บทที่ 30 เบื้องหลังของเฉาเหวินปินยิ่งใหญ่คับฟ้า!
บทที่ 30 เบื้องหลังของเฉาเหวินปินยิ่งใหญ่คับฟ้า!
บทที่ 30 เบื้องหลังของเฉาเหวินปินยิ่งใหญ่คับฟ้า!
แม้ผู้มีพลังระดับ นักบุญ จะไม่สามารถฉีกมิติท่อง ห้วงอากาศ ได้ ทว่าความเร็วในการเคลื่อนที่ก็รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด!
เพียงชั่วอึดใจหลังจากอู๋หลิงเทียนส่งสัญญาณ บุรุษหน้าบากผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า ณ ปากทางเข้าแดนลับ!
"ศิษย์น้องบอกข้าว่ามีคนบ้าคิดจะฮุบแดนลับไว้คนเดียวงั้นรึ!"
"ไหน... ให้บรรพชนผู้นี้ดูหน่อยซิว่าเป็นใครกัน!"
สิ้นเสียง สายตาของเขาก็พุ่งเป้าไปที่ เฉาเหวินปิน ทันที!
หากเป็นคนทั่วไปย่อมต้องอกสั่นขวัญแขวน!
เพราะเมื่อพิจารณาจากกลิ่นอาย ผู้มาเยือนย่อมเป็นระดับนักบุญไม่ผิดแน่!
แต่เฉาเหวินปินกลับหาได้ใส่ใจไม่!
"ก็แค่มดปลวกใกล้ตายที่ฝืนรีดพลังเฮือกสุดท้ายมาใช้วางก้าม!"
"มีอะไรน่าอวดเบ่งนักหนา?"
หวังเทา ชะงักกึก!
แต่เพียงครู่เดียว เขาก็แสยะยิ้มออกมา!
ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ!
"เจ้ารู้ว่าข้ากำลังจะตาย แต่ก็ยังกล้าปากดีใส่ข้าอีกงั้นรึ?"
"ไม่กลัวข้าลากเจ้าลงนรกไปด้วยกันก่อนตายหรือไง?"
เฉาเหวินปินก็ยิ้มเช่นกัน!
เขาเอื้อมมือไปดัน เสวี่ยโหรว ที่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าออกไป แล้วย้อนถามอย่างใจเย็น "เจ้ารู้ไหมว่าทำไมขุนนางที่ต้องโทษประหาร ถึงต้องขอบพระทัยฝ่าบาทก่อนตาย?"
หวังเทานิ่งเงียบ!
ทำไมต้องขอบคุณ?
แน่นอนว่าเพื่อครอบครัว!
หากไม่ขอบคุณ ก็อาจต้องตายตกไปตามกันทั้งโคตรเหง้า!
และเมื่อตีความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเฉาเหวินปินได้ เหงื่อกาฬก็ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากของหวังเทาทันที!
แต่ในยามนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!
ทำได้เพียงกัดฟันเล่นละครตบตาต่อไป "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า ฟังไม่รู้เรื่อง!"
"เอาล่ะ รีบไสหัวไปซะ!"
"แดนลับนี้เป็นสมบัติของทุกคน เจ้าไม่มีสิทธิ์จะมายึดครองไว้คนเดียว!"
พูดจบ เขาก็ทำท่าจะลงมือขับไล่เฉาเหวินปินด้วยกำลัง!
แต่สิ่งที่หวังเทาคาดไม่ถึงคือ แม้เขาจะแสดงละครสมบทบาทถึงขนาดนี้ แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง!
"มันมีไพ่ตายอะไรซ่อนอยู่กันแน่!"
เวลานี้ หวังเทาเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงในใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว!
และเฉาเหวินปินก็ไม่ปล่อยให้เขาต้องฟุ้งซ่านนาน รีบหงายไพ่ตายออกมาทันที
"เฮ้อ... ข้าให้โอกาสเจ้าแล้วนะ!"
"แต่เจ้าดันรนหาที่ตายเอง ก็อย่าโทษข้าแล้วกัน!"
