บทที่ 16 - ผลกำไรมหาศาล

บทที่ 16 - ผลกำไรมหาศาล

กองกำลังที่โผล่ออกมาจากด้านหลัง และการตายของต่งซิง ทำให้คนตระกูลจางแตกตื่นทันที

เพราะถึงอย่างไร บทบาทปกติของพวกมันคือนักเลง คือพวกเดนตาย ให้ใช้จำนวนคนรังแกคนน้อยก็คงพอไหว

แต่พอมาเจอกับทหารอาชีพ แถมยังเป็นทหารชายแดนที่เพิ่งลงมาจากสนามรบ

แทบจะไม่มีโอกาสชนะเลย ต่อให้จำนวนคนจะมากกว่าเท่าตัวก็ตาม

โดยเฉพาะเมื่อต่งซิงตาย ก็ขาดหัวเรือใหญ่

ดังนั้น ทันทีที่ปะทะกัน ก็กลายเป็นการไล่ล่าสังหารอยู่ฝ่ายเดียว

ลู่หมิงวันนี้โกรธจัดเป็นพิเศษ

เขาโชคดีที่จางเหมิงกลับมาทัน และยังพาคนมาด้วย ถ้าไม่อย่างนั้น จุดจบที่ดีที่สุดของเขาในวันนี้ คงทำได้แค่พาภรรยาตีฝ่าวงล้อมหนีไป

ส่วนกองพัน และความพยายามตลอดหลายวันที่ผ่านมา ก็จะสูญเปล่า

หลังจากนี้ อาจต้องกลายเป็นผู้ลี้ภัย และถูกราชสำนักตามล่า

ส่วนจุดจบที่เลวร้ายที่สุด เขาไม่อยากจะคิด ดังนั้นความคิดเดียวในหัวตอนนี้คือ ฆ่า

ฆ่าพวกมันให้หมด ให้พวกมันรู้ว่าจุดจบของการมาแหย่หนวดเสือเป็นยังไง

ภายในที่ทำการกองพัน ซุนเถียนและพรรคพวกที่เริ่มสิ้นหวัง พอลู่หมิงมาถึงก็มีกำลังใจฮึดสู้ ประสานงานกันตีโต้จนคนตระกูลจางไม่มีโอกาสตอบโต้

ดาบของลู่หมิงรวดเร็วมาก ทันทีที่แสงเย็นวาบผ่าน ต้องมีคนถูกฟัน

เขาพุ่งไปข้างหน้าเหมือนเสือหิว กางขาออก ถีบเข้าที่อกคนตระกูลจางสองคนพร้อมกัน

พออีกฝ่ายล้มหงายหลัง

คมดาบก็ปาดผ่านคอหอย

"ฉัวะ!"

แค่ดาบเดียว สองคนนั้นก็กุมคอดิ้นทุรนทุรายกับพื้น

ลู่หมิงไม่หยุดแค่นั้น เขาพุ่งต่อไปข้างหน้า

"เคร้ง!" คมดาบฟันลงบนไหปลาร้าของผู้ดูแลตระกูลจางคนหนึ่ง

ใต้แสงจันทร์ เห็นเศษกระดูกขาวโพลนโผล่ออกมา

ปากร้องโหยหวน ล้มฟุบลงกับพื้น

หวังฮั่นมองดูฝีมือของลู่หมิง แววตาฉายความประหลาดใจระคนนับถือ

ความจริงตอนมา เขาไม่ได้ให้ราคา千กองพันบ้านนอกแห่งนี้นัก ยิ่งเป็นกองพันที่เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมาด้วย

ความรู้สึกที่มีต่อลู่หมิงผู้เป็นนายกองพัน ก็แค่ธรรมดา

เพียงเพื่อปากท้อง ถึงต้องแสร้งทำความเคารพ

แต่นึกไม่ถึงว่า ลู่หมิงจะดุดันขนาดนี้ ต่อให้ไปอยู่ในกองทัพชายแดน ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแน่นอน ตัวเขาเองยังสู้ไม่ได้

