ตอนที่ 88 ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

ริออนและโคโตมิค่อยๆร้องไห้น้อยลง ขณะที่พวกเธอเริ่มได้สติจากการพังทลายของพวกเธอ และเผชิญกับรูปลักษณ์ของความมืดที่น่ากลัวที่อยู่ตรงหน้าพวกเธอ

เหมือนกับว่าพวกเธอต้องการกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

ตั้งแต่พวกเธอเป็นฝาแฝด พวกเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างเสมอ ตราบเท่าที่พวกเธอจับมือกันไว้ พวกเธอก็จะสามารถเอาชนะความเศร้า ความลำบากและความสิ้นหวังได้

ความทรงจำครั้งแรกของความสิ้นหวังของพวกเธอเกิดขึ้นจากในวัยเด็ก

เพราะพวกเธอเผลอทำแจกันโบราณสุดแพงที่เป็นขอรักของหวงของพ่อของพวกเธอแตกโดยบังเอิญ เขาจึงตะโกนด่า ทุบตี และขังพวกเธอไว้ในห้อง และให้อดอาหาร

พวกเธอรู้สึกเจ็บ หิวและกลัวมาก... พวกเธอทั้งสองสาวก็กอดกันในห้องที่มืดมิดและร้องไห้ออกมา ในขณะที่พวกเธอพยายามจะทนรับกับความเจ็บปวดและความหิวโหย

ร่างของพ่อของพวกเธอได้กลายมาเป็นสิ่งที่น่ากลัวในจิตใจตั้งแต่เด็กของพวกเธอ

ถึงอย่างนั้น นั้นก็ไม่ได้นานมาก

หลังจากการลงโทษพ่อพวกเธอก็ได้ให้อภัยและเตือนให้พวกเธอไม่ให้ไปเล่นในสถานที่ที่ไม่เหมาะสม

ในฐานะเด็กที่ฉลาดริออนและโคโตมิได้จำคำพูดของพ่อไว้ในใจและค่อยๆกลายเป็นเด็กที่เชื่อฟังตามกฎ

เนื่องจากพวกเขาไม่ได้ทำผิดอีกต่อไปพวกเธอก็ไม่ถูกลงโทษ และได้รับคำชมเชยจากทุกคนรอบตัวรวมทั้งพ่อของพวกเธอด้วย

สาวฝาแฝดนั้นรู้สึกมีความสุขมาก พวกเธอคิดว่าพวกเธอได้พบกฎของโลกนี้แล้ว ตราบเท่าที่พวกเธอทำสิ่งที่ถูกต้องและไม่ได้ทำอะไรผิด พวกเธอก็สามารถใช้ชีวิตที่สนุกสนานได้

จนถึงวันนั้น

มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ

เนื่องจากมีปัญหาที่โรงเรียน นักเรียนจึงได้รับอนุญาตให้กลับบ้านเร็ว พวกเธอจึงกลับบ้านอย่างมีความสุขและได้เห็น... พ่อของพวกเธอได้ทำสิ่งแปลกๆกับผู้ชายและผู้หญิงที่ไม่คุ้นหน้า

พวกเธอถูกทำร้ายหนักอย่างหนัก!

พวกเธอรู้สึกช็อคขณะที่พ่อของพวกเธอตะโกนใส่พวกเธอเหมือนปีศาจโกรธ!

พวกเธอกลัวและถูกขมขู่ไม่ให้บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเธอเห็น หรือไม่พวกเธอจะถูกบังคับให้ออกจากบ้านนี้!

พ่อของพวกเธอ... กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอีกครั้ง! แต่ครั้งนี้พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

ทำไม!?

ฝาแฝดทั้งสองกอดกันอีกครั้ง ร้องไห้และสั่นไปด้วยความเจ็บปวดและความกลัว พวกเธอไม่เข้าใจในตอนนั้น

ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็เป็นเด็กฉลาด

ในที่สุดริออนและโคโตมิก็เข้าใจ คนที่ผิดคือพ่อของพวกเธอ... และพ่อต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด!

พวกเธอไม่ใช่คนผิด แต่พวกเธอกับถูกลงโทษ

พ่อของพวกเธอที่ "ลงโทษ" พวกเธอ คือคนที่สมควรถูกลงโทษ!

สาวฝาแฝดที่กำลังโกรธ พวกเธอจึงตัดสินใจที่จะต่อต้านต่อการควบคุมของเขาและแก้แค้น

พวกเธอต้องการให้พ่อของพวกเธอถูกลงโทษอย่างที่ควรจะเป็น ดังนั้นพวกเธอจึงได้ค้นหาวิธีการต่างๆบนอินเทอร์เน็ต และเพิ่มความคิดของพวกเธอลงไปในแผนการนั้น

แผนการของพวกเธอนั้นประสบความสำเร็จอย่างสวยงาม!

