บทที่ 21 - เผชิญหน้าสมาชิกกบิลพัสดุ์!
บทที่ 21 - เผชิญหน้าสมาชิกกบิลพัสดุ์!
บทที่ 21 - เผชิญหน้าสมาชิกกบิลพัสดุ์!
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
บอลแสงสีทองในมือซ่งเจี๋ยขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะถูกขว้างออกไปในพริบตา!
โม่ฟานจ้องตาไม่กะพริบ มองตามลูกบอลแสงที่พุ่งแหวกอากาศออกไป!
ทันใดนั้น!
"ตูมมม!!"
เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท บอลแสงสีทองตกลงกลางวงล้อมของกองทัพสัตว์อสูร!
แรงระเบิดส่งผลให้ลำแสงเลเซอร์สีทองจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทาง!
ชั่วพริบตาเดียว!
ฝูงสัตว์อสูรทั้งหมดถูกแสงเลเซอร์เหล่านั้นตัดขาดกระจุย ร่างกายแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี!
"ไปเร็ว!"
ซ่งเจี๋ยเห็นผลงานแล้วก็รู้ทันทีว่าพวกสัตว์อสูรไม่รอดแน่
โม่ฟานแม้จะตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่พอได้ยินเสียงเรียกของซ่งเจี๋ย ก็รีบวิ่งตามไปทันที
เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากฝึกในน้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้ว ช่องว่างระหว่างเขากับซ่งเจี๋ยคงไม่ห่างกันมากนัก
แต่ทว่า!
อีกฝ่ายกลับมีพลังทำลายล้างที่น่าสยดสยองขนาดนี้ นี่ใช่ซ่งเจี๋ยคนที่เขารู้จักแน่เหรอ?!
เขากับซ่งเจี๋ยอยู่กันคนละระดับชั้นชัดๆ!!
โม่ฟานยังรู้สึกสยองไม่หาย ถ้าเวทบทนั้นโดนตัวเขาเข้า คงไม่เหลือแม้แต่ซากให้เก็บ!
ทั้งสองคนวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอย่างรวดเร็ว จนทิ้งห่างจากจุดเกิดเหตุมาไกลพอสมควร
เมื่อเห็นว่าไม่มีสัตว์อสูรตามมาแล้ว ซ่งเจี๋ยก็ถอนหายใจโล่งอก เขาไม่อยากโดนรุมกินโต๊ะ
เขาหันไปมองโม่ฟาน หรี่ตาลงเล็กน้อย "โม่ฟาน นี่คือความลับของฉัน นายคงรู้นะว่าควรทำยังไง"
"พี่เจี๋ย วางใจได้เลย ผมรู้ว่าพี่ทำเพื่อช่วยผม ผมจะเก็บความลับนี้ไว้อย่างดี!" โม่ฟานรับปากหนักแน่น
"ดีมาก" ซ่งเจี๋ยยิ้มพอใจ ก่อนจะมองไปตามเส้นทางที่วางแผนไว้
ทันใดนั้นเอง!
เสียงคำรามกึกก้องก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ทั้งสองคนได้ยินชัดเจน
"เสียงอะไรน่ะ"
พวกเขากำลังหาทางออก แต่สายตากลับมองไปอีกทิศทางหนึ่งโดยอัตโนมัติ
"เชรดดด!!"
โม่ฟานอุทานลั่น เมื่อเห็นว่ากลางเมืองป๋อ มีสัตว์อสูรมีปีกขนาดยักษ์กำลังเกาะอยู่บนยอดตึกสูง!
ซ่งเจี๋ยก็เห็นเช่นกัน เขารู้ดีว่านั่นคืออสูรหมาป่าปีกเวหาระดับแม่ทัพ!
ในลำดับชั้นของสัตว์อสูร ระดับทาสรับใช้คือต่ำสุด ถัดมาคือระดับนักรบ และต่อด้วยระดับแม่ทัพ!