"ดูท่า จะเลือกนายไม่ผิด" หวังฮั่นคิดในใจ

จากนั้น ก็กลับไปเข้าสู่การฆ่าฟันต่อ

การต่อสู้กินเวลาไปหนึ่งชั่วยามเต็มๆ

กว่าคนตระกูลจางจะลงไปกองกับพื้นจนหมด ทุกอย่างถึงสงบลง

ลู่หมิงมองไปรอบๆ

"หวังฮั่น พาพี่น้องที่บาดเจ็บเข้าไปในห้อง จางเหมิงเจ้าไปตามหมอ"

สั่งความเสร็จ เขาก็เดินไปทางเรือนหลัง

"แอ๊ด!"

ประตูห้องถูกผลักเปิด

เห็นหลี่ซีโหรวกำลังถือมีดทำครัวด้วยมือที่สั่นเทา ลู่หมิงรู้สึกปวดใจวูบ

"เคร้ง!"

มีดทำครัวร่วงลงพื้น หลี่ซีโหรววิ่งเข้ามากอดลู่หมิงแน่น

ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

"วางใจเถอะ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว" ลู่หมิงตบหลังภรรยาเบาๆ

"อืม ข้าเชื่อท่าน" หลี่ซีโหรวพยักหน้า

"รีบนอนเถอะ พี่จะอยู่ข้างๆ เจ้า"

ลู่หมิงพาภรรยาไปที่เตียง พอนางเริ่มหลับสนิท

แววตาเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา แล้วเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาดู

"โห!"

ลู่หมิงอดอุทานด้วยความดีใจไม่ได้

ไม่ดูไม่รู้ พอดูถึงกับตกใจ ผลประกอบการมหาศาล ได้มาตั้งหนึ่งแสนสามพันกว่าคะแนน

แต่ก็สมเหตุสมผล เดิมทีเขามีอยู่สองหมื่นกว่า แล้วมารับพวกหวังฮั่นเข้าสังกัด

คืนนี้ยังฆ่าคนตระกูลจางไปตั้งเยอะ

คะแนนไม่เยอะสิแปลก

จากนั้น เขาก็รีบเปิดดูร้านค้าหน้าถัดไป

พอเป็นนายกองพัน ร้านค้าก็ปลดล็อกสินค้าเพิ่มมาอีกหน้าหนึ่งจริงๆ

[สูตรยาต้มขัดเกลากายา 10,000 คะแนน]

[เคล็ดวิชาทหารร้อยศึก 30,000 คะแนน]

[วิธีตีดาบตัดอาชา 5,000 คะแนน]

[เกราะลายภูผาระดับสูง 3,000 คะแนน]

[ค่ายกลดาบตัดอาชา 10,000 คะแนน]

มองดูสินค้าละลานตา ลู่หมิงไม่ลังเล แลกสิ่งที่หมายตาไว้มาทั้งหมด

สูตรยาต้มขัดเกลากายานั้นไม่ต้องพูดถึง นี่คือสิ่งที่อยู่ในกำมือของตระกูลใหญ่เท่านั้น มีสิ่งนี้ เขาก็สามารถสร้างกองกำลังชั้นยอดขึ้นมาได้

'เคล็ดวิชาทหารร้อยศึก' ยิ่งร้ายกาจ นี่คือวิชาฝึกทหาร ต่างจากวิทยายุทธ์ทั่วไป จุดเด่นคือใครๆ ก็ฝึกได้ แม้จะไปไม่ถึงจุดสูงสุด แต่การเข้าสู่วิถีนั้นง่ายมาก

ว่ากันว่า อ๋องและขุนศึกของต้าอวี๋ทุกคน ต่างก็ครอบครองวิชาฝึกทหารกันทั้งนั้น ด้วยสิ่งนี้พวกเขาถึงได้มียศถาบรรดาศักดิ์ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดิน

แม้ความแข็งแกร่งส่วนบุคคลจะสำคัญในโลกใบนี้

แต่การสร้างขุมกำลัง ลำพังตัวคนเดียว ไม่มีทางทำสำเร็จ

ดาบตัดอาชา (โม่เตา) ไม่ต้องพูดถึง ใต้สังกัดเขาไม่มีทหารม้า มีดาบนี้ก็ช่วยอุดจุดอ่อนได้

