บทที่ 20 - ระเบิดหนูยักษ์ลายโลหิตจนเละ!

บทที่ 20 - ระเบิดหนูยักษ์ลายโลหิตจนเละ!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ในขณะที่โม่ฟานกำลังจะหยิบคัมภีร์เวทธาตุไฟออกมา ซ่งเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงลงมือก่อน

"แสงระเบิด!"

"มหาแสงระเบิดฉบับอัลติเมต!"

ชั่วพริบตาเดียว ซ่งเจี๋ยยกมือขึ้นเล็งไปที่หนูยักษ์ลายโลหิต แล้วปลดปล่อยบอลแสงสีทองขนาดมหึมาที่ใหญ่กว่าแสงระเบิดทั่วไปหลายเท่าตัว!

โม่ฟานที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องหรี่ตาลงเพราะความสว่างจ้าของแสงสีทอง

บอลแสงสีทองกลืนกินร่างของหนูยักษ์ลายโลหิตเข้าไปทันที พร้อมกับกระแทกมันกระเด็นออกไป

วินาทีถัดมา!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลือนลั่น ฐานทัพใต้ดินทั้งฐานสั่นสะเทือนไปหมด

โม่ฟานมองดูร่างของหนูยักษ์ลายโลหิตระดับนักรบ ที่ตอนนี้แหลกเละเป็นชิ้นๆ เลือดสาดกระจายเต็มพื้น!

สภาพศพดูไม่ได้เลยจริงๆ!

โม่ฟานหันไปมองซ่งเจี๋ยด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ แล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

นี่คือซ่งเจี๋ยคนที่เขารู้จักจริงๆ เหรอ?

ฆ่าสัตว์อสูรระดับนักรบตายคาที่ในดอกเดียวเนี่ยนะ?

สกิลมหาแสงระเบิดฉบับอัลติเมตของซ่งเจี๋ย มีอานุภาพเทียบเท่ากับเวทระดับสูง การฆ่าสัตว์อสูรระดับนักรบจึงเป็นเรื่องง่ายดาย!

ไม่นานนัก!

ประตูน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ก็ปิดสนิทลง

"ซ่งเจี๋ย เมื่อกี้ฝีมือนายเหรอ" โม่ฟานถามเสียงหลง

เขาแค่อยากจะยืนยันให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป...

ซ่งเจี๋ยพยักหน้า แล้วเริ่มเดินหาไกกลสำหรับเก็บน้ำพุศักดิ์สิทธิ์

สักพักเขาก็เดินไปที่แท่นบูชาตรงกลาง แล้วเจอปุ่มกดปุ่มหนึ่ง

โม่ฟานมองดูน้ำพุศักดิ์สิทธิ์รอบๆ ค่อยๆ ไหลมารวมกันในขวดใบหนึ่ง รู้สึกทึ่งกับกลไกนี้มาก!

แต่ในใจก็แอบสงสัยว่าทำไมซ่งเจี๋ยถึงรู้เรื่องพวกนี้!

แต่ทว่า

เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม

"ประตูปิดไปแล้ว เราจะออกไปยังไงล่ะทีนี้" โม่ฟานถามขึ้น

"ครูฝึกจ่านกงเคยบอกฉันว่าที่นี่มีทางลับ นายช่วยฉันหาหน่อย" ซ่งเจี๋ยอ้างชื่อจ่านกง

พอได้ยินแบบนั้น โม่ฟานก็พยักหน้าเข้าใจทันทีว่าทำไมซ่งเจี๋ยถึงรู้เยอะนัก

ที่แท้ครูฝึกจ่านกงเป็นคนบอกนี่เอง!

ทั้งสองคนช่วยกันหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เจอทางเข้าอุโมงค์ลับ

"ไปกันเถอะ"

ซ่งเจี๋ยพูดจบก็เดินนำเข้าไปในอุโมงค์

การที่มีทหารมาตายอยู่ที่นี่ เป็นไปได้สูงว่าถูกส่งมาแจ้งข่าวให้พวกเขาหนี แต่ดันมาเจอสัตว์อสูรดักเล่นงานซะก่อน!

