บทที่ 122 - หารายได้พิเศษ
บทที่ 122 - หารายได้พิเศษ
หลี่จินฟางไม่ได้ตั้งใจจะเยาะเย้ยแฮร์ริส เขาแค่พูดความจริงออกมาเท่านั้น แต่คำพูดนั้นกลับกระตุ้นให้คนของกองทหารรับจ้างแบล็กไฟร์หัวเสียกันขึ้นมา เมื่อเห็นว่าหัวหน้าของตนยังนอนอยู่กับพื้น พวกเขาก็พากันโยนของในมือทิ้งและเตรียมจะเข้ามารุม
แม้จะตกลงกันว่าเป็นการประลองแบบมิตรภาพ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ ‘มิตรภาพ’ จะกลายเป็นการเอาชีวิตกันได้ พวกเกาหยางเห็นอีกฝ่ายตั้งท่าจะรุม ก็โยนของในมือลงแล้วเดินเข้ามาเช่นกัน ไม่ว่าหลี่จินฟางจะรับมือได้หรือไม่ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การแสดงจุดยืนสนับสนุนพวกพ้องถือว่าสำคัญกว่า
แฮร์ริสที่นอนเอนอยู่กับพื้นพูดด้วยเสียงแหบต่ำ
“หยุดกันให้หมด! พวกแกอยากให้ฉันขายขี้หน้ากว่านี้เหรอ นี่มันก็แค่การต่อสู้กันอย่างยุติธรรม ฉันไม่ได้บอกพวกแกเหรอ”
เมื่อห้ามลูกน้องได้ แฮร์ริสก็แยกเขี้ยวยิ้มเจ็บ ๆ
“โอเค ฉันไม่เป็นไร แค่ขอนั่งพักหน่อย หมัดนั้นมันโคตรหนัก… เอ้า ไม่มีใครคิดจะพยุงฉันหน่อยรึไง”
คนของแบล็กไฟร์สองคนรีบมาช่วยพยุง แต่พอพยายามจะดึงให้ยืน แฮร์ริสกลับโบกมือยอมแพ้แล้วนั่งต่อ
“ช่างเถอะ ปล่อยให้ฉันนั่งแบบนี้ซักพักเถอะ เฮ้ เจ้าคางคก สนใจเล่นพนันครั้งใหญ่ไหม เรามาจัดแข่งเดิมพันกันสักยก นายจะได้ฟันกำไรก้อนโต”
หลี่จินฟางขมวดคิ้ว
“จะให้สู้กับใคร อย่าบอกนะว่าเป็นนายอีก”
ทันใดนั้น คนผิวดำที่ยืนข้างแฮร์ริสก็ทำหน้าเข้าใจ
“บอส ผมเข้าใจแล้ว หมอนี่เก่งจริง ไม่แปลกที่คุณอยากลองฝีมือเขา ที่แท้ก็อยากจะไปหลอกล่อ ‘เจ้านักพนัน’ ใช่ไหม”
แฮร์ริสตบหัวคนผิวสีคนนั้นอย่างอ่อนแรงแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า
“ไอ้โง่ เรื่องพวกนี้ต้องให้ฉันเป็นคนพูดเอง บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเฉลยหมด ปล่อยให้คนฟังเดาเอาเองบ้าง”
แล้วเขาก็ลูบท้องตัวเอง พลางมองไปทางหลี่จินฟาง
“เคยได้ยินชื่อ ‘เจ้านักพนัน’ ไหม”
หลี่จินฟางส่ายหน้า แฮร์ริสจึงหันไปมองเกาหยางกับเกรกลอรอฟด้วยแววคาดหวัง สุดท้ายมีเพียงเกรกลอรอฟที่นึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างไม่แน่ใจ
“หมายถึงหมอนั่นจากหน่วยทหารรับจ้าง ‘เดอะบิ๊กวินเนอร์’ รึเปล่า”
“ใช่เลย! หมอนั่นอยู่ที่นี่เหมือนกัน แต่อยู่อีกแนวหนึ่ง มาถึงพร้อม ๆ กันกับเรา นายก็รู้ว่าไอ้นี่ชอบพนันแค่ไหน วันก่อนมันรวบรวมทหารรับจ้างที่นี่มาจัดแข่งต่อสู้เสรี ฉันเองก็ลงแข่ง… แล้วแพ้เสียเงินไปเยอะ”
พูดถึงตรงนี้ แฮร์ริสก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นเต้น
