บทที่ 391 - มือหลากบทบาท

เกาหยางเคยพูดกับเกรกลอรอฟไว้เมื่อนานมาแล้วว่าอยากให้ช่วยหาพลปืนใหญ่ฝีมือดีให้สักคน

หลังจากได้ยินคำพูดของอุลยานอฟ เกาหยางก็รู้สึกสนใจทันที และเอ่ยขึ้นว่า

“ฉันต้องการพลปืนใหญ่ฝีมือดีมาตลอด แต่ที่พูดถึงนี่ เป็นพลปืนใหญ่โดยเฉพาะเลยเหรอ? หรือเป็นคนที่ทำได้หลายอย่าง? ตอนนี้ความต้องการของฉันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถ้าเป็นพลปืนใหญ่โดยเฉพาะ ฉันก็คงต้องปฏิเสธ แต่ถ้าเป็นพวกสารพัดประโยชน์ล่ะก็… ฉันอยากเห็นฝีมือเขาเลยล่ะ”

หลังจากต่อสู้กับกองกำลังรับจ้างแองเจิล และได้เห็นอานุภาพของ ‘ปืนใหญ่ติดตา’ แม้จะไม่ได้สู้กันเต็มรูปแบบ เกาหยางก็คิดที่จะหาพลปืนใหญ่ฝีมือดีมาตลอด

เดิมทีเกาหยางหาพลปืนใหญ่เพื่อไปเป็นครูฝึกให้กับแก๊งหัวกะโหลก ไม่ใช่เพื่อเสริมกำลังให้กับกองทหารรับจ้างซาตาน เพราะสำหรับกองกำลังรับจ้างขนาดเล็กจิ๋ว การมีพลปืนใหญ่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยเกินไป ประการแรก ปืนครกหรือปืนจรวดไม่สะดวกในการเคลื่อนย้าย และกองกำลังซาตานที่มีสมาชิกเพียงไม่กี่คนก็ไม่มีคนพอที่จะช่วยแบกกระสุนปืนครก

ปืนครก 60 มม. ที่มีน้ำหนักเบามาก อาจจะแบกคนเดียวไหว แต่ถ้าต้องแบกกระสุนไปด้วยอีกสักกล่องหนึ่งก็คงไม่ไหวอยู่ดี และปืนครกที่ไม่มีกระสุน ก็ไม่ต่างอะไรกับท่อนไม้ที่ใช้ก่อไฟ

เจียงหยุนและโจวโจวได้ไปประจำการที่แก๊งหัวกะโหลกแล้ว ดังนั้นความต้องการพลปืนใหญ่ฝีมือดีของเกาหยางจึงไม่เร่งด่วนเท่าเดิม เว้นแต่จะเป็นภารกิจที่สามารถปฏิบัติการโดยใช้ยานพาหนะได้ตลอดเวลา พลปืนใหญ่ฝีมือดีจึงจะสามารถแสดงบทบาทได้ในกองกำลังซาตาน แต่ถ้าเป็นผู้ชำนาญการหลายด้าน เรื่องก็จะแตกต่างออกไป เมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้ปืนใหญ่ เขาก็จะสามารถแสดงความสามารถของพลปืนใหญ่ฝีมือดีออกมาได้ และเมื่อไม่จำเป็นต้องใช้ปืนใหญ่หรือไม่สามารถใช้ได้ เขาก็ยังสามารถแสดงพลังรบที่แข็งแกร่งออกมาได้ นี่คือสิ่งที่กองกำลังซาตานต้องการ และเหมาะสมกับพวกเขาที่สุด

หลังจากได้ยินคำถามของเกาหยาง อุลยานอฟก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งและพูดว่า

“คนๆ นี้ไม่เคยมีประสบการณ์เป็นทหารรับจ้างมาก่อน ดังนั้นฉันจึงไม่รู้จักเขาดีนัก ชายคนนี้เป็นชาวเซอร์เบีย เพื่อนของฉันเรียกเขาว่า ทอมมี เขาเคยรับราชการในกองทัพยูโกสลาเวีย และต่อมาเข้าร่วมสงครามบอสเนียและสงครามโคโซโว หลังจากสงครามโคโซโว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าร่วมองค์กรพลเรือนติดอาวุธ อายุไม่น้อยแล้ว แต่ประสบการณ์โชกโชนมาก ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป็นผู้ชำนาญการหลายด้าน”

เกาหยางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“นายไม่ค่อยรู้จักคนนี้ดีนักใช่ไหม?”