สัตว์อสูรระดับแม่ทัพสามารถสั่งการกองทัพสัตว์อสูรนับร้อยนับพันได้ ดังนั้นวิกฤตการณ์ของเมืองป๋อครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเจ้าอสูรหมาป่าปีกเวหาตัวนี้แน่
โม่ฟานมองดูอสูรหมาป่าปีกเวหา รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เม็ดทรายเล็กๆ ที่มันสามารถเหยียบให้จมดินได้ในพริบตา
เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ "สัตว์อสูรตัวนั้น... คงมีแต่จอมเวทระดับสูงเท่านั้นที่รับมือไหวใช่ไหม"
"รีบออกไปจากที่นี่ก่อน!" ซ่งเจี๋ยตัดบท วางแผนเส้นทางหนีเสร็จสรรพในหัว
ถึงเขาจะมีฝีมือ แต่การไปรวมกลุ่มกับคนส่วนใหญ่น่าจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยก็มีคนคอยระวังหลังให้
เดินมาได้สักพัก พวกเขาก็เดินสวนกับชายสองคนที่สวมชุดคลุมสีเทายาว
"นี่มัน... คนของลัทธิกบิลพัสดุ์?" ซ่งเจี๋ยประเมินสถานการณ์ในใจ
ฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคนก็กำลังจ้องมองเขากับโม่ฟานเช่นกัน หนึ่งในนั้นแววตาฉายแววอำมหิตชัดเจน!
"ไปกันเถอะ สองคนนี้ไม่รอดหรอก" อีกคนเร่งเพื่อนข้างๆ
"นายไปก่อนเลย ฉันเจอคนที่ต้องฆ่าให้ได้แล้ว!" ชายที่มีแววตาอำมหิตตอบกลับ
"งั้นฉันไปก่อน นายรีบตามมาล่ะ อย่าลืมว่าเรายังมีภารกิจสำคัญ" ชายอีกคนพูดจบก็รีบเดินจากไป
ซ่งเจี๋ยขมวดคิ้ว หันไปบอกโม่ฟาน "สองคนนี้เป็นคนของลัทธิกบิลพัสดุ์ ฉันจะตามคนนั้นไป นายจัดการทางนี้ เสร็จแล้วรอฉันอยู่ตรงนี้แหละ"
"ลัทธิกบิลพัสดุ์?"
โม่ฟานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"อาจารย์ถังเยว่เคยบอกฉันว่า หายนะของเมืองป๋อครั้งนี้น่าจะเป็นฝีมือของลัทธิกบิลพัสดุ์ เราจะปล่อยพวกมันไปไม่ได้!" ซ่งเจี๋ยย้ำ
ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ด้วยว่าคนที่รั้งอยู่คือใคร จะเป็นใครไปได้นอกจากมู่หยูอัง?
ไอ้หมอนี่มันเป็นสุนัขรับใช้ของลัทธิกบิลพัสดุ์!!
แต่เขามั่นใจว่าโม่ฟานจัดการได้ เขาเลยเลือกที่จะไปตามล่าอีกคน!
พอโม่ฟานได้ยินว่าหายนะครั้งนี้เป็นฝีมือของลัทธิกบิลพัสดุ์ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที!
ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ กล้าทำลายเมืองป๋อจนย่อยยับขนาดนี้!!
"โม่ฟาน ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่" ชายสวมหน้ากากเดินเข้ามา
จังหวะนั้นซ่งเจี๋ยได้แยกตัวออกไปตามล่าสมาชิกกบิลพัสดุ์อีกคนแล้ว
"แกคือ..." โม่ฟานจ้องหน้าอีกฝ่าย ฟังจากเสียงแล้วคุ้นหูมาก
"จำไม่ได้เหรอ? ก็คนที่แกทำให้อับอายขายขี้หน้าต่อหน้าธารกำนัลไงเล่า!!" ชายสวมหน้ากากกัดฟันกรอด
"มู่หยูอัง!" วินาทีนี้โม่ฟานรู้ตัวจริงของคนตรงหน้าแล้ว
"จำได้แล้วสินะ" มู่หยูอังหัวเราะเสียงเย็น วันนี้แหละที่เขาจะได้ชำระแค้น!
"ไม่นึกเลยว่าแกจะเป็นสุนัขรับใช้ของลัทธิกบิลพัสดุ์!" โม่ฟานด่ากราด
"หุบปากซะ วันนี้คือวันตายของแก!" สิ้นเสียง มู่หยูอังก็เรียกอสูรทาสทมิฬที่ติดตามเขาออกมาทั้งหมด
...
