ตอนที่ 87 ใช่ หรือ ไม่

เสียงร้องไห้ดังก้องทั่วห้องโดโจ

เกือบทุกคนที่ตกใจกับสิ่งที่พวกเขาได้เห็นในฉากนี้ แต่มันเป็นเรื่องที่แตกต่างกันเมื่อเทียบกับความประหลาดใจของพวกเขาก่อนหน้านี้

คู่แม่มด... หญิงสาวที่มีความงดงาม หญิงสาวที่มีความสามารถและไม่เคยแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเธอออกมาก่อน ผู้หญิงระดับนั้นกำลังปกปิดความหวาดกลัวไว้... และกำลังร้องไห้อยู่จริงๆงั้นเหรอ!?

ไม่เพียงแค่นั้นพวกเธอก็ร้องไห้จนดูน่าอนาถ

พวกเธอกอดกันอย่างแน่นและทั้งน้ำตาและน้ำมูกที่ไหลออกมา ขณะที่ตัวของของพวกเธอนั้นกำลังสั่น

พวกเธอไม่ได้มีท่าทีและท่าทางที่งดงามเหมือนปกติ

ทันใดนั้นดูเหมือนว่าพวกเธอจะนึกถึงบางอย่างได้ พวกเธอปล่อยกันและรีบนำโทรศัพท์ของพวกเธอขึ้นมา... ก่อนที่จะแสดงความหมดหวังออกมาอีกครั้ง

"ผมได้ตั้งรหัสใหม่สำหรับโทรศัพท์ของพวกเธอแล้ว พวกเธอลืมไปแล้วงั้นหรือ?" เซจิพูดอย่างสงบ

หลังจากเหลือบมองเขา ฝาแฝดก็ได้โยนโทรศัพท์มือถือของพวกเธอทิ้งไปและเริ่มร้องไห้อีกครั้ง ในขณะที่พวกเธอกอดกันอีกครั้ง

ทุกคนมึนงงจากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้

แต่ว่าเกิดอะไรขึ้น!?

เคียวสุเกะ อาคานิชิและสมาชิกของชมรมคาราเต้คนอื่นๆเองก็กำลังสับสน ชิอากิ มิกะและโฮชิเริ่มเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากหายจากอาการช็อกของพวกเธอ

"พี่สาวของผม... " โฮชิมีการแสดงออกที่ซับซ้อน

"พวกเธอถูกต้อนให้จนมุม นั่นคือสาเหตุที่พวกเธอพังทลายลง" ชิอากิถอนหายใจ

ขณะที่เธอรู้สึกประหลาดใจกับฝาแฝดที่ได้สูญเสียการควบคุมอารมณ์ของพวกเธอ หลังจากคิดถึงเรื่องนี้แล้ว ด้วยความที่หัวไวของเธอ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติในการเผชิญหน้ากับเซจิ

"พวกเธอ... ร้องไห้เหมือนเด็กๆเลย " มิกะพึมพำกับตัวเอง

"ผะ... ผมไม่เคยเห็นพี่สาวของผมร้องไห้แบบนี้มาก่อน... ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นคือพวกเธอได้ร้องไห้เมื่อนานมาแล้ว... " โฮชิพูดด้วยเสียงเบาๆ

"จากมุมหนึ่ง ฝาแฝดนั้นก็ยังเป็นเด็กอยู่" เซจิคิดขณะที่ดูฝาแฝด

การพัฒนาทางด้านจิตใจของพวกเธอได้ถูกบิดเบือนตั้งแต่อายุยังน้อยและไม่เคยได้รับการแก้ไข พวกเธอเติบโตขึ้นมาแบบผิดปกติ วัยเด็กที่อ่อนแอพวกเธอถูกปกปิดด้วยตนตนและพฤติกรรมที่ยอดเยี่ยมของพวกเธอบนพื้นผิวเผิน

พวกเธอเหมือนต้นไม้ที่โตขึ้นมาอย่างคดเคี้ยว ยอดไม้ที่ปกคลุมด้วยใบไม้และกิ่งไม่ต่างๆ แต่ลำตัวด้านล่างกลับมีรูปร่างที่บิดเบี้ยว และช่วงเวลาที่พบกับพายุที่แท้จริง มันจะทำให้เกิดการโค้นล้มและแสดงให้เห็นถึงสิ่งอ่อนแอของมัน!