ค่ายกลที่มาคู่กัน ย่อมขาดไม่ได้

หลังจากแลกของพวกนี้แล้ว

คะแนนในมือลู่หมิง เหลืออยู่ห้าหมื่นกว่า

"รอพรุ่งนี้กลับมา น่าจะแลก 'พลังคชสารมังกร' ได้แล้ว"

เขาพึมพำ

ใช่แล้ว เมื่อกี้ในร้านค้า เขาเห็นวิชา 'พลังคชสารมังกร' (หลงเซี่ยงจิ้ง) ฝึกสำเร็จจะได้พลังสิบมังกรสิบช้างสาร

แต่ต้องใช้หนึ่งแสนห้าหมื่นคะแนน

แต่เขาไม่รีบ

หลังจากวันนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เขาไม่เพียงจะเปลี่ยนตำบลเฟิงเหลยให้เป็นอาณาเขตของเขา เป็นป้อมปราการเหล็ก

แต่ยังจะยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองให้สูงขึ้น

แผนการมากมาย หลังจากตระกูลจางพินาศ ก็เริ่มดำเนินการได้

จากนั้น เขาก็หยิบชุดเกราะออกมาจากมิติระบบ

สีดำทมิฬ เกล็ดเหล็กเรียงตัวแน่นหนาราวกับเกล็ดปลา เอวคาดเข็มขัดหนา

ที่หัวไหล่มีเกราะไหล่รูปหัวเสือสีทองหม่น

พอลู่หมิงสวมใส่ รูปร่างที่สูงใหญ่อยู่แล้ว ก็ยิ่งดูบึกบึนน่าเกรงขามขึ้นไปอีก

จากนั้น เขาก็คาดดาบยาวที่เอว แล้วเดินออกไป

พอถึงประตู จางเหมิงก็เดินสวนมา "ใต้เท้า พี่น้องกองพันตายไปห้าสิบกว่า ทหารชายแดนตายไปสามคน"

ลู่หมิงพยักหน้า แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอได้ยินข่าวก็ยังอดเศร้าไม่ได้

"คนที่ยังไหวมีกี่คน?"

"คนตระกูลจางลงมือหนักมาก ที่ไม่เจ็บหนัก ก็เจ็บเบา ไม่ก็ตายไปแล้ว พี่น้องที่เหลือยังพอออกรบได้ขอรับ" จางเหมิงดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

ลู่หมิงพยักหน้า

"คนที่ยังไหวตามข้ามา คืนนี้ไปล้างโคตรตระกูลจาง พรุ่งนี้เราจะจัดงานฉลองชัย!"

"ใต้เท้าสั่งมาเลย จะให้ทำยังไง!" หวังฮั่นก้าวออกมาแสดงความภักดีเป็นคนแรก

หลังจากเห็นฝีมือลู่หมิง ในใจเขามีแต่ความเลื่อมใส ไม่มีใจเป็นอื่นอีก

เจิ้งหยงที่ท่อนบนเปลือยเปล่า พันด้วยผ้าพันแผลชุ่มเลือด เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่กระชับดาบแน่น แสดงจุดยืน

บนหลังคา ซุนเถียนสั่งให้คนถอดหน้าไม้ออกมา

"จางเหมิงคุมคนสามสิบคนเฝ้าบ้าน ที่เหลือตามข้ามา!"

นับตั้งแต่จางเหมิงกลับมาจากตัวเมือง เขาก็กลายเป็นคนสนิทของลู่หมิง แม้ฝีมือจะไม่สูง แต่ความภักดีคือจุดแข็ง

สั่งการเสร็จ ลู่หมิงก็เดินออกไปนอกประตูรั้ว

คนอื่นๆ เดินตามออกมาเป็นขบวน

บนถนนสายมืดมิดของตำบลเฟิงเหลย ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นมังกรยาว

[จบแล้ว]