อีกด้านหนึ่ง ซ่งเจี๋ยกำลังสะกดรอยตามสมาชิกกบิลพัสดุ์คนนั้น
หมอนั่นรีบแยกตัวไป ต้องมีภารกิจสำคัญแน่ เขาไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ
ตามมาได้สักพัก!
ซ่งเจี๋ยก็เห็นสาวกชุดเทาหลายคนกำลังรวมกลุ่มอยู่กับนักบวชชุดดำคนหนึ่ง!
ในลัทธิกบิลพัสดุ์ สาวกชุดเทาคือระดับต่ำสุด เหนือขึ้นไปคือนักบวชชุดดำ และสูงกว่านั้นคือผู้บริหารชุดน้ำเงิน
"มู่หยูอังล่ะ" นักบวชชุดดำเอ่ยถาม
"มันบอกว่าจะจัดการคนคนหนึ่งก่อน เดี๋ยวจะรีบตามมาครับ"
"ไอ้โง่นั่น กล้าขัดคำสั่งทำนอกเหนือแผนการ มันไม่รอดโทษทัณฑ์แน่!" นักบวชชุดดำคำรามด้วยความโกรธ
"ท่านนักบวช ท่านบาดเจ็บหรือครับ" สาวกชุดเทาคนหนึ่งสังเกตเห็น
"เออพวกหน่วยตุลาการมันกัดไม่ปล่อย สลัดยังไงก็ไม่หลุด โชคดีที่พวกมันไปเจอสัตว์อสูรดักเล่นงานเข้า ฉันถึงหนีรอดมาได้" นักบวชชุดดำสบถอย่างหัวเสีย
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกหน่วยตุลาการมาขัดขวาง ป่านนี้ภารกิจของพวกเขาคงสำเร็จไปนานแล้ว
"ช่างหัวมันเถอะ ตอนนี้เรารีบไปเอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์กันดีกว่า!" นักบวชชุดดำสั่งการ ทุกคนพยักหน้ารับ
เป้าหมายของพวกเขาคือน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่มีโอกาสเข้าถึงสักที!
ซ่งเจี๋ยที่แอบฟังอยู่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด ตัดสินใจว่าจะจัดการพวกมันให้สิ้นซากตรงนี้เลย
น้ำพุศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่เขา พวกมันไปหาก็คว้าน้ำเหลวเปล่าๆ
"เฮ้ พวกแกอยากได้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ มันอยู่ที่ฉันนี่ไง" ซ่งเจี๋ยเดินออกมาจากที่ซ่อน ตะโกนบอกพวกมัน
สมาชิกกบิลพัสดุ์ทั้งหมดหันขวับมามองซ่งเจี๋ยเป็นตาเดียว
"แกคือซ่งเจี๋ย?"
นักบวชชุดดำจำซ่งเจี๋ยได้ทันที
"รู้จักฉันด้วยเหรอ ดูท่าพวกแกจะรู้ข้อมูลเรื่องฉันเข้าไปในน้ำพุศักดิ์สิทธิ์สินะ" ซ่งเจี๋ยยิ้มมุมปาก
นักบวชชุดดำขู่ "ส่งน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มา แล้วฉันจะให้แกตายสบายๆ!"
"ของอยู่ที่นี่ อยากได้ก็เข้ามาเอาสิ" ซ่งเจี๋ยชูขวดบรรจุน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ขึ้นโชว์
พวกมันเห็นแล้วตาลุกวาว!
นี่มันความดีความชอบชิ้นโต ถ้าได้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ไป ลัทธิต้องตบรางวัลให้อย่างงามแน่!
นักบวชชุดดำสั่งการทันที "ไอ้เด็กนี่กล้าออกมาคนเดียว ฝีมือคงไม่ธรรมดา พวกแกจัดการมันพร้อมกันเลย!"
เห็นพวกมันเรียกอสูรทาสทมิฬออกมาพร้อมกับตีวงล้อมเข้ามาหา
ซ่งเจี๋ยแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อกี้เขาไม่ลงมือเพราะพวกมันอยู่ในจุดอับสายตา
แต่ตอนนี้!
เขาจะกวาดล้างพวกมันให้เหี้ยนเตียนในคราวเดียว!
...
[จบแล้ว]