บางทีพวกเธอสมควรจะได้รับความสงสาร แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ พวกเธอจะไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ไม่มีทางที่จะให้ได้รับการแม้จะผิดพลาดเล็กๆน้อยๆ

เซจิมองไปที่พวกเธอและเหลือบไปมองที่กัปตันทีมเคียวสุเกะ ก่อนที่จะกวาดสายตาไปมองที่สมาชิกคาราเต้คนอื่นๆด้วยหางตา

"ยังไงก็มาถึงขนาดนี้แล้ว คงไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไร เกี่ยวกับคำขอของผมกับริออนและโคโตมิ อะมามิแล้วสินะ... คำขอของผมคือการให้พวกเธอทำลายข้อมูลที่ใช้แบล็กเมล์ของเธอกับคนอื่นทั้งหมด และกลับตัวกลับใจ ถ้าผมชนะ!"

คำพูดที่พูดออกมาดังของเขาทำให้พวกเธอที่กำลังร้องไห้หยุดลงชั่วคราวและทำให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน

ข้อมูลที่ใช้แบล็กเมล์? กลับตัวกลับใจ?

สมาชิกชมรมคาราเต้ทุกคนต่างรู้สึกคลื่นอีกลูกซัดเข้ามาอีกครั้งเมื่อพวกเขาตระหนักถึงสิ่งที่พวกเขาได้ยิน!

เช่นเดียวกับเคียวสุเกะ ที่กำลังถูกแบล็กเมล์จากฝาแฝด เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่ามันหมายถึงอะไร!

และบรรดาผู้ที่ไม่ได้ถูกแบล็กเมล์ แต่ก็ยังคงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของฝาแฝด เพราะด้วยเหตุผลที่ใช้ความกลัวปกครองพวกเขา พวกเขาตะโกนในใจด้วยความดีใจเหมือนกัน!

นั้นคือ... อิสระ!

นั่นคืออิสระที่แท้จริง ถ้าที่เซนโจ ฮาราโนะพูดจริง ชัยชนะของเขาหมายถึงอิสระของทุกคนภายใต้การควบคุมของฝาแฝด!

หลังจากที่ได้รู้ถึงเรื่องนี้พวกเขามองเซนโจ ฮาราโนะแตกต่างออกไป พวกเขาต้องการที่จะเชื่อในตัวเขา แต่พวกเขายังคงสงสัยอยู่

มีปัญหาอยู่เพียงอย่างเดียว

ที่พูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมดใช่ไหม??

"แน่นอน มันเป็นความจริง" เซจิพบความสงสัยของกลุ่มคนพวกนั้นและได้ทำให้พวกเขาสบายใจ "ผมไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหก มันขึ้นอยู่กับพวกคุณว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็มีอยู่สองทาง... ตอนนี้ด้วยสถานะปัจจุบันของพวกเธอได้เท่ากับพ่ายแพ้ไปแล้ว... แต่ถ้าคุณยังไม่พอใจและยังไม่เชื่อ ว่าผมจะสามารถชนะได้หรือต้องการที่จะปกป้องพวกเธอ ผมคงจะชอบมากกว่าที่จะได้สู้ต่อไป"

เซจิพับแขนของเขาให้กระชับขึ้นที่หน้าอก "แต่ผมขอบอกเลยว่า ผมจะปฏิบัติต่อทุกคนที่ยังคงต้องการที่จะยืนอยู่ตรงหน้าของผม เป็นศัตรูจริงๆ แบบเดียวกับฝาแฝดนั้น และผมจะไม่สัญญา... ว่ามันจะง่ายอีกต่อไป"

เสียงของเขายังคงฟังดูสงบ

แต่สมาชิกคาราเต้ทุกคนนั้นก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขณะที่ความกดดันนั้นเกือบจะกลืนกินพวกเขา!

เขาจะไม่สัญญาว่าจะทำให้มันง่ายอีกต่อไป... นั่นก็หมายความว่า เขาไม่ได้ใช้ความสามารถออกมาอย่างเต็มที่เลย!

ขณะที่พวกเขานึกถึงการต่อสู้ครั้งก่อนๆ ของเขา สิ่งนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างจริง

เขาได้เอาชนะได้สิบคนในทันที ในสองรอบแรก และไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สามารถต้านทานได้มากกว่าหนึ่งหมัดเลย นั่นหมายความว่าไม่มีพวกเขาคนใดที่ใกล้เคียงกับความสามารถที่แท้จริงของเขา

นอกจากนี้หลักฐานที่เห็นได้ชัดที่สุดคือความจริงที่ว่า "ผู้ทำลายชมรม" ที่เพิ่งได้มอบความพ่ายแพ้ให้สิบคนนั้นไป แต่... เขาก็ไม่ได้มีเหงื่อออกเลยสักนิด!

