บทที่ 30 - คู่ต่อสู้ที่โผล่มาแบบงงๆ!

บทที่ 30 - คู่ต่อสู้ที่โผล่มาแบบงงๆ!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ทุกคนที่เห็นฉากนั้นถึงกับอึ้งกิมกี่ แสงนั่นมันจะสว่างจ้าเกินไปแล้ว

ถ้าเอาแสงของไป๋เลี่ยงมาเทียบกับซ่งเจี๋ย ก็เหมือนเอาแสงหิ่งห้อยไปแข่งกับแสงจันทร์ ชัดเจนว่าคนละชั้น

"เชรดดด ไอ้หมอนี่มันฝึกยังไงของมันวะ!" มีคนอดรนทนไม่ไหวอุทานออกมา

ในรุ่นเดียวกัน พวกเขาคิดว่าไป๋เลี่ยงเก่งที่สุดแล้ว แต่พอเจอซ่งเจี๋ยเข้าไป ไป๋เลี่ยงกลายเป็นเด็กอนุบาลไปเลย

"ไม่เลว!"

ผู้อำนวยการเซียวเห็นแสงสีทองเจิดจ้าขนาดนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

ศาสตราจารย์ท่านอื่นก็หน้าบานกันเป็นแถว คนเก่งขนาดนี้ถ้าได้มาเป็นนักเรียนหมิงจู ต้องเป็นดาวเด่นแน่นอน!

"ในข้อมูลบอกว่า เธอยังร่ายเวทระดับกลางไม่ได้ใช่ไหม" ผู้อำนวยการเซียวถาม

ซ่งเจี๋ยชักมือกลับ พยักหน้ายอมรับ

พอได้ยินแบบนั้น ไป๋เลี่ยงที่นั่งหน้าเครียดอยู่ก็ถอนหายใจโล่งอก

"คุณชายไป๋ ไอ้หมอนั่นถึงกลุ่มดาวจะใหญ่กว่าคุณชาย แต่เหมือนมันจะยังร่ายเวทไม่ได้ แบบนี้คุณชายก็ยังเหนือกว่าเห็นๆ!" ลูกสมุนรีบประจบ

ไป๋เลี่ยงพยักหน้า มันก็จริงอย่างที่ว่า

แบบนี้เขาก็ยังมีโอกาสแย่งซีนคืนมาได้!

ผู้อำนวยการเซียวแปลกใจนิดหน่อย กลุ่มดาวแข็งแกร่งขนาดนี้ทำไมยังร่ายเวทไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้

"เธอกลับไปนั่งที่ได้ เตรียมตัวสอบด่านที่สอง" ผู้อำนวยการเซียวบอก

ซ่งเจี๋ยพยักหน้า เดินกลับไปที่นั่ง

คราวนี้พวกที่เคยเมินใส่เขา ต่างพากันจ้องเขาเป็นตาเดียว

อาจารย์คุมสอบเดินเข้ามาประกาศ "พวกคุณยังนั่งอยู่ตรงนี้ แสดงว่าผ่านด่านแรกกันหมดแล้ว ต่อไปคือด่านที่สอง"

"ด่านที่สองคือการต่อสู้จริง พวกคุณสามารถเลือกคู่ต่อสู้เป็นอาจารย์ หรือจะจับคู่สู้กันเองก็ได้ แล้วทางคณะกรรมการจะให้คะแนน"

"ถ้าคะแนนผ่านเกณฑ์ พวกคุณก็จะได้เป็นนักเรียนของมหาวิทยาลัยหมิงจูอย่างเป็นทางการ"

ทุกคนตั้งใจฟัง และเข้าใจกติกาในทันที

"ต้องสู้จริงเหรอเนี่ย" นักเรียนชายคนหนึ่งสูดปากด้วยความหนักใจ เขาไม่ถนัดสายบู๊เลย

ในขณะเดียวกัน บางคนก็เริ่มคันไม้คันมือ เทียบกับการสู้กับอาจารย์ สู้กับคนรุ่นเดียวกันน่าจะมีลุ้นกว่า

ในห้องนี้มีแปดคน สี่คนเป็นระดับกลาง อีกสี่คนเป็นระดับต้น

ระดับต้นคงไม่กล้าห้าวไปท้าระดับกลางสู้แน่ๆ พวกเขาเลยรีบจับคู่กับพวกระดับต้นด้วยกันเอง

ซ่งเจี๋ยมองดูคนอื่นเลือกคู่ต่อสู้ ส่วนตัวเขาเองนั่งเฉยๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน

เพราะเขาตั้งใจจะมาโชว์ของ! โชว์เวทระดับต้นที่แรงเท่าระดับกลางให้โลกจำ!

