บทที่ 124 - บีบลูกพลับต้องเลือกที่นิ่ม

เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นที่ลำคอได้ไอ้เพชฌฆาตโรคจิต ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงไปนอนแน่นิ่ง ศีรษะหักพับไปด้านหลังในท่าประหลาด ตายสนิทแบบไม่มีทางฟื้น

หลี่จินฟางที่เตะจนคออีกฝ่ายหัก ยืนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจของเกาหยางและพวก และเสียงสบถของบรรดาทหารรับจ้างที่เสียเงินเดิมพัน เขาเดินกลับมาอย่างสบายอารมณ์

มาถึงหน้าเกาหยาง เขากล่าวอย่างดูแคลน

“เหอะ…มาเล่นตีลังกาโชว์ต่อหน้าฉัน คิดว่ายังตายไม่เร็วพอหรือไง”

ในวิชาต่านถุย มีกฎว่าปลายเท้าห้ามยกสูงเกินเข่า ต่อให้ตอนฝึกหรือสอนเกาหยางก็แทบไม่เคยเตะสูงเกินนั้น แต่ก็เตะได้สูงสุดแค่ใต้หว่างขาเท่านั้น และส่วนใหญ่จะใช้ในยามที่ต้องการเล่นงานอีกฝ่ายลับๆ ส่วนท่าเตะสูงๆ ที่ดูทรงพลังนั้นเป็นท่าที่ถูกห้ามใช้โดยเด็ดขาด

เขาฝึกต่านถุยมาครึ่งชีวิต การโจมตีช่วงล่างเป็นสัญชาตญาณอยู่แล้ว และเมื่อเพชฌฆาตโรคจิตกลับหัวทำท่าพอดีระดับเท้า มันก็เหมือนเอาหน้ามาวางให้เขาเตะ

เกาหยางหัวเราะลั่น

“พอฉันเห็นมันตีลังกาครั้งที่สอง ฉันก็รู้ละว่ามันซวยแน่ ฮ่า ๆ สะใจ”

แฮร์ริสก็ตะโกนสุดเสียง

“โคตรสุดยอดเลย คางคก! ฉันรักนายจริง ๆ เรารวยแล้ว ฮ่า ๆ เดี๋ยวไปเอาเงินมา”

เขารีบวิ่งไปหาเจ้านักพนันอย่างตื่นเต้น ยื่นตั๋วเดิมพันพร้อมตะโกน

“เก้าหมื่น! อัตราต่อรอง 1 ต่อ 5 จ่ายมาเลย!”

เจ้านักพนันยักไหล่ เอาธนบัตรเป็นปึก ๆ ใส่มือแฮร์ริสจนถือไม่หมด ต้องให้ลูกน้องอีกสองคนช่วยถือเงินปึกใหญ่กลับมา

เจ้านักพนันเองก็ยิ้มแฉ่ง เพราะทั้งสนามมีแค่แฮร์ริสกับพันโทอิบราฮิมที่แทงหลี่จินฟาง รวมกันแค่แสนเหรียญ ส่วนคนอื่นลงฝั่งไอ้เพชฌฆาตโรคจิตหมด บางคนลงหลักพัน บางคนหลักหมื่น รวมแล้วมากกว่าที่ต้องจ่ายให้ผู้ชะห้าแสนดอลล่าร์เสียอีก สรุปแม้จะจ่าย 1 ต่อ 5 เขาก็ยังฟันกำไรอย่างน้อยแสนกว่าดอลล่าร์

พ่อค้าพนันถามอย่างตื่นเต้น

“เพื่อนของนายมาจากไหน ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ฮ่า ๆ งานนี้นายฟันกำไรเต็ม ๆ เลยนะ”

แฮร์ริสยักไหล่แล้วพูดว่า

“ทำไมจะไม่เคยได้ยิน พวกเขาคือหน่วยรับจ้างซาตานไง ไอ้หมอนั่นก็คือ ‘คางคก’ นายยังเคยพูดถึงเลยนี่”

อีกฝ่ายชะงัก

“ฮาม่า คือคางคก?”

