บทที่ 585 – ลุยให้สุด อย่ากั๊ก

ทันทีที่ขึ้นเรือขนส่ง พวกเกาหยางก็ได้เจอกับทอมมี่ที่กำลังลั้ลลาอย่างเห็นได้ชัด และยังได้พบกับแอนตัน เซอร์คูตาที่ไม่ได้เจอกันมานาน

ตอนนี้บนเรือขนส่งมีคนเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะ มีหน้าใหม่หลายคนให้เห็นชัด ๆ แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ หลังพวกเกาหยางขึ้นเรือ ก็มีสองชุดปฏิบัติการณ์ออกเดินทางไปทำหน้าที่คุ้มกันเรือลำอื่น ทำให้เห็นเลยว่าธุรกิจรักษาความปลอดภัยทางทะเลกำลังบูมสุด ๆ

แอนตัน เซอร์คูตาเองตอนนี้ก็ดูรุ่งเอาเรื่อง จากกัปตันเรือวัยเกษียณ พลิกผันตัวเองมาเป็นเจ้าของบริษัท และการเปลี่ยนเส้นทางอาชีพของเขานั้นพูดได้คำเดียว ‘โคตรสำเร็จ’

ช่วงแรกที่บริษัทเพิ่งตั้ง แอนตันเป็นคนสำคัญมาก ต้องอาศัยเขาในการติดต่อธุรกิจสารพัด แต่ตอนนี้เมื่อชื่อเสียงบริษัทกระฉ่อนไปไกล ลูกค้ากลับเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาเอง ปัญหาที่เจอคือ งานเยอะเกินจัดการไม่ทัน ไม่ใช่ หางานไม่ได้ อีกแล้ว

หลังจากทักทายกับทุกคนในหน่วยรบซาตานได้ไม่กี่ประโยค แอนตันก็ลากเกาหยางออกมาคุยเป็นการส่วนตัว น้ำเสียงแฝงความกังวล

“เมื่อวาน ลูกน้องของเราเจอกับพวกอังกฤษในทะเล พวกนั้นเอาเรือเร็วชนเรือเรา คนของเราหลายคนตกน้ำ พวกเขาบอกว่าพวกที่มาหาเรื่องเป็นคนของ ‘คูรี’ พวกที่อยู่บนเรือ ‘แฮปปี้แมร์รี่’ นั่นแหละ แต่ตอนนี้เรือขนส่งฝั่งพวกเขาใช้ชื่อว่า เฮลวิลล์”

ชื่อ ‘คูรี’ ทำให้เกาหยางต้องนึกย้อนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะจำได้ คูรีคือใคร

บนเรือแฮปปี้แมร์รี่ นั่นเองที่เขาเคยเตะลูกน้องของคูรีที่เป็นพวกเหยียดผิวจนกลายเป็นขันที นับแต่นั้นก็มีแค้นกับพวกอังกฤษติดตัวมา และก็เพราะถูกบีบจนต้องออกจากแฮปปี้แมร์รี่ แถมไม่มีที่ให้ลงเรือขนส่งที่อังกฤษคุมอยู่เลย พวกเขาถึงได้มาตั้งบริษัทรักษาความปลอดภัยทางทะเลแห่งนี้ขึ้นมา

นี่มันศัตรูเก่าตัวจริงเสียงจริง เจอกันก็ปะทะเป็นเรื่องปกติ ยิ่งช่วงนี้อังกฤษเริ่มรวมตัวกันมาเล่นงานเต็มรูปแบบแล้ว การปะทะเล็ก ๆ บนทะเลแบบนี้ยิ่งถือว่าธรรมดามาก

เกาหยางถามทันที

“คนของเราเจ็บกันไหม?”

แอนตันส่ายหัว

“พูดยากว่าว่าเสียหายหรือไม่เสียหาย เรือเราเองก็ชนสวนไปเหมือนกัน ทั้งสองฝ่ายคุมสติได้อยู่ ยังไม่มีใครลั่นไกยิงกัน แต่บรรยากาศช่วงนี้ตึงขึ้นกว่าเดิมเห็น ๆ

“ดัสตินถอนกำลังมาจากเรือนี้ 32 นาย ไปจัดเป็นหน่วยจู่โจม 60 นาย เป็นชาวอิสราเอลเกือบทั้งหมด หลายคนเป็นลูกน้องเก่าของเขา เป็นคนที่ลงมือได้จริง ฆ่าคนได้ไม่กระพริบตา ตอนนี้ประจำการอยู่บนเรือเจ้าหญิงซิซิลี รอเวลาพร้อมชนกับพวกอังกฤษทุกเมื่อ

“แต่เรื่องยุทธการ ฉันไม่ค่อยถนัด นายให้ดัสตินอธิบายเองดีกว่า”

แค่ฟังก็รู้แล้วว่า ดัสตินลงมือเร็วมาก เร่งจัดกำลังพร้อมชนทันที เกาหยางยังไม่รู้เลยว่าฝั่งนั้นเตรียมตัวกันไปถึงไหนแล้ว

เขาคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ฉันยังไม่รู้รายละเอียด แต่ยังไงก็ต้องขึ้นเรือเจ้าหญิงซิซิลีไปคุยกับดัสตินอยู่แล้ว อาวุธทั้งหมดของพวกเราก็ส่งไปที่เรือลำนั้น แต่การสู้จริงมันจะอยู่บนบก ถ้าสถานการณ์เร่งด่วน เราจะออกจากเจ้าหญิงซิซิลีแล้วบินตรงไปโบซาโซ

“แค่เก็บพวกอังกฤษที่อยู่บนฝั่งให้หมด พวกมันก็ป่วนอะไรไม่ได้แล้ว”

แอนตันถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใช่เจ้าของบริษัท แต่เหมือนคนที่กำลังกังวลแทนทุกคน

“สรุปว่า เลี่ยงไม่ได้แล้วใช่ไหม? แล้วนายคิดว่า…พวกเราจะชนะหรือเปล่า?”