สิ้นเสียงพึมพำ จี้หยกบนหน้าอกของเฉาเหวินปินก็เปล่งแสงห้าสีเจิดจรัส!
ทันใดนั้น รอยแยกมิติก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของทุกคน!
และผู้ที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก... บรรพชนหก!
"ไอ้เด็กบ้า ในที่สุดก็ยอมเรียกข้าสักทีนะ!"
เมื่อได้เห็นฉากอันน่าตื่นตะลึงนี้ ทุกคนในที่นั้น ยกเว้นเฉาเหวินปินกับเสวี่ยโหรว ต่างพากันยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก!
ส่วนหวังเทาที่เพิ่งจะวางมาดข่มขวัญไปเมื่อครู่ ถึงกับเข่าอ่อนจนร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า!
ตุบ~
ร่างกระแทกพื้นหน้าคะมำอย่างไร้การป้องกัน!
แต่ ณ เวลานี้ ไม่มีใครสนใจเขาอีกแล้ว!
เพราะเจ้าเฉาเหวินปินดันกระโจนเข้าไปซุกอกผู้มาใหม่ท่ามกลางสายตาประชาชี!
"เชี่ย... หมอนั่นเป็นใครกันแน่? นอกจากจะมีองครักษ์ระดับกึ่งนักบุญแล้ว ยังกล้าลวนลาม จอมจักรพรรดิ อีกต่างหาก!"
ใช่แล้ว หลังจากโอบกอด จ้าวหยวนเอ๋อร์ เฉาเหวินปินก็เริ่มไม่อยู่นิ่ง!
ใบหน้าหล่อเหลาถูไถไปมากับหน้าอกหน้าใจอันอวบอิ่มของนางอย่างไม่เกรงใจ!
"ข้าได้ยินท่านพ่อเล่าว่า นายน้อยตระกูลเฉาเดินทางมาที่เมืองเทียนอู่! ดูท่าแล้วคนคนนี้ต้องเป็นนายน้อยท่านนั้นแน่ๆ!"
"พี่ชาย เดี๋ยวอย่าลืมมาเก็บศพข้าด้วยนะ เมื่อกี้ข้าเพิ่งปากเสียใส่นายน้อยไป!"
"เก็บศพอะไร? คิดว่าข้าจะหนีทันรึไง ถ้านายน้อยเอาเรื่องขึ้นมาจริงๆ?"
"นายน้อยหล่อจังเลย ข้าอยากมีลูกกับเขา!"
"..."
ในขณะที่เหล่าไทยมุงกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส เฉาเหวินปินกับจ้าวหยวนเอ๋อร์ก็เริ่มสนทนากันอย่างสนิทสนม
"พอได้แล้ว เจ้าเด็กบ้า ถ้าหิวน้ำก็ไปหาดื่มเอาข้างล่าง ข้ายังไม่เคยมีลูก ไม่มีน้ำนมให้เจ้าดูดหรอกนะ!"
เฉาเหวินปินเหงื่อตก!
สมกับเป็นสาวงามสะพรั่ง วาจาเชือดเฉือนได้ใจจริงๆ!
เดิมทีเฉาเหวินปินเกือบจะพลั้งปากตอบไปว่า ข้าทำให้ท่านมีได้นะ!
แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขาก็ต้องกลืนมันกลับลงไป!
และท่าทีลังเลนั้นก็ตกอยู่ในสายตาของจ้าวหยวนเอ๋อร์!
"มีอะไรก็พูดมา จะมาอึกอักอะไรกับข้า!"
เห็นได้ชัดว่านางเข้าใจผิด คิดว่าเฉาเหวินปินมีเรื่องจะไหว้วาน!
อย่างไรก็ตาม คำพูดของนางก็เปิดช่องให้เฉาเหวินปินได้จังหวะพอดี!
"พี่สาวหยวนเอ๋อร์ แดนลับนี้มีประโยชน์กับข้ามาก ข้าอยากให้ท่านช่วยเฝ้าทางเข้าไว้หน่อย!"