อุลยานอฟพยักหน้าและพูดว่า

“ถูกต้อง พูดได้ว่าไม่รู้จักดีนัก คนๆ นี้เพื่อนร่วมงานของฉันในยุโรปเป็นคนแนะนำมา ทอมมีติดตามเพื่อนของฉันมาสี่ปี แต่นายก็รู้ ตอนนี้ยุโรปสงบมาก ไม่มีสงครามอะไร เพื่อนฉันก็เลยทำธุรกิจไม่ค่อยดี เขาต้องปลดคนออก และตอนนี้ฉันเป็นคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดของบิ๊กอีวาน เพื่อนของฉันเลยอยากให้ทอมมีมาทำงานที่บริษัทสาขาของฉัน ตามที่เพื่อนฉันบอก ทอมมีเป็นพลปืนใหญ่ที่เก่งกาจสุดๆ แต่ฉันไม่ได้ถามว่าทอมมีเป็นผู้ชำนาญการหลากหลายด้านหรือไม่ ในความคิดเห็นส่วนตัวของฉัน การที่เขาเคยเข้าร่วมสงครามสองครั้ง เข้าร่วมองค์กรพลเรือนติดอาวุธ และต่อสู้กับชาวแอลเบเนียในโคโซโวมานานขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นแค่พลปืนใหญ่ธรรมดาๆ หรอกนะ”

เกาหยางอดหัวเราะไม่ได้แล้วหัวเราะเบาๆ ว่า

“ฟังนายพูดถึงเรื่องปลดคนงาน หรือบริษัทสาขา อะไรพวกนี้อย่างเคร่งเครียด ฉันอดหัวเราะไม่ได้จริง ๆ มันแปลกมากที่ได้ยินสิ่งเหล่านี้จากพ่อค้าอาวุธ”

อุลยานอฟไม่ใส่ใจและพูดว่า

“ถ้านายฟังบ่อย ๆ ก็จะชินไปเอง และถ้านายมองว่าพวกเราเป็นบริษัทการค้าขนาดใหญ่ระดับโลก ก็จะยอมรับมันได้ง่ายขึ้น”

เกาหยางพยักหน้าและพูดว่า

“ถ้าอย่างนั้นช่วยถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับทอมมีคนนั้นได้ไหม? เช่น ความประพฤติส่วนตัวของเขาเป็นอย่างไร? สามารถทำงานอื่นนอกเหนือจากพลปืนใหญ่ได้หรือไม่ เช่น พลจู่โจม หรือพลซุ่มยิง อะไรก็ได้ ขอแค่สามารถถืออาวุธเบาและร่วมสู้รบไปกับพวกเราได้ก็พอ แน่นอนว่าต้องถามเขาด้วยว่าเต็มใจที่จะเป็นทหารรับจ้างหรือไม่”

อุลยานอฟหัวเราะและพูดว่า

“ความประพฤติส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องถาม ถ้าหากชายคนนั้นไม่ดีจริง เพื่อนของฉันก็คงไม่คิดที่จะหาทางออกให้กับเขาในขณะที่ต้องปลดคนออก ส่วนประเด็นสุดท้ายก็ไม่ต้องถาม ทอมมีต้องการเงินอย่างเร่งด่วน ตราบใดที่ยอมจ่ายค่าตอบแทนสูง ๆ เขายินดีที่จะเป็นทหารรับจ้างอย่างแน่นอน”