“ใช่ ‘ฮาม่า’ คือภาษาจีนที่แปลว่าคางคก พวกนายแค่ไม่รู้เฉย ๆ เอ้า! จ่ายเงินมาได้แล้ว”

เจ้านักพนันเองหัวเราะ

“ถ้าบอกตรง ๆ ว่าคางคกสู้กับเพชฌฆาตโรคจิต เราคงไม่ทำเงิน แต่ถ้าเป็นฮาม่าสู้กับเพชฌฆาตโรคจิต…เยี่ยม เราได้กำไรเต็ม ๆ”

แฮร์ริสส่งสายตาเข้าใจกัน แล้วอุ้มเงินมาหาเกาหยางกับพวก โยนกองเงินลงพื้นอย่างภูมิใจ

“หลังจากหักทุนเก้าหมื่นแล้ว เหลือสี่แสนห้าหมื่นดอลล่าร์ แบ่งเป็นยี่สิบส่วน หนึ่งส่วนก็คือสองหมื่นสองพันห้าร้อยดอลลาร์ คางคกได้หกส่วน ที่เหลือพวกเราคนละหนึ่งส่วน เอ้า รับไป”

แต่ก็มีแค่พวกเกาหยางกับกลุ่มแฮร์ริส รวมถึงพันโทอิบราฮิมที่ได้กำไร ส่วนคนเสียเงินก็แค่ด่า ๆ บ่น ๆ เพราะรู้ว่าต่อให้มีเงินก็อาจไม่มีโอกาสใช้ ถ้ารอดชีวิตไปไม่ได้

แฮร์ริสแบ่ง 135,000 ให้หลี่จินฟาง จากนั้นก็ให้เงินที่เหลือทั้งหมดกับเกาหยางเพื่อไปแบ่งกัน แล้วแฮร์ริสก็ไปนั่งแบ่งเงินกับลูกทีมของเขา

เกาหยางยกส่วนหนึ่งให้ฟราย

“นี่ ของนาย”

ฟรายทำหน้าเหลือเชื่อ เขาชี้ไปที่ตัวเองแล้วพูดว่า

“ของผมด้วยเหรอ? แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“นี่มันเงินพิเศษ ไม่ใช่เงินเดือน ใครอยู่ในทีมก็ได้ส่วนแบ่งด้วย นายก็แค่ขอบคุณคางคก ที่ทำให้ได้เงินก็พอ”

เมื่อแบ่งเงินเสร็จ หลี่จินฟางก็มองไปรอบ ๆ

“แปลกแฮะ ทำไมพวกสามาชิกในทีมไอ้เพชฌฆาตโรคจิตไม่ออกมาหาเรื่องเลย เพื่อนร่วมทีมโดนฆ่าไปแท้ ๆ”

เกาหยางยักไหล่

“ก็เพราะมันไม่เป็นที่รักของใครไง”

แต่คำพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงตะโกน

“ใครคือ ‘แรม’ แห่งหน่วยซาตาน ออกมา! ฉันขอดวลด้วย ตัวต่อตัว!”

เกาหยางหันขวับ เห็นชายผิวขาวยืนอยู่ข้างศพเพชฌฆาตโรคจิต ตะโกนท้าอีกครั้ง

หลี่จินฟางที่กำลังนับเงินหน้าตึงทันที ยัดเงินใส่มือฉุ่ยป๋อแล้วตะโกนตอบ

“โวยวายอะไร อยากสู้กับหัวหน้าพวกเราเหรอ ผ่านฉันไปให้ได้ก่อน! ฉันใช้แขนเพียงข้างเดียวด้วย”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เปลี่ยนไป แฮร์ริสก็รีบวิ่งมาหาเกาหยางแล้วพูดอย่างร้อนรนว่า

“หมอนี่เป็นพวกเดียวกับเพชฌฆาตโรคจิต แต่ฉันไม่รู้ว่ามันเก่งหรือเปล่า แรม ฝีมือการต่อสู้ของนายเป็นยังไง? นายสู้มือเปล่าได้ดีแค่ไหน เทียบกับคางคก?”

เกาหยางยิ้มแหย

“เขาใช้แค่มือเดียว ก็ต้อนผมอยู่หมัดแล้ว”

ในตอนนั้น เจ้านักพนันก็ประกาศเสียงดัง

“ฮาม่าก็คือคางคก ส่วน ‘แรม’ คือหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้าง ‘ซาตาน’ มือสไนเปอร์! ตอนนี้มีคนจากกองพันโรคจิตมาท้าสู้ มาดูกันว่าเขาจะกล้ารับคำท้าหรือไม่”

สายตาทุกคู่จับจ้องเกาหยาง แม้เขารู้ว่าตัวเองสู้มือเปล่าไม่เก่งเท่าหลี่จินฟาง แต่เรื่องศักดิ์ศรีมันถอยไม่ได้ ถ้าไม่รับคำท้า หน่วยของเขาก็จะเสียหน้า

หลี่จินฟางรู้จุดอ่อนของเกาหยาง เขาจึงเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าวแล้วจ้องไปที่ชายผิวขาวที่ท้าทายเกาหยาง แล้วพูดว่า

“ไอ้ขี้ขลาด! ถ้านายกล้าจริงก็มาสู้กับฉันสิ! หัวหน้าของเราไม่มีเวลาสนใจไอ้ขี้ขลาดอย่างนายหรอก”

แต่ชายผิวขาวตอบเรียบ ๆ

“ฉันเป็นสไนเปอร์ หัวหน้าพวกนายก็เป็นสไนเปอร์ ฉันจะสู้กับเขาเท่านั้น”

“งั้นก็แข่งยิงปืน นายกล้ารึเปล่า?”