เกาหยางหัวเราะเบา ๆ

“ไม่ต้องห่วง สิ่งที่นายต้องทำมีอย่างเดียว เพิ่มระดับการระวังภัย เรื่องรบปล่อยให้เราดูแลเอง จุดสำคัญอยู่บนฝั่ง และบนฝั่งเราจะจัดการพวกอังกฤษให้เกลี้ยง ครั้งนี้ถ้าจะรบ ก็ต้องรบให้หนัก ทำให้มันกลัวจนหัวหด ไม่กล้าเข้ามาหาเรื่องอีก”

แอนตันพยักหน้าอย่างโล่งใจ

“ฟังนายพูดแบบนี้ ฉันก็สบายใจขึ้นเยอะ ลูกน้องฉันช่วงนี้เอาแต่เรียกร้องว่าจะจัดการพวกอังกฤษให้ดู แต่ฉันกลัวว่ามันจะไปทำเสียเรื่อง ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไม่คุมเด็ก ๆ เข้มเกินไปแล้วนะ?”

เกาหยางโบกมือ

“บนบกอยากทำอะไรก็ทำ แต่ในทะเลต้องระวังผลกระทบ ห้ามให้มีคนตาย ถ้าตาย เรื่องมันจะใหญ่

“แต่…ตราบใดที่ไม่ยิงปืน ใส่เต็มที่ได้เลย บอกพวกเราด้วยว่า ถ้าพวกอังกฤษกล้ามาหาเรื่องอีก ก็ซัดมันให้ยับไปเลย”

แอนตันหัวเราะสะใจ

“พวกอังกฤษคงไม่กล้ายิงก่อนเหมือนกัน เด็ก ๆ ของเราเริ่มฝึกการโดดขึ้นเรือระหว่างเรือเร็วแล้วด้วย การปะทะส่วนใหญ่เกิดระหว่างเรือเร็วกับเรือขนส่ง

“คนของเราแต่ละคนพกไม้กระบองใหญ่ติดตัวด้วย ถ้าพวกอังกฤษแหย่อีกล่ะก็ จะโดดขึ้นเรือไปหวดมันด้วยยุทธวิธีแบบศตวรรษที่ 19 เลย ตอนแรกฉันห้ามเพราะมันเสี่ยงเกิน แต่ตอนนี้…ฉันว่าคงต้องปล่อยให้พวกเขาลุยเต็มที่แล้วล่ะ”

เกาหยางยิ้ม

“รับมือกับพวกอังกฤษนี่ อย่าไปอ่อนข้อ ต้องแข็งกร้าวให้ยิ่งกว่าพวกนั้น ต้องทำให้พวกนั้นกลัวให้ได้ ถึงจะอยู่ได้

ลุยให้สุด แต่ระวังตัวไว้ด้วย เราต้องได้มากกว่าเสีย เข้าใจนะ?”

คุยกันอีกสองสามประโยค เกาหยางก็โบกมือ

“โอเค ฉันต้องรีบทดสอบเด็กใหม่ก่อน แล้วเดี๋ยวต้องไปขึ้นเจ้าหญิงซิซิลีต่อ…ของที่สั่งไว้ มาส่งหรือยัง? ฉันต้องใช้พวกมันทดสอบว่าคนของเรามีคุณสมบัติพอหรือเปล่า”

แอนตันหัวเราะ

“มาถึงแล้ว ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่านายจะเอา ‘ทีเอ็นที’ ตั้งมากมายไปทำอะไร…ที่แท้ก็เอาไว้ทดสอบเด็กใหม่เนี่ยนะ คนของพวกนายเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ เอาล่ะ เดี๋ยวฉันไปหยิบของมาให้”

แอนตันเดินไป เกาหยางก็เดินไปหา ทอมมี่ ที่กำลังถูกคนอื่นแซวจนหน้าแดง

“เฮ้ ทอมมี่ ชีวิตหนุ่มโสดใกล้จบแล้วหรือไง?”

ทอมมี่หน้าแดงก่ำ รีบโบกมือลนลาน

“ม่ะ…ไม่ใช่ครับ หัวหน้า อย่าไปร่วมวงแซวกับพวกเขาเลย ความสัมพันธ์ของเรามันบริสุทธิ์มาก!”

เกาหยางหัวเราะ ไม่ได้แกล้งเขาต่อเพราะยังต้องรีบไปเรือลำนู้น เขาจึงหันมาหาราฟาเอลแทน

“โอเค ตอนนี้โชว์ฝีมือได้แล้ว ก่อนที่ปืนกับวัสดุทำระเบิดจะมาถึง เรามาเริ่มจากพื้นฐานของทหารราบก่อน ลองมองเรือลำนี้เป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง แล้ววิ่งหนึ่งรอบด้วยท่าทางทางยุทธวิธีให้พวกเราดู”

แม้ราฟาเอลจะไม่คุ้นสภาพเรือเลย และสิ่งกีดขวางบนเรือก็ไม่เหมือนบนบก แต่แค่ท่าเคลื่อนไหวพื้นฐานก็พอจะดูออก

ราฟาเอลรับคำสั่งก็เริ่มออกตัวทันที คลาน หมอบ กลิ้ง เคลื่อนที่ตามจังหวะรบ สมจริงราวกับอยู่ภาคสนามจริง ไม่กี่ก้าวแรก หลี่จินฟางก็พยักหน้าแล้ว

“ผ่าน ไม่มีปัญหา ท่าพื้นฐานแน่นมาก”

------

(จบบทที่ 585)