หน้าพ่อของพวกเธอเป็นสีขาวซีดตรงหน้าพวกเธอ และเขาถูกบังคับให้เชื่อฟังคำสั่งของพวกเธอ เขาถูกลงโทษ และยอมรับความผิดของเขา และสัญญาว่าจะมอบอำนาจให้กับพวกเธอ...

มันควรจะเป็นแผนการแก้แค้นเล็กๆ แต่พวกเธอได้รับความรู้สึกที่สุดยอดอย่างไม่คาดคิดจากมัน !!

สาวฝาแฝดได้กลายเป็นพวกที่ชอบความรู้สึกแบบนั้น

นี้เป็นความจริงของโลก!

ความถูกต้องและความผิด นั้นไม่สำคัญ ตราบเท่าที่พวกเธอสามารถกำจุดอ่อนของคนพวกนั้นไว้ได้ พวกเธอจะสามารถจัดการและควบคุมเขาได้...

ริออนและโคโตมิค่อยๆเริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่ได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับ "ความจริง" ของโลกอย่างที่เห็น

และในที่สุดพวกเธอเดินไปนี้จนถึงวันนี้

...

เซนโจ ฮาราโนะซึ่งปัจจุบันยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอดูเหมือนกับพ่อของพวกเธอในอดีต - เป็นสัตว์ประหลาดที่ชั่วร้ายและน่ากลัว

แต่นั่นเป็นเพราะพวกเธอไม่สามารถค้นพบจุดอ่อนของเขาได้

ตราบเท่าที่พวกเธอค้นพบจุดอ่อนของเขา แม้แต่มอนสเตอร์ตัวนี้ก็จะถูกเอาชนะได้ และสามารถควบคุมมันได้!

ดวงตาของ ริออนและโคโตมิเริ่มเป็นประกายอีกครั้ง

เปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นงั้นเหรอ?

นั่นคือสิ่งที่โลกเชื่อว่าถูกต้อง แต่แล้วยังไง?!

ถึงแม้ว่าพวกเธอจะหยุดทำสิ่งพวกนี้ไปแล้วก็ตาม โลกจะเปลี่ยนแปลงไปจริงๆอย่างนั้นเหรอ?

ไม่!

"ความถูกต้องและความผิด" นั้นไม่สำคัญจริงๆในโลกนี้ ข้อมูลต่างหากที่สำคัญ!

นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเธอไม่เคย... ทำลายไฟล์แบล็กเมล์ของพวกเธอ!

เพราะนั่นคือความจริงสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเธอ... ทุกอย่างที่พวกเธอสามารถควบคุมได้!!

ริออนและโคโตมิหยุดร้องไห้เมื่อคิดถึงเรื่องนี้

พวกเธอมีข้อมูลที่น่ากลัว... ด้วยวิธีที่น่ารังเกียจ

แต่นั้นก็ไม่สำคัญ ถึงแม้ว่าเซนโจ ฮาราโนะจะชนะได้ แต่เขาก็ไม่สามารถบังคับให้พวกเธอรักษาสัญญาของพวกเธอได้!

นี้คือเหตุผลง่ายๆที่พวกเธอได้ตกลงที่จะต่อสู้กัน หลังจากที่คิดถึงมัน มันก็ยังคงไม่เด็ดขาดเป็นเวลานาน!

สุดท้ายมันก็เป็นเพียงคำสัญญา

ถึงแม้ว่าเราจะทำลายสัญญาของเรา นายจะทำอะไรให้กับเราได้ เซนโจ ฮาราโนะ!?

สาวฝาแฝดค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นและมองไปที่ดวงตาของเขา

จากนั้นพวกเธอก็เห็นว่าเขามีท่าทาง... สงสารพวกเธอสุดๆ

สงสารงั้นเหรอ?

ทำไมถึงสงสารล่ะ?

"ดูเหมือนว่าพวกเธอเลือกที่จะทำลายสัญญาของเธอสินะ" เซจิพูดขึ้นเบาๆ "ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ ในความคิดของพวกเธอแล้ว ผมไม่มีทางที่จะบังคับให้เธอรักษาสัญญาได้ ตราบใดที่พวกเธอได้ทำลายสัญญาของพวกเธอแล้ว เรื่องพวกนี้จะไม่ทำให้พวกเธอสูญเสียชื่อเสียงไม่มากนัก... และนั่นคงเป็นความคิดของพวกเธอสินะ"

ริออนและโคโตมิยังคงเงียบอยู่

สมาชิกคาราเต้ทุกคนก็เคร่งเครียดอีกครั้ง

บ้าอะไรว่ะ!?

เราทุกคนคิดว่าถ้านายชนะ แล้วนายจะมีความสามารถที่จะทำให้พวกเธอเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นได้... หรืออย่างน้อยก็สามารถทำลายไฟล์แบล็กเมล์ของพวกเธอได้!

แต่พวกเธอยังคงสามารถทำลายสัญญาพวกเธอได้!? นี้... พวกเธอใช้วิธีแบบนี้เหรอ!!!?

