บทที่ 114 - ถ้ายังไม่ตาย ฉันจะแต่งกับเธอ

หลังจากส่งแคทเธอรีนกับอเดลเข้าไปในช่องตรวจความปลอดภัยแล้ว เกาหยางกับพวกก็ไม่สามารถเข้าไปต่อได้ เขามองตามจนแคทเธอรีนผ่านเครื่องสแกน และหันมาโบกมือให้ เขาก็ยกมือโบกตอบ… เป็นการอำลาแคทเธอรีน

พอร่างของแคทเธอรีนลับสายตา เยเลน่าก็ถอนหายใจโล่ง แล้วหันมายิ้มให้เขา

“ฉันอุตส่าห์ใช้ความพยายามมาก กว่าจะหลอกให้อเดลออกไป เพื่อสร้างโอกาสให้คุณได้อยู่กับแคทเธอรีนสองต่อสอง ฉันนี่เป็นเด็กดีใช่ไหม”

“ดีสิ เด็กดีจริง ๆ”

“ฉันให้โอกาสคุณได้สารภาพรักกับเธอแล้ว ตอนนี้บอกได้หรือยัง ว่าฉันชนะหรือแพ้”

“เธอชนะ ชนะขาดเลย”

“เย้! สุดยอด”

เยเลน่ากรี๊ดลั่นกลางอาคารสนามบิน ไม่สนใจสายตาเอือม ๆ ของคนรอบข้าง ก่อนจะกระโดดโผเข้ากอดเขา ขาเกี่ยวรอบเอวแล้วประกบปากจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าทุกคน

เกาหยางที่ไม่ทันตั้งตัวแทบล้ม แต่ยังตั้งหลักไว้ได้ เขารีบโอบกอดประคองเธอไม่ให้ตก และตอบรับจูบยาวนั้นต่อหน้าสายตาหลายคู่

ฟลายในชุดดำเด่นสะดุดตา เบือนหน้าหนีแล้วจ้องมองผู้คนที่มองมาอย่างไม่พอใจ

แม้จะเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่เกาหยางก็เพลิดเพลินกับโมเมนต์นี้ โดยเฉพาะตอนวางเยเลน่าลงแล้วเห็นสายตาอิจฉาและริษยาจากผู้ชายรอบข้าง มันยิ่งทำให้เขารู้สึกดี

เขาตบไหล่ฟลายที่หันหลังให้

“พอแล้ว กลับบ้านกัน… เรื่องที่นี่อย่าเอาไปพูดให้คนอื่นฟังนะ นายเข้าใจใช่ไหม”

---

พอรถจอดหน้าบ้าน เกาหยางโอบเอวเยเลน่า แล้วเป็นฝ่ายจูบเธอก่อนเป็นครั้งแรก ก่อนจะพูดว่า

“ไปเรียกพ่อเธอมาหน่อย แล้วก็พวกกระต่ายด้วย ฉันมีเรื่องจะคุย”

เยเลน่าหน้าตาเหมือนหญิงสาวผู้มีความสุข พร้อมมอบจูบอีกหนึ่งที

“รีบหน่อยนะ ฉันมีของขวัญจะให้”

รอจนเธอเดินออกไป เขาก็รีบโทรหามอร์แกนทันที ถึงจะมีต่างเวลาก็ไม่สน เพราะเขากำลังจะออกเดินทางไปลิเบีย ต้องจัดการเรื่องนี้ก่อน

เมื่อเล่าเรื่องของเยเลน่าให้ฟัง มอร์แกนก็ตอบตกลงทันที และรับปากว่าจะจัดการให้เสร็จภายในไม่เกินครึ่งเดือน

---

ไม่นาน เกรกลอรอฟและพรรคพวกก็มาถึง เขาเรียกฟลายเข้ามาด้วยก่อนจะพูดว่า

“ไม่มีอะไรมาก แค่อยากคุยกับเกรกลอรอฟ แล้วก็อยากให้พวกนายได้มาลองนั่งรถหรูคันนี้กัน พร้อมช่วยกันจัดการเหล้าในรถให้หมด ห้ามเหลือ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทาง วันนี้ก็ดื่มให้เต็มที่”

ฉุ่ยป๋อหัวเราะ

“ยังพอมีน้ำใจนะ ฉันกับจินฟางและเจ้ารัสเซียลงเงินมา ต้องลองนั่งดูบ้างสิ ว่าไงพี่หยาง รถหรูใช้ได้ไหม”