พูดจบ อุลยานอฟก็ยักไหล่และหัวเราะว่า

“เห็นพวกนายทำเงินได้มากมาย ฉันก็อยากเข้าร่วมกองทหารรับจ้างซาตานเหมือนกัน กุญแจสำคัญคือนายไม่ใช่คนขี้เหนียว ถ้าฉันเข้าร่วม ฉันก็จะได้ส่วนแบ่งที่ดีแน่นอน ถ้าวันไหนฉันเลิกเป็นพ่อค้าอาวุธ ฉันจะไปอยู่กับนาย”

เกาหยางหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า

“นายควรเป็นพ่อค้าอาวุธต่อไปดีกว่า อาชีพนี้มีอนาคตที่สดใส ที่สำคัญคือถ้านายไม่เป็นพ่อค้าอาวุธแล้ว ฉันจะไปซื้อของกับใครล่ะ? เราคุ้นเคยกันดีแล้ว ฉันไม่อยากเปลี่ยนพ่อค้าอาวุธแล้วต้องไปเริ่มทำความรู้จักกันใหม่”

อุลยานอฟหัวเราะและพูดว่า

“ฉันคิดถึงการปฏิบัติการครั้งนั้นที่เราต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันเพื่อแย่งชิงทองคำ หากมีโอกาสแบบนั้นอีกในอนาคต อย่าลืมโทรหาฉันนะ โอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ฉันจะไปเอาโทรศัพท์ของนายคืนมาก่อน ตอนนี้นายเป็นเพื่อนของบิ๊กอีวาน ไม่จำเป็นต้องทิ้งโทรศัพท์ไว้กับบอดี้การ์ดของเขาแล้ว”

ก่อนที่เกาหยางจะพบกับบิ๊กอีวาน เขาจะต้องถูกตรวจค้นตัวอย่างละเอียด อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดจะถูกยึดไป และจะคืนให้เมื่อเกาหยางออกไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ขั้นตอนการตรวจค้นอาจจะถูกยกเลิกไปแล้วก็ได้ และโทรศัพท์ก็สามารถพกติดตัวไปได้

ในฐานะคนสนิทของบิ๊กอีวาน โทรศัพท์ของอุลยานอฟจึงต้องพกติดตัวไว้ตลอด หลังจากพูดจบเขาก็โทรหาเพื่อนร่วมงานทันที

อุลยานอฟพูดภาษารัสเซีย ซึ่งเกาหยางฟังเข้าใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เมื่อมองดูสีหน้าของอุลยานอฟ เขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

อุลยานอฟใช้เวลาพูดคุยกว่าสิบนาทีจึงวางสาย จากนั้นก็มองเกาหยางด้วยสีหน้าที่เหลือเชื่อและพูดว่า

“เกา! บางทีนายอาจจะเจอขุมทรัพย์เข้าให้แล้ว! หมอนี่น่าจะเป็นสุดยอด ‘มือหลากบทบาท’ อย่างที่นายฝันไว้เลย!”

เกาหยางได้ยินดังนั้นก็สนใจทันทีและพูดว่า “โอ้ เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

“สิ่งที่หมอนี่เชี่ยวชาญที่สุดคือปืนครก เขาสามารถยิงปืนใหญ่ติดตาได้แม้จะหลับตา! เขายังเชี่ยวชาญปืนจรวด 107 มม. และปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังอีกด้วย เชี่ยวชาญอาวุธปืนรัสเซียทุกชนิด สามารถรับหน้าที่ใดก็ได้ในระดับหมู่รบ ไม่ว่าจะเป็นพลจู่โจม พลซุ่มยิง พลปืนกล พลยิงจรวดต่อสู้รถถัง เขาทำได้ทั้งหมด แน่นอนว่าแค่สามารถรับผิดชอบงานได้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอดเยี่ยมเป็นพิเศษในทุกด้าน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หมอนี่เชี่ยวชาญการวางและเก็บกู้ทุ่นระเบิด และทำได้อย่างยอดเยี่ยม! เพื่อนเอ๋ย! นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว! หมอนี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ!”

------

(จบบทที่ 391)