ความรู้สึกของสมาชิกชมรมเริ่มซับซ้อนขึ้นอีกครั้ง เพราะพวกเขาคิดว่าคู่แม่มดจะเอายังไงต่อ

บางคนก็เริ่มเสียใจที่พวกเขาอย่างน้อยก็ไม่ได้แสดงมันออกมา! เพราะไม่มีใครก้าวออกไปเพื่อปกป้องคู่แม่มด คนที่ยืนขึ้นอาจได้รับความชอบหรือรางวัลอย่างอื่น

ใบหน้าของมิกะและโฮชิแสดงอาการตกใจเช่นกัน การแสดงออกของชิอากิสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะกลับไปสงบลง

'ถ้าเซจิได้พูดอะไรบางอย่างออกมาแล้ว เขาต้องมีซักแผนแน่ บางทีนี้อาจเป็นความตั้งใจที่แท้จริงของเขาที่จะเริ่มต้นด้วย... 'ชิอากิเชื่อในตัวเซจิ

และเธอก็คิดถูก

เซจิหันไปมองที่โฮชิอย่างช้าๆ

"ขอโทษนะ รุ่นน้อง... ฉันให้โอกาสพวกเธอแล้ว และนายก็เห็นมันด้วยตัวเองแล้ว"

"รุ่นพี่... " การแสดงออกของโฮชิเปลี่ยนไปเป็นท่าทีซับซ้อนและเจ็บปวด

โฮชิหันกลับไปมองที่ริออนและโคโตมิและเห็นเฉพาะความเย็นชาและไม่ใส่ใจของพวกเธอ

‘อ่า! "เขาเกลียดและเสียใจกับความอ่อนแอและความโง่เขลากับความไร้อำนาจของตัวเองจริงๆ

"พวกเธอไม่ได้รักษาสัญญาของพวกเธอ งั้นฉันก็จะ" นิสัยของเซจิค่อยๆเปลี่ยนไปตามคำพูดของเขา "ฉันจะทำลายพวกเธอให้สิ้นซาก"

สาวฝาแฝดรู้สึกเหน็บหนาวอย่างรุนแรง เมื่อพวกเธอได้มองที่สายตาของเขาอีกครั้ง!

นั่นเป็นเพราะดวงตาของเขาตอนนี้ได้ดำมืดสนิท และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เหยียดหยามและดูถูก ท่าทีของเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์!

"ฮี่ ฮี่ ฮี่... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" เซจิเริ่มหัวเราะเสียงดัง

นี้ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่อ่อนโยนและอบอุ่นตามปกติของเขา แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่ดูเย้อหยันจนไปถึงกระดูกและเต็มไปด้วยความดูถูก!

รู้สึกเหมือนกับว่าอุณหภูมิในห้องโดโจทั้งหมดต่างลดฮวบเพราะเสียงหัวเราะของเขา!

ทุกคนนั้นตะลึงไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว!!

"โทษที ฉันกลั้นอดหัวเราะไม่ไหวแล้ว... ฉันแค่อยากจะหัวเราะให้กับคนที่เชื่อว่าตัวเองฉลาดและแข็งแกร่ง กับสายตาที่บอกว่าพวกเธอจะต่อต้านจนถึงที่สุด!"

* ฟุบ * เซจิกางแขนออกเหมือนนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง

"ลองใช้สมองที่น่าขยะแขยงของพวกเธอ และคิดเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้ดูสิ! แม้แต่พวกเธอก็สามารถหาช่องโหว่ใหญ่ๆในสัญญานี้ได้!! พวกเธอคิดจริงๆเหรอ ว่าฉันจะไม่คิดถึงเรื่องนี้ไม่ออก!!? โอ้ ลืมไปเลย ว่าสมองของพวกเธออาจจะหัวขี้เรื้อยไปแล้ว เพราะทุกคนที่พวกเธอเคยเจอ พวกนั้นไม่สามารถป้องกันตัวจากพวกเธอได้!"

"พวกนั้นหลงใหลในสวยและความเป็นเลิศของพวกเธอ แบบเดียวกับลูกเรือในตำนานที่หลงใหลในความงดงามและเสียงเพลงของเงือกสาวที่งดงาม! พวกเขาทุกคนตายลงที่ทะเล และกลายเป็นเหยื่อของพวกเธอ!"

"แต่ฉัน แตกต่างจากพวกนั้น"

เซจิได้จ้องมองเหมือนคนที่เหนือกว่า ขณะที่เขามองอย่างดูถูกไปที่ฝาแฝดด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด "นั่นเป็นเพราะฉันมองพวกเธอแบบนี้มาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว! เมื่อเอาภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดีของพวกเธอออกไป! และเอาความฉลาดนิดๆน้อยๆของพวกเธอออกไป!! พวกเธอมันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าผู้หญิงสองคน... ไม่สิ กองขยะที่สกปรกเน่าๆสองกองมากกว่า!!!"