เกรกลอรอฟกลับดูไม่ค่อยสบายใจ

“มีเรื่องอะไรกับฉันเหรอ บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมานะ”

เกาหยางโบกมือห้ามพวกกระต่ายยุ่ง แล้วพาเกรกลอรอฟไปอีกมุม

“เรื่องของฉันกับเยเลน่า...ช่างมันเถอะ พูดเรื่องสำคัญดีกว่า ฉันอยากให้เยเลน่าไปเรียนต่อที่อเมริกา ที่สถาบันดนตรีจูลิอาร์ด แคทเธอรีนบอกว่าพ่อของเธอสามารถให้โอกาสเยเลน่าได้สอบได้ และฉันก็อยากให้นาตาเลียไปด้วย เธอจะได้อยู่เป็นเพื่อนเยเลน่า เอ่อ...ฉันโทรหามอร์แกนแล้ว เขารับปากว่าจะช่วยจัดการเรื่องวีซ่าให้เยเลน่าเพื่อไปอเมริกา ฉันรู้ว่านายกับพวกเธอกลับมาอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน อาจจะทำใจไม่ได้ แต่ฉันคิดว่านายคงจะเห็นด้วย ดังนั้นฉันเลยรีบโทรหามอร์แกน แต่นี่ก็ยังคงเป็นการตัดสินใจของนาย นายโอเคไหม”

เกรกลอรอฟเหมือนถูกช็อกไปชั่วครู่ ก่อนจะตะโกนด้วยความตื้นตัน

“โอเคไหมน่ะเหรอ! พระเจ้า… จูลิอาร์ด หนึ่งในสถาบันดนตรีที่ดีที่สุด ไปอเมริกาย่อมปลอดภัยกว่าที่นี่แน่นอน อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าพวกเธอจะโดนลูกหลงตายตอนเรารบ ฉันจะไม่เห็นด้วยได้ยังไง ขอบใจมาก”

เขาโผเข้ากอดแล้วหอมแก้มเกาหยางไปหลายที เกาหยางรีบผลักออกพร้อมเช็ดหน้าแรง ๆ

“โคตรแหวะ อย่าทำอีกนะ รู้ว่านายดีใจ แต่พอเถอะ ตอนนี้ในเมื่อเห็นด้วยแล้ว ก็ไปบอกเยเลน่ากับนาตาเลียเอง”

“นายยังไม่บอกเหรอ ได้ ฉันจะไปบอกเอง… แต่ค่าเรียนที่นั่นแพงมาก แถมอยู่แมนฮัตตัน ค่าเช่าก็โหด นายพอรู้ตัวเลขคร่าว ๆ ไหม”

“รู้สิ ค่าเรียนปีละประมาณ 25,000 ดอลลาร์ ค่าหอเดี่ยวอีก 14,000 ดอลลาร์ ค่าธรรมเนียมอื่น ๆ อีก 4,000 รวมก็ราว 40,000 ดอลลาร์ บวกค่าใช้จ่ายอื่น ๆ รวม ๆ ปีละ 100,000 ดอลลาร์ ถ้าเอานาตาเลียไปด้วยและอยู่ใกล้โรงเรียน ค่าเช่าปีหนึ่งก็ราว 50,000–60,000 ดอลลาร์ สรุปสองคนใช้ปีละประมาณ 200,000 ดอลลาร์”

เกรกลอรอฟเงียบไป เกาหยางทำเป็นไม่เห็นแล้วพูดต่อ

“ทุนการศึกษาก็มี แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งหวัง อย่างน้อยเราต้องเตรียมเงิน 200,000 ดอลลาร์ ฉันลงได้ 90,000 นาย 60,000 รวม 150,000 ถ้าเราทำงานอีกสองสามวันก็หาเงินได้ครบสองแสนแล้ว ฉันคิดว่ามันจะพอดีกับที่พวกเธอจะต้องใช้เลยล่ะ”

ยังไม่ทันพูดจบ หลี่จินฟางก็ปากไว คว้าจุกคอร์กไวน์ปาใส่หน้าผากเกาหยางเต็มแรงจนเจ็บจี๊ด

“ให้ตายสิพี่หยาง มองไม่เห็นผมใช่ไหม เงินของผมมันเหม็นเหรอ นี่พี่นับผมเป็นพี่น้องแบบนี้เหรอ”