"อย่าให้ใครหน้าไหนเข้าไปได้ จนกว่าข้าจะออกมา!"
พูดจบ เฉาเหวินปินก็ชี้ไปที่ประตูทางเข้าแดนลับที่เปิดอ้าอยู่!
โดยไม่ลังเล จ้าวหยวนเอ๋อร์พยักหน้ารับทันที
"เจ้าเข้าไปสำรวจอย่างสบายใจเถอะ! ตราบใดที่ไม่มีทางเข้าอื่น จะไม่มีใครมารบกวนเจ้าได้เด็ดขาด!"
หลังจากรับปากเฉาเหวินปิน จ้าวหยวนเอ๋อร์ก็ปรายตามองเหล่าไทยมุงเบื้องล่าง!
"ข้าให้เวลาพวกเจ้าแค่สิบลมหายใจ!"
"หลังจากสิบลมหายใจ ใครยังไม่ไป ก็ไม่ต้องไปไหนอีกตลอดกาล!"
"แน่นอน หากใครไม่พอใจ ก็ไปเรียกผู้หลักผู้ใหญ่ในตระกูลมา! ข้าเป็นคนมีเหตุผล ชอบพูดคุยด้วยเหตุผลอยู่แล้ว!"
ทุกคนแตกตื่นโกลาหล!
จากนั้นโดยไม่มีใครกล้าปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว ฝูงชนทั้งหมดก็อันตรธานหายไปจนเกลี้ยงภายในชั่วพริบตา!
"เอาล่ะ เข้าไปได้แล้ว!"
พยักหน้าให้หนึ่งครั้ง จากนั้นเฉาเหวินปินก็ก้าวเข้าไปในประตูแดนลับทันที!
แน่นอนว่าเบื้องหลังของเขา มีสาวงามสะคราญโฉมอย่าง ฉินอวิ๋นเมิ่ง ผู้มีพลังระดับจินตานติดตามเข้าไปด้วย!
ส่วนจุดประสงค์ที่พาผู้หญิงคนนี้ไปด้วยนั้น...
...
"ฉีก... ฉีกกระชากห้วงอากาศ!"
"คนที่มาถึงขั้นระดับ จอมจักรพรรดิ!"
ณ ป่าทึบห่างออกไปหลายสิบไมล์ อู๋เฉิงเฉียนนอนแผ่หราอยู่บนพื้นหญ้าโดยไม่ห่วงภาพลักษณ์!
สภาพของเขาดูสิ้นหวังสุดขีด!
"เฉาเหวินปิน ไอ้ขี้โกง!"
"ข้าแค่ใช้ท่าโจมตีธรรมดา ทำไมเจ้าถึงงัดไม้ตายใหญ่มาใช้เลยวะ!"
"เฮ้อ... โบราณว่าไว้ไม่ผิด ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ แผนการอันแยบยลก็ไร้ค่าดั่งกองขี้หมา!"
เวลานี้ อู๋เฉิงเฉียนรู้สึกหลงทาง!
การปรากฏตัวของจ้าวหยวนเอ๋อร์ทำลายความทะเยอทะยานของเขาจนป่นปี้!
เขารู้สึกว่าเส้นทางชีวิตของเขาได้มาถึงทางตันแล้ว!
และตระกูลเฉาก็คือกำแพงยักษ์ที่ขวางอยู่ตรงหน้า ซึ่งเขาไม่มีวันปีนข้ามไปได้!
"ถ้าตอนนี้ข้ายอมสงบศึก ไม่รู้ว่าเฉาเหวินปินจะยอมปล่อยแม่ข้าคืนมาไหม"
ต้องยอมรับว่าความมุ่งมั่นของอู๋เฉิงเฉียนนั้นน่ายกย่องจริงๆ!
แม้ในยามนี้ เขาก็ยังคงนึกถึงเป้าหมายแรกเริ่มของตนเองเสมอ!