เมื่อกี้เขาสังเกตดูศพ พวกนั้นไม่ได้เพิ่งตาย แต่น่าจะตายมาหลายวันแล้ว

แสดงว่าจ่านกงกับถังเยว่คงรู้ตัวเร็ว และส่งคนมาแจ้งข่าว แต่ใครจะไปคิดว่าคนส่งข่าวจะโดนฆ่าตายก่อนจะมาถึง

ซ่งเจี๋ยกับโม่ฟานเดินลัดเลาะไปตามอุโมงค์ลับ เดินอยู่นานในที่สุดก็เห็นแสงสว่าง

โม่ฟานมุดออกมาแล้วกวาดตามองรอบๆ "นี่มันหลังโรงเรียนเหรอ"

ซ่งเจี๋ยเดินตามออกมา แล้วพยักหน้า

เขามองไปทางโรงเรียนเทียนหลาน ที่นั่นไม่มีนักเรียนเหลืออยู่แล้ว

ชัดเจน!

ทุกคนน่าจะอพยพกันไปหมดแล้ว

โม่ฟานตกใจ "นี่มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเมืองป๋อโดนสัตว์อสูรบุก?"

"ภาพตรงหน้าไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดเหรอ" ซ่งเจี๋ยชี้ไปทางตัวเมือง

"ฉันต้องไปตามหาพ่อกับซินเซี่ย!!" โม่ฟานนึกขึ้นได้ ก็ทำท่าจะพุ่งออกไปทันที

"นักเรียนเทียนหลานอพยพไปหมดแล้ว ซินเซี่ยไม่น่าจะเป็นอะไร พ่อนายก็น่าจะถูกพาไปที่เขตปลอดภัยแล้วเหมือนกัน" ซ่งเจี๋ยรั้งสติเพื่อน

พอได้ยินแบบนั้น ใจที่ร้อนรนของโม่ฟานก็สงบลงบ้าง แต่ก็ยังกังวลอยู่ดี

"เรามาหาทางไปเขตปลอดภัยกันก่อนดีกว่า" ซ่งเจี๋ยมองดูฝูงสัตว์อสูรที่เดินเพ่นพ่านอยู่ตามถนน

ถึงพลังของเขาจะเทียบเท่าระดับสูง แต่พลังเวทไม่ได้มีไม่จำกัด

ขืนโดนรุมกินโต๊ะ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็คงไม่รอด

โม่ฟานพยักหน้า อย่างน้อยก็ต้องไปให้ถึงเขตปลอดภัยเพื่อเช็กดูว่าพ่อกับซินเซี่ยปลอดภัยดีไหม

ลำพังตัวเขาคนเดียวจะบุกไปช่วยใครตอนนี้ ก็เหมือนฝันกลางวัน!

"ซ่งเจี๋ย นายมีความคิดดีๆ ไหม" พอเห็นซ่งเจี๋ยโชว์เทพตบระดับนักรบตายคาที่ โม่ฟานก็รู้เลยว่าต้องเกาะติดหมอนี่ไว้ถึงจะรอด

ซ่งเจี๋ยครุ่นคิด ตอนนี้เนื้อเรื่องเดิมเปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีฉากพาเพื่อนนักเรียนฝ่าวงล้อมไปเขตปลอดภัยอีก

ดังนั้นพวกเขาต้องหาทางไปกันเอง

"ไม่มีแผนอะไรซับซ้อน เราจะใช้ทางลัดไปเขตปลอดภัย" ซ่งเจี๋ยบอก

โม่ฟานพยักหน้าเห็นด้วย

ถ้าไม่มีซ่งเจี๋ย ลำพังเขาคนเดียวไปเจอสัตว์อสูรระดับนักรบ มีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลแน่

"ฉันเชื่อใจนาย" โม่ฟานเทหมดหน้าตัก เพราะเขาก็อยากรอดไปให้ถึงเขตปลอดภัยเหมือนกัน

"เราจะไปทางเขตใต้ ที่นั่นใกล้เขตปลอดภัยที่สุด" ซ่งเจี๋ยเสนอ

"จัดไป!"

โม่ฟานตอบตกลงทันที

ซ่งเจี๋ยมีพลังพอจะฆ่าระดับนักรบได้ ขอแค่ไม่โดนรุมทึ้ง การจัดการทีละตัวสองตัวไม่ใช่ปัญหา!

"ไปกัน!"