ฉุ่ยป๋อเองก็อยากเลียนแบบ แต่กลัวทำของในรถพัง เลยยกขวดกระดกแทน

“ใคร ๆ ก็รู้ว่ากระต่ายอย่างฉันไม่เคยหวงเงิน นายพูดแบบนี้มันดูถูกกันชัด ๆ ฉันอยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้านายจริง ๆ”

เกาหยางแทบสำลักกับคำเปรียบเปรยสุดหยาบของเขา หลี่จินฟางถึงกับพ่นไวน์ใส่หน้าฉุ่ยป๋อ แล้วทั้งคู่ก็เปิดศึกหยอกกันเสียงดัง

“เฮ้ย ให้ตายสิ ไอ้กบ ฉันแค่พูดเฉย ๆ นายพ่นใส่หน้าฉันทำไมวะเนี่ย?”

เกรกลอรอฟได้แต่ถอนหายใจ

“ฉันคงไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่าคำว่าขอบคุณ ขอบคุณพวกนายจริง ๆ”

หลี่จินฟางตะโกน

“เลิกทำซึ้งเถอะ เก็บไว้แค่ค่าเดินทางกับค่าซื้ออุปกรณ์ เหลือเงินเท่าไหร่ก็เอาให้เยเลน่าไป”

ฟลายก็เอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

“พี่หยาง ผมมีเหลือพันกว่าดอลลาร์ อาจจะน้อยไปหน่อย แต่ผมก็อยากให้”

เกาหยางแกล้งหัวเราะ

“อย่าเลย ถ้าฉันกับเจ้ารัสเซียตายขึ้นมา เงินของพวกนายก็หายไป”

ฉุ่ยป๋อถ่มน้ำลาย

“บ้าจริง ชอบว่าฉันปากเสีย นายต่างหากที่แช่งตัวเองกับเจ้ารัสเซียไม่ใช่เหรอ อย่าพูดมากน่า วันนี้เรามาดื่มกัน เงินก้อนนี้ก็ถือว่าเป็นค่าของขวัญแต่งงานที่ฉันให้พี่กับเยเลน่าก็แล้วกัน ไม่ต้องคืนหรอก แค่ตอนแต่งงานนายอย่าให้ฉันต้องซื้อของขวัญอีกก็พอ”

หลี่จินฟางก็พยักหน้า

“ใช่ ถือว่าจ่ายล่วงหน้าแล้วกัน”

เกรกลอรอฟมองงง ๆ

“พวกนายคุยอะไรกัน”

“พวกเขาอวยพรให้เรารวยจากทริปลิเบียไง… เอ้า ทุกคนยกแก้วขึ้นมา ดื่มกันให้หมดขวดไปเลย”

เกรกลอรอฟรีบเสนอ

“เดี๋ยวก่อน ควรให้เยเลน่ากับนาตาเลียฉลองด้วย กลับไปดื่มที่บ้านกัน”

---

พอกลับถึงบ้าน พวกเขาก็ขนเหล้าออกมาตั้งเต็มโต๊ะ เกรกลอรอฟรีบไปบอกข่าวดีให้สองแม่ลูกฟัง

แต่แล้วเยเลน่าก็วิ่งมาหาเกาหยาง น้ำตาคลอ

“ทำไมฉันถึงเป็นคนสุดท้ายที่รู้ ฉันไม่ไปอเมริกา ฉันจะอยู่ที่นี่รอคุณ คุณไม่มีวันทิ้งฉันไปได้”

เกาหยางมองเกรกลอรอฟกับนาตาเลีย ทั้งคู่ทำหน้ายอมจำนน เกรกลอรอฟบอกเบา ๆ

“เกา นายช่วยพูดกับเธอที เธอน่าจะฟังนาย”

ฤทธิ์เหล้าทำให้เกาหยางฮึกเหิม เขาลุกขึ้น วางมือบนไหล่เธอ หัวเราะลั่น

“เด็กดี ไปเรียนที่อเมริกาเถอะ ฉันกับพ่อเธอจะหาเงินให้ แล้ววันเธอเรียนจบ… ถ้าฉันยังไม่ตาย ฉันจะไปอเมริกาฉันจะไปอเมริกาเพื่อขอเธอแต่งงาน”

---

(จบบทที่ 114)