สัตว์ประหลาด

นี้คือสิ่งที่คู่แม่มดเรียกเขา

ตอนนี้สมาชิกชมรมคาราเต้ทุกคนเห็นด้วยกับคำพูดนี้

เพียงความคิดถึงการต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวนี้แล้วก็ทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแล้ว!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม่มดถึงได้พังทลายลง

พวกเขาพยายามที่จะจินตนาการถึงการที่ฝาแฝดที่ต้องเผชิญหน้ากับความโกรธของเซนโจ ฮาราโนะแล้ว... สวรรค์ ไม่ต้องคิดถึงหัวข้อนี้เลย!

ขณะที่ภาพของเหตุการณ์นี้ทำให้สมาชิกทีมคาราเต้ทุกคนรู้สึกตัวสั่น

สาวฝาแฝดนั้นต้องได้รับแรงกดดันที่น่ากลัวขนาดนี้เสมอ...

สมาชิกของสมาคมคาราเต้เริ่มรู้สึกสงสารกับฝาแฝดที่กำลังร้องไห้อยู่... แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าฝาแฝดทั้งสองได้รับแต่ขนมหวานเพียงอย่างเดียว             [คนที่ได้รับแต่ของดีๆอย่างเดียว ไม่เคยได้รับอะไรแย่ๆมาก่อน]

"ทุกคนยังคงต้องการที่จะต่อสู้ต่อไปไหม?" เสียงของเซนโจดังขึ้นมาอีกครั้ง

สมาชิกชมรมคาราเต้ทุกคนมองไปที่มอนสเตอร์... ขอโทษด้วย ตำนาน "ผู้ทำลายชมรม" และทุกคนมองลงต่ำหรือไม่ก็ก้มหัวลงเมื่อเซนโจมองไปที่พวกเขา

ใครอยากจะเป็นตัวแทนสู้เพื่อแม่มดกันล่ะ!?

รสชาติของการเป็นอิสระนั้นยอดเยี่ยมมากและเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้คาดฝัน! บางทีพวกเขาอาจต้องการที่จะเผชิญหน้ากับเขาหากพวกเขาไม่รู้จักความจริง แต่ตอนนี้พวกเขารู้ถึงแรงจูงใจของเขาแล้ว ใครก็ตามที่ยังคงต้องการเผชิญหน้ากับเขาก็คงจะเป็นคนที่โง่มาก !!

ไม่สิ พวกนั้นมันต่ำกว่าคนโง่ซะอีก! การสู้เพื่อผลประโยชน์ของทั้งสองสาวที่ไม่น่าเชื่อถือและการเผชิญหน้ากับ... มังกร! ใช่แล้ว มังกร!

คงไม่มีอัศวินโง่ๆคนไหนกล้าที่จะทำโจมตีมังกร เพื่อทำแบบนั้นให้กับคู่แม่มดหรอกนะ!!

ไม่มีสมาชิกชมรมคาราเต้คนไหนที่เชื่อมั่นว่าตัวเองเป็นคนโง่กว่าอัศวินที่โง่ๆคนนั้น ซึ่งเป็นเหตุผมที่ไม่มีใครลุกขึ้นยืน

ไม่สิ รอก่อน ยังมีคนที่ยืนอยู่

เซจิมองไปที่ เคียวสุเกะ อาคานิชิ พวกเขาได้แลกเปลี่ยนสายตาและการสื่อสารโดยไม่ออกเสียง

'คุณต้องการที่จะสู้กับผมงั้นเหรอ?'

'ไม่ ไม่... คงไม่มีคนโง่ที่ไหนกล้าทำแบบนั้นหรอก!'

'ถ้าคุณยอม งั้นหมายความว่าผมจะชนะ ซึ่งหมายความว่ายอมรับว่าผมได้ชนะชมรมคาราเต้ทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว... ในฐานะกัปตัน คุณไม่คิดที่จะพยายามหน่อยเหรอ?'

'ไม่ ไม่ ไม่ ... ผมไม่กล้าแน่นอน มันเป็นชัยชนะของคุณแล้ว! '

แม้