“ฉันรู้ว่าเจ้ากบจากหน่วยรับจ้างซาตานก็อยู่ที่นี่ด้วย ฉันก็คิดว่าบางทีฉันอาจจะเอาเงินที่เสียไปกลับคืนมาได้ ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วว่า ตราบใดที่ให้เจ้านักพนันจัดแข่งอีกครั้ง เราก็จะรวยกันแล้ว ที่นี่มีแต่ทหารรับจ้าง ใครจะไปปฏิเสธการเดิมพันในการแข่งขันได้ล่ะ”
หลี่จินฟางตาเป็นประกาย
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ โอกาสดีเลยนี่ แต่ต้องให้หัวหน้าหน่วยเราตกลงก่อน”
เขาหันไปมองเกาหยางอย่างคาดหวัง เกาหยางไม่ตอบทันที แต่ถามแฮร์ริสก่อน
“นายเองก็เคยลงแข่ง เล่าให้ฟังหน่อยว่าคู่ต่อสู้ของนายเป็นใคร”
“เจ้านักพนันมันเป็นแค่เจ้ามือ ใครก็สามารถลงแข่งได้ ฉันชนะไปหนึ่งนัด แต่พอเจอกับยอดฝีมือจากหน่วยทหารรับจ้างเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง ฉายาของมันคือ ‘เพชฌฆาตโรคจิต’ เป็นคนขาว ไม่รู้มาจากไหน มันหักแขนคู่ต่อสู้ไปสองคน ฉันเกือบโดนหักด้วย รู้ตัวว่าไม่รอดก็เลยรีบยอมแพ้ แต่หมอนั่นยังอยากเล่นงานฉันต่อ ตอนนี้มันมีอัตราต่อรองสูงมาก แต่ไม่มีใครกล้าพนันด้วย เลยจัดแข่งต่อไม่ได้”
เกาหยางเชื่อมั่นในฝีมือหลี่จินฟาง แต่ก็รู้ดีว่า ‘เหนือฟ้ายังมีฟ้า’ จึงไม่อยากให้หลี่จินฟางเสี่ยงชีวิตเพียงเพื่อเดิมพัน ถึงกระนั้น ถ้าถอยโดยไม่ลองก็คงไม่สบอารมณ์ทั้งตัวเขาและหลี่จินฟาง
“ฟังดูหมอนั่นเก่งไม่เบา” เกาหยางหันไปบอก “คางคก นายเองก็เป็นคนมีประสบการณ์ ลองถามรายละเอียดแล้วค่อยตัดสินใจเองว่าจะลองสู้ไหม”
หลี่จินฟางตอบทันที
“ไม่มีอะไรต้องคิด สู้เลย เพื่อนๆ เดี๋ยวฉันจะทำให้พวกนายได้เงินพิเศษกัน แฮร์ริส เล่าให้ฟังหน่อยว่าเจ้านั่นฝึกอะไรมาบ้าง มีท่าทางอะไรเป็นพิเศษบ้าง”
“มันเรียนมาหมด คาราเต้, มวยสากล, เทควันโด, กังฟู, รวมถึงกาโปเอย์ราจากอเมริกาใต้ด้วย ฉันสืบมาแล้ว หมอนั่นโรคจิต เคยลงแข่งต่อสู้แบบฟรีสไตล์ในประเทศหนึ่ง แต่ก็เลิกไปอย่างรวดเร็ว เพียงเพราะต้องการความสะใจในการฆ่าแบบทารุณ หลังจากนั้นเจ้านี่ก็มาเป็นทหารรับจ้าง
และอีกอย่าง เจ้านี่ชอบหักแขนหักขาคนก่อน แล้วค่อยหักคอให้ตาย ถึงฉันจะอยากเห็นนายเล่นงานมัน แต่ต้องบอกไว้ก่อนว่ายิ่งนายเก่งเท่าไหร่ มันยิ่งตื่นเต้น ถ้าถูกใจขึ้นมามันก็อาจจะสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งเลย”
เกาหยางสูดหายใจแรง
“หมอนี่ไม่ใช่แค่โรคจิตกระหายเลือด แต่ยังเป็นนักสู้สารพัดแขนง คางคก นายไหวไหม?”
หลี่จินฟางขมวดคิ้ว
“ไม่เคยเจอคงพูดยาก โดยเฉพาะถ้าเป็นคนฝีมือสูง ฉันต้องสู้เต็มที่ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นคงออมมือไม่ได้ อาจมีคนตายก็ได้ แค่แข่งกันแต่ต้องถึงตายไม่ใช่เรื่องดีเลย”
แฮร์ริสยักไหล่
“พูดกันตรง ๆ พวกเราทหารรับจ้างถึงจะถูกมองว่าเป็นพวกคนเลว แต่ยังมีเส้นแบ่งใช่ไหม? ส่วนมัน… ฉันได้ยินว่าตอนอยู่ในสาธารณรัฐแอฟริกากลาง อาหารขาดแคลน มันจะหาเด็กสาวมาฆ่ากินทุกวัน พวกนายจินตนาการออกไหม?”
เกาหยางหน้าตึง
“เรื่องจริงเหรอ?”
