน้าหอคัมภีร์เต๋าก็เกิดลมพายุพัดแรง พร้อมเสียงตวาดดังลั่น

“ไอ้แก่แซ่อวิ๋น เจ้ากล้ายัดของลามกพรรค์นี้ไว้ในหอคัมภีร์เต๋าเชียวรึ!”

“ลามกอะไรกัน นี่เป็นของล้ำค่าที่บรรพชนตกทอดมา บรรพบุรุษจักรพรรดิหวงตี้มีสนมสามพันคน เจ้ากล้าว่าปรมาจารย์ลามกงั้นรึ?”

“ปากดีนัก ตายซะเถอะ!”

ผู้อาวุโสทั้งสองซัดกันนัวเนีย ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนี้ คนนอกยากจะเข้าใจ

เจียงหลีฟังเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง สายตาเหลือบมองบันทึกเหตุปัจจัยอย่างแนบเนียน

[ร่างกายมนุษย์มีจุดฝูหลิวเสิ้น กดแล้วทำให้หญิงสาวเสร็จ......]

บนหน้ากระดาษที่มีเพียงเขาเห็น บันทึกกระบวนท่าและภาพประกอบที่เหมือนจริงไว้อย่างชัดเจน

ภาพวาดนั้น แค่มองก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน เห็นได้ชัดว่าผู้วาดมีฝีมือทางจิตรกรรมสูงส่งยิ่งนัก

นี่คือเนื้อหาของ “หัตถ์เด็ดบุปผา”

นายเจียงคนนี้ท้ายที่สุดก็ไม่อาจรักษาความเที่ยงธรรมไว้ได้ ยอมจำนนต่อสิ่งยั่วยวนของวิชาครึ่งก้าวไร้เทียมทาน

เขาใช้บันทึกเหตุปัจจัยคัดลอกเนื้อหาของ “หัตถ์เด็ดบุปผา” นำคัมภีร์เล่มนี้ออกมาในอีกรูปแบบหนึ่ง

ขณะเดียวกัน ก็รอดพ้นวิกฤตการตายทางสังคม

‘ของดี ของดีจริงๆ’

ด้วยความพึงพอใจอย่างเปี่ยมล้น เจียงหลีเดินผ่านตำหนักไคหยาง

[ขณะเดียวกัน เงาร่างหนึ่งก็สะกดรอยตามมาเงียบๆ ติดตามเจียงหลีไปตลอดทางสู่บ้านพักศิษย์

หลังจากเจียงหลีรู้ตัว เขาแกล้งทำหนังสือหล่นพื้น จังหวะที่ก้มลงเก็บ ก็แอบชำเลืองมองด้านหลังอย่างแนบเนียน พบว่าผู้สะกดรอยสวมชุดคลุมสีเขียว เป็นศิษย์ฝ่ายนอกที่ไม่รู้จัก]

บันทึกเหตุปัจจัยยังคงบันทึกประสบการณ์โดยอัตโนมัติ เจียงหลีเพิ่มความระมัดระวังในใจ

‘คนของหลัวอี๋?’ เขาหยิบหนังสือขึ้นมา นิ้วทั้งห้ากดแน่นบนปก

เขาเพิ่งเดินออกจากตำหนักเหยาอวง ก็มีคนตามมาทันที หลัวอี๋ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอน

ความเป็นไปได้ที่หลัวอี๋ใจคอคับแคบน้อยลงเรื่อยๆ แต่โอกาสที่ตัวเจียงหลีเองถูกหมายหัวกลับเพิ่มมากขึ้น

เพียงแต่สิ่งที่เจียงหลีคิดไม่ตกคือ ทำไมเขาถึงถูกหมายหัว

‘หรือว่าบนตัวข้ายังมีความลับอะไรที่ข้าเองก็ไม่รู้?’]

[จบแล้ว]