“ฉันอยากแข่งมือเปล่า ถ้าเขาไม่กล้า ก็ให้เขาออกมาพูดเอง”

เกาหยางวางของให้ฉุ่ยป๋อถือ เดินมาสองก้าว

“พอเถอะ ฉันจะสู้กับเขา ถ้าฉันไม่กล้ารับคำท้า ฉันก็คงเสียหน้าไปตลอดชีวิต”

หลี่จินฟางกระซิบ

“จำที่ผมสอนไว้นะ อย่ารีบเตะ ให้ใช้หมัดต่อยก่อน แล้วค่อยหาจังหวะเตะส่วนสำคัญของมันตอนที่มันไม่ทันระวัง”

“เข้าใจล่ะ ถ้าฝีมือไม่ถึงก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม”

เขาตบไหล่หลี่จินฟางแล้วเดินไปกลางลาน

เจ้านักพนันตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ดูเหมือน แรม จะรับคำท้าแล้ว! รีบแทงกันได้เลย! เจ้าหน้าขาวจากหน่วยรับจ้างโรคจิตชอบโจมตีส่วนล่างของร่างกาย ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกวิปริตจริงๆ ส่วนแรมจากหน่วยรับจ้างซาตานผู้ชอบโจมตีหน้าผาก ดูท่าเป็นสุภาพบุรุษ แต่ข่าวว่าทั้งคู่ไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด! อัตราต่อรอง 1 ต่อ 1 แทงได้เลย!”

เกาหยางกับคู่ต่อสู้ยืนประจันหน้ารอให้คนแทงเสร็จ

คู่ต่อสู้เป็นชายหน้าหล่อผมยาวสลวย สูง 1.85 เมตร กล้ามเนื้อแน่น มองไม่ออกว่าจะหาจุดอ่อนตรงไหน

เจ้านักพนันประกาศอีกครั้ง

“ข่าวล่าสุด ไอ้หล่อนี่เป็นเซียนเทควันโด เคยฝึกซ้อมกับเพชฌฆาตโรคจิต ฝีมือดูน่ากลัว ส่วนแรมผู้ไม่เคยโชว์ฝีมือในการต่อสู้ระยะประชิดมาก่อน แถมมีคนบอกว่าเคยสู้กับหน่วยทหารรับจ้าง ‘ดาบโค้ง’ แล้วทำได้แย่มาก! อัตราต่อรองเปลี่ยนเป็น 1 ต่อ 3 เปิดแทงใหม่!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้านักพนัน สีหน้าของเจ้าหน้าขาวก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าไพ่ตายของเขาจะถูกเปิดเผยก่อนเวลาอันควร ส่วนเกาหยางก็รู้สึกดีใจจริงๆ คำพูดของเจ้านักพนันได้ให้คำแนะนำที่มีค่าแก่เขามาก การรู้ว่าอีกฝ่ายฝึกเทควันโดจะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับเขา - นี่คือข้อมูลทองคำ

เกาหยางทำท่าเหมือนไม่สนใจอะไรเลย แล้วตะโกนกลับไปหาคนข้างหลังเขาว่า

“กระต่าย! เอาเงินฉันลงฝั่งตัวเองหมดเลย 1 ต่อ 3 ฟันกำไรอีกแล้ว!”

แฮร์ริสก็เสริม

“แรม! พวกเราเชียร์นาย จัดการไอ้หน้าขาวสารเลวนั่นซะ! จัดการมันให้ได้!”

หลังเปลี่ยนอัตราต่อรอง คนแทงใหม่ก็ยังลังเล จนกว่าจะวางเดิมพันครบ เกาหยางวอร์มร่างซ้ำไปหลายรอบ

เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้น เขาก็ตั้งสมาธิเต็มร้อย จ้องทุกการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้

ตลอดหนึ่งเดือนที่ฝึกกับหลี่จินฟาง เขาเรียนเพียงการออกแรง หมัดครึ่งก้าวของสิงอี้เฉวียน และ ‘แส้เดียว’ จากต่านถุย แถมเน้นการฝึกตอบสนองต่อการโจมตีจนเป็นสัญชาตญาณ

เขาไม่มีท่าเปิดแบบสวยหรู แค่ยืนในท่าพร้อมออกหมัดครึ่งก้าว รอให้คู่ต่อสู้บุกก่อน และฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ปล่อยให้รอนาน เสียงตะโกนหนึ่งครั้ง ตามด้วยเตะสูงใส่หน้าทันที…

---

(จบบทที่ 124)