“จริงสิ เดิมมันอยู่กองทัพรับจ้างใหญ่ในไนจีเรีย เพื่อนร่วมทีมยังทนมันไม่ได้ ไล่มันออก แล้วมันก็เป็นทหารรับจ้างอิสระอยู่พักใหญ่ ก่อนจะไปเจอพวกโรคจิตเหมือนกัน ตั้งกองเล็กสี่คน ทุกคนเลวพอกัน พวกมันมาถึงที่นี่นานแล้ว แต่ไม่มีใครอยากข้องแวะด้วย เลยถูกสั่งให้อยู่เฝ้าที่นี่ ฉันได้ข้อมูลพวกนี้จากเจ้านักพนัน และเชื่อว่าเขาไม่โกหก”
เกาหยางหันไปบอกหลี่จินฟาง
“สุดยอดคนเลวจริง ๆ ฆ่ามันซะก็เหมือนกำจัดภัยให้โลก นายไม่กลัวใช่ไหม?”
หลี่จินฟางจ้องกลับ
“กลัว? ไม่มีวัน ถึงฉันจะไม่มั่นใจ แต่ฉันก็ต้องหาทางฆ่ามันให้ได้ ไม่งั้นจะเสียเกียรติวิชาที่เรียนมา”
“ตกลง สู้เลย!” เกาหยางตอบทันที
ฉุ่ยป๋อตบปืนที่เอว
“ไม่เป็นไร คางคก ถ้าฉันดูท่าแล้วว่าจะไม่รอด เดี๋ยวฉันยิงเจาะหัวมันเอง”
แฮร์ริสรีบโบกมือ
“ทำแบบนั้นไม่ได้ เจ้านักพนันกล้าเปิดสนามก็เพราะไม่กลัวใครทำลายกติกา ถ้าจะมีการยิงกันขึ้นมาละก็ ปืนกลที่ตั้งรอไว้จะยิงทันที ก่อนที่พวกนายจะทันได้ลั่นไก ไม่อย่างนั้นใครจะกล้ามาเดิมพันล่ะ”
จริง ๆ แล้วเกาหยางก็คิดเหมือนฉุ่ยป๋อ คือถ้าคางคกเสียท่า ก็พร้อมลุยช่วย แต่เมื่อได้ฟังแบบนี้ ความลังเลก็เกิดขึ้น แค่แข่งต่อสู้เดิมพัน จะให้เพื่อนเสี่ยงตายก็คงไม่คุ้ม
เห็นเกาหยางเริ่มลังเล หลี่จินฟางรีบพูด
“พี่หยาง วางใจเถอะ ถึงแม้ฉันจะสู้ไอ้เพชฌฆาตโรคจิตนั่นไม่ได้ ฉันก็ยังมีความมั่นใจว่าจะไม่ถูกฆ่าตาย ถ้าสถานการณ์ไม่ดีจริงๆ ฉันจะรีบถอนตัวทันที ฉันรับรอง แบบนี้ได้ไหม?”
เกาหยางยังถามย้ำ
“นายมั่นใจจริง ๆ ไหม อย่ามาโกหกฉันนะ ถ้าเกิดนายถูกฆ่าตายจริงๆ เราจะไม่สนกฎอะไรทั้งนั้น เราจะยิงเพื่อแก้แค้นให้นายแน่นอน ต่อให้ต้องตายไปพร้อมกันก็ไม่เป็นไร ดังนั้นอย่าหลอกกัน”
หลี่จินฟางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบหนักแน่น
“ฉันมั่นใจ จะไม่ทำให้พวกพี่เดือดร้อน ถ้าดูแล้วไม่รอดก็ยอมแพ้เอา”
“งั้นก็สู้” เกาหยางพยักหน้า ก่อนจะนึกได้
“เดี๋ยวนะ พวกเราเงินหมดแล้ว จะเอาอะไรไปลงเดิมพัน?”
แฮร์ริสตอบทันที
“ไม่เป็นไร พวกเรามีเงินอยู่เก้าหมื่นเหรียญ ถือว่าเป็นการร่วมเดิมพันกัน พวกเรามีทั้งหมดสิบสี่คน เราจะแบ่งเงินรางวัลออกเป็นยี่สิบส่วน คางคกที่ต้องลงแข่งได้หกส่วน ที่เหลือเราจะได้คนละส่วนเป็นไง?”
ข้อเสนอนั้นแฟร์ดี เกาหยางจึงรับ
“ตกลง แต่ไม่ใช่ว่าห้ามออกจากแนวป้องกันเหรอ?”
แฮร์ริสตะโกนไปทางกระท่อมหลังหนึ่ง
“ท่านพันโท! เราจะจัดแข่งขันสนใจร่วมเดิมพันไหม?”
นายทหารยศพันโทออกมาทันที
“จะจัดตอนนี้เหรอ?”
“ใช่ ตอนนี้เลย แต่ไม่ใช่ที่นี่ เป็นสนามรวม ต้องให้คุณช่วยประสาน”
พันโทพยักหน้า
“ถ้าเป็นแข่งต่อสู้ฟรีสไตล์แบบคราวก่อน งั้นผมจะไปบอกผู้บังคับบัญชาแนวป้องกันอื่น ๆ ก่อน รอผมกลับมา”
---
(จบบทที่ 122)