พวกที่ยังร่ายเวทไม่ได้ ถ้าไปสู้กับอาจารย์น่าจะดีกว่า เพราะอาจารย์จะได้เห็นแววและให้คะแนนเทคนิค

ขืนไปสู้กับเพื่อนแล้วโดนตบคว่ำในทีเดียว ก็จบเห่ หมดโอกาสโชว์ฟอร์ม

ไป๋เลี่ยงที่นั่งอยู่ข้างหน้า เห็นคนอื่นจับคู่กันหมดแล้ว เหลือแค่เขากับซ่งเจี๋ย

เขาไม่สนคนอื่นหรอก เพราะเขาร่ายเวทระดับกลางได้แล้ว

แต่เขาสนใจซ่งเจี๋ยมาก เพราะไอ้หมอนี่แหละที่มาแย่งซีนที่หนึ่งในด่านแรกของเขาไป!

ไป๋เลี่ยงหันมามองหน้าซ่งเจี๋ย "นายชื่อซ่งเจี๋ยใช่ไหม ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนที่ยังไม่มีคู่ มาสู้กับฉันไหมล่ะ"

"นายธาตุอะไร"

"สายฟ้า"

"ร่ายเวทระดับกลางได้ไหม"

"ก็ได้แหละ แต่ยังไม่ค่อยคล่อง บางทีก็ว่าวกลางทาง" ไป๋เลี่ยงถ่อมตัวเพื่อหลอกล่อให้ซ่งเจี๋ยตกหลุมพราง

ได้ยินแบบนั้น ซ่งเจี๋ยก็นิ่งเงียบทำท่าครุ่นคิด ลังเลว่าจะรับคำท้าดีไหม

ลูกสมุนของไป๋เลี่ยงดูออกว่าซ่งเจี๋ยลังเล เลยพูดเย้ยหยัน "ถ้านายกล้ารับคำท้าคุณชายไป๋ แล้วชนะได้ รองเท้าเวทคู่นี้เอาไปเลย"

พูดจบ เขาก็หยิบรองเท้าเวทขนาดเท่าฝ่ามือออกมาวางโชว์

รองเท้าเวทคู่นี้ไม่ใช่ของเขาหรอก พี่ชายเขาฝากมาทำธุระ แต่เพื่อเอาใจไป๋เลี่ยง เขาถึงกล้าเอาออกมาเป็นเดิมพัน

เขามั่นใจว่าซ่งเจี๋ยไม่มีทางชนะไป๋เลี่ยงได้

เขามีข้อมูลของทุกคนในมือ ซ่งเจี๋ยก็ไม่เว้น

เขารู้ว่าไป๋เลี่ยงร่ายเวทได้คล่องปรื๋อ ส่วนซ่งเจี๋ยยังปล่อยเวทไม่ออก!

เวทระดับกลางกับระดับต้นมันคนละชั้นกัน ยิ่งไป๋เลี่ยงเป็นธาตุสายฟ้าด้วยแล้ว!!

พลังทำลายล้างไม่ต้องพูดถึง!

แถมเขายังรู้อีกว่าซ่งเจี๋ยเป็นธาตุแสง ช่วงต้นเกมแบบนี้ธาตุแสงมันไร้ประโยชน์สิ้นดี

ถึงจะดูเหมือนรังแกคนไม่มีทางสู้ แต่คนโดนรังแกไม่ใช่เขานี่นา ใครสนล่ะ?

ซ่งเจี๋ยมองรองเท้าเวทในมือหมอนั่น ดูจากดีไซน์แล้ว ราคาคงแพงหูฉี่!

"ตกลง แต่ต้องมีพยานนะ" ซ่งเจี๋ยตอบรับ

ในเมื่อมีคนเอาของดีมาถวายถึงที่ มีเหรอเขาจะปฏิเสธ

"พยาน?" ไอ้หนุ่มลูกสมุนขมวดคิ้ว งงว่าต้องมีพยานทำไม

ซ่งเจี๋ยหันไปหาอาจารย์คุมสอบ ยิ้มหวานแล้วพูดว่า "อาจารย์ครับ เมื่อกี้ที่พวกเราคุยกัน อาจารย์คงได้ยินแล้วใช่ไหมครับ"

"หือ?"