ซ่งเจี๋ยออกเดินนำ โม่ฟานตามประกบติด

ทั้งสองคนเดินลงจากเขาด้านหลังมุ่งหน้าสู่ถนนที่อยู่ไม่ไกล

บนถนนมีสัตว์อสูรระดับทาสรับใช้เดินกันให้ว่อน

"รอให้พวกมันเดินผ่านไปก่อน แล้วเราค่อยข้ามไป" ซ่งเจี๋ยกระซิบ

ถ้าเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ก็ต้องสู้ แต่ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น

ตลอดทางที่ผ่าน บ้านเรือนบางหลังพังยับเยิน รถยนต์จอดตายขวางถนนระเกะระกะ

ทั้งสองคนเดินอ้อมมาสักพัก ก็เจอเข้ากับฝูงสัตว์อสูรกลุ่มใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา โดยมีระดับนักรบนำขบวน

"เชรดดด มีระดับนักรบตั้งสามตัว!" โม่ฟานอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ

เขารู้แหละว่าถ้าซ่งเจี๋ยใช้สกิลเมื่อกี้ ไอ้พวกนี้ก็คงไม่รอด

แต่ถ้าทำแบบนั้น พวกเขาจะหนีลำบาก

สัตว์อสูรเยอะขนาดนี้ โม่ฟานเลยถาม "ซ่งเจี๋ย เอาไงต่อ จะอ้อมไปอีกทางไหม"

"ไม่อ้อมแล้ว ฉันกะว่าจะมอบเซอร์ไพรส์ให้พวกมันสักหน่อย" ซ่งเจี๋ยแสยะยิ้ม

"เซอร์ไพรส์?" โม่ฟานกำลังจะถามต่อ แต่เขารู้ว่าซ่งเจี๋ยไม่ใช่คนเอาชีวิตมาล้อเล่น เลยเงียบไว้

"เดี๋ยวพอฉันจัดการพวกมันเสร็จ เราต้องรีบฝ่าออกไปเลยนะ อย่าลังเล" ซ่งเจี๋ยกำชับ

"ได้!"

โม่ฟานพยักหน้าหนักแน่น

ซ่งเจี๋ยมองดูฝูงสัตว์อสูรที่กระจุกตัวอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยๆ ก็เป็นร้อยตัว!

ถ้าจัดการพวกมันได้ยกแก๊ง ก็ช่วยแบ่งเบาภาระให้ทหารเวทมนตร์เมืองป๋อได้เยอะ

และที่สำคัญ!

เขามีปัญญาเก็บพวกมันให้เกลี้ยงได้!

"แสงระเบิด : มหาแสงระเบิดฉบับอัลติเมต" รัศมีทำลายล้างมันแคบไป ไม่พอเก็บกวาดให้หมดฝูง!

ดังนั้น! เขาต้องใช้เวทแสงระดับต้น ขั้นที่ 2 ที่ผ่านการเสริมแกร่งมาแล้ว 6 ครั้งจัดการพวกมัน!

เวทแสงระดับต้น ขั้นที่ 2 ของเขา พัฒนาจาก "แสงระเบิด : พริบตา" ไปไกลโขแล้ว...

ศรแสง -> ศรแสงพายุฝน -> เลเซอร์ -> เลเซอร์หลายทิศทาง -> เลเซอร์รัวเร็ว -> เลเซอร์กัมปนาท!

สกิล "แสงระเบิด : เลเซอร์กัมปนาท" ที่เสริมแกร่ง 6 ครั้ง มีอานุภาพเทียบเท่าเวทระดับสูง ขั้นที่ 2!

พลังระดับนี้ จัดการฝูงสัตว์อสูรแค่นี้ได้สบายหายห่วง!

ที่เลือกใช้สกิลนี้ เพราะมันมีระยะทำลายล้างกว้างพอจะกวาดล้างพวกมันได้ในคราวเดียว!

"โม่ฟาน เตรียมตัว!"

ซ่งเจี๋ยบอกสัญญาณโม่ฟาน เตรียมจะปล่อยของใส่ฝูงสัตว์อสูร!

โม่ฟานพยักหน้า ใจจดใจจ่อรอดูว่าซ่งเจี๋ยจะงัดไม้เด็ดอะไรออกมาจัดการพวกมัน!

ทันใดนั้น ซ่งเจี๋ยก็ค่อยๆ ยกมือขึ้น บนฝ่ามือของเขากำลังรวบรวมบอลแสงสีทองขนาดมหึมา!

...

[จบแล้ว]