"ดูท่า... พี่เฉิงเฉียนก็เป็นคนที่มีชะตากรรมคล้ายกันสินะ!"
"ใคร!"
อู๋เฉิงเฉียนกระเด้งตัวลุกขึ้น เรียกเจดีย์สะกดมารออกมาถือไว้ในมือทันที!
ตั้งท่าพร้อมรบเต็มอัตราศึก!
"พี่เฉิงเฉียน ไม่ต้องตื่นเต้นไป!"
"ข้าชื่อ เตี๋ยเค่อ เช่นเดียวกับท่าน ข้าก็มีความแค้นฝังลึกกับไอ้เฉาเหวินปินนั่นเหมือนกัน!"
"เพียงแต่สิ่งที่ข้าถูกแย่งชิงไปคือบรรพชนของข้า ส่วนสิ่งที่ท่านถูกแย่งชิงไปคือมารดาบังเกิดเกล้า!"
เมื่อได้ยินดังนั้น อู๋เฉิงเฉียนก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจเตี๋ยเค่อขึ้นมาทันที!
ที่แท้... ในโลกนี้เขาก็ไม่ได้โดดเดี่ยว!
ยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมอยู่อีกมาก!
แต่กระนั้น อู๋เฉิงเฉียนก็ยังไม่วางใจเสียทีเดียว!
"แล้ว... พี่เตี๋ยเค่อมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อันใดรึ..."
เตี๋ยเค่อไม่อ้อมค้อม "ศัตรูของศัตรูคือมิตร!"
"ข้ามาที่นี่เพื่อจะร่วมมือกับท่านจัดการเฉาเหวินปิน!"
อู๋เฉิงเฉียนยิ้มขื่นๆ พลังใจที่เพิ่งฟื้นคืนมาเมื่อครู่กลับเหี่ยวเฉาลงอีกครั้งราวกับมะเขือม่วงโดนน้ำร้อนลวก!
"พี่เตี๋ยเค่อ หากเป็นเมื่อก่อน ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ!"
"แต่ตอนนี้..."
"ท่านก็เห็นจอมจักรพรรดิผู้นั้นแล้วใช่ไหม!"
"พูดตรงๆ นะ พวกเราจะเอาอะไรไปสู้?"
มุมปากของเตี๋ยเค่อกระตุกยิ้ม ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อู๋เฉิงเฉียนกระโดดตัวลอย!
"แล้วถ้าข้ารู้ทางเข้าแดนลับอีกทางหนึ่งล่ะ?"
"จริงหรือ?"
อู๋เฉิงเฉียนตื่นเต้นจนเนื้อเต้น!
หากมีทางเข้าอื่น ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายลงได้ง่ายดาย!
แถมยังทำให้แผนการสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก!
เพราะในเมื่อมีจอมจักรพรรดิมาเฝ้าหน้าประตูขนาดนั้นแล้ว หากเกิดอะไรขึ้นกับเฉาเหวินปินข้างใน ก็โทษคนอื่นไม่ได้แล้วใช่ไหมล่ะ!
"ย่อมจริงแน่นอน!"
"ทางเข้าอีกทางอยู่ในถ้ำห่างจากที่นี่ไปพันไมล์!"
"แถมยังมีค่ายกลธรรมชาติปกคลุมปากถ้ำอยู่ด้วย!"
"ต่อให้เป็นระดับจอมจักรพรรดิ ถ้าไม่ใช้จิตสัมผัสตรวจสอบอย่างละเอียด ก็ไม่มีทางหาเจอ!"
"ทีนี้... เรามาตกลงเรื่องส่วนแบ่งของรางวัลกันได้หรือยัง?"
ดวงตาของอู๋เฉิงเฉียนหรี่ลง "ท่านต้องการอะไร?"
"ข้าต้องการทุกอย่างในแดนลับ!"
"แน่นอน... แม่ของท่านย่อมเป็นของท่าน ข้าไม่แย่งของรักของใคร!"
โดยไม่ลังเล อู๋เฉิงเฉียนพยักหน้ารับทันที!
"ตกลง!"
...