อาจารย์คุมสอบทำหน้างง

"รองเท้าเวทคู่นี้ฝากไว้ที่อาจารย์ก่อนเลยครับ เดี๋ยวจบการประลอง ใครชนะอาจารย์ค่อยให้คนนั้น" ซ่งเจี๋ยเสนอ

เขากลัวไอ้พวกนี้จะเบี้ยวทีหลัง ถ้าอาจารย์ถือของไว้ ยังไงก็ชัวร์กว่า

ไอ้หนุ่มลูกสมุนยิ้มเยาะ ไม่สะทกสะท้าน "เอาตามที่นายว่าเลย"

เขาส่งรองเท้าเวทให้อาจารย์ แล้วหันไปมองไป๋เลี่ยง

"คุณชายไป๋ รองเท้าผมฝากไว้ที่คุณชายแล้วนะครับ จัดการมันให้ยับเลย!"

ไป๋เลี่ยงพยักหน้า แต่สายตามองซ่งเจี๋ยด้วยความสงสัย ลางสังหรณ์แปลกๆ เริ่มก่อตัวในใจ

ผู้อำนวยการเซียวสังเกตเห็นความวุ่นวายทางนี้ จึงกวักมือเรียกอาจารย์คุมสอบ

"พวกเขาทำอะไรกัน"

อาจารย์คุมสอบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

ศาสตราจารย์ท่านหนึ่งพูดขึ้น "ไป๋เลี่ยงธาตุสายฟ้า ซ่งเจี๋ยธาตุแสง จับคู่สู้กันแบบนี้ มันจะไม่รังแกกันเกินไปหน่อยเหรอ"

สำหรับการประลองคู่นี้ พวกเขามันใจว่าไป๋เลี่ยงที่เป็นธาตุสายฟ้าต้องชนะใสๆ!

ธาตุแสงชนะธาตุสายฟ้า?

เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้!

ผู้อำนวยการเซียวเหลือบมองประวัติซ่งเจี๋ยอีกครั้ง ตรงช่องพรสวรรค์เขียนตัวเบ้อเริ่มว่า... ธาตุแสงกลายพันธุ์!

"บางทีเจ้าหนูคนนี้อาจจะมีเซอร์ไพรส์ให้เราเห็นก็ได้" ผู้อำนวยการเซียวยิ้มมุมปาก

ธาตุแสงปะทะธาตุสายฟ้า?

ถ้าคนสติดีๆ คงรู้ว่าไม่มีทางชนะ

แต่เขาดูทรงแล้วซ่งเจี๋ยไม่ใช่คนบ้าบิ่นทำอะไรไม่คิด แสดงว่าต้องมีของดีซ่อนอยู่

"ท่านผู้อำนวยการ ท่านคงไม่คิดว่าเขาจะชนะจริงๆ หรอกนะ" ศาสตราจารย์ประจำบ้านสายฟ้าที่เคยปรามาสซ่งเจี๋ยเอ่ยถาม

เขาเชียร์ไป๋เลี่ยงสุดตัว เพราะถ้าเข้าหมิงจูได้ เด็กคนนี้ต้องมาอยู่บ้านสายฟ้าของเขาแน่ๆ

"รอดูกันไปเถอะ" ผู้อำนวยการเซียวยิ้มกริ่ม ไม่ยอมฟันธง

ทุกคนต่างเงียบ รอดูสถานการณ์

ไม่นาน การประลองเวทมนตร์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เนื่องจากคู่ซ่งเจี๋ยกับไป๋เลี่ยงมีการวางเดิมพัน พวกเขาเลยถูกจัดให้ไปอยู่คู่สุดท้าย

คู่ก่อนหน้านี้มีทั้งธาตุสายฟ้า ธาตุไฟ ธาตุพืช สารพัดธาตุ

ถึงระดับพลังจะไม่เลว แต่การต่อสู้จริงกลับดูจืดชืดไร้รสชาติ

ซ่งเจี๋ยดูไปได้ไม่กี่คู่ก็เลิกสนใจ นั่งหลับตาทำสมาธิรอคิวตัวเอง

ไป๋เลี่ยงที่นั่งอยู่ข้างหน้า แอบชำเลืองมองซ่งเจี๋ย แล้วก็รีบหันกลับไป

ไม่รู้ทำไม ยิ่งเห็นซ่งเจี๋ยนิ่งเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีเท่านั้น

"คุณชายไป๋ ผมรอคุณชายกระทืบมันอยู่นะครับ" ลูกสมุนเชียร์อัป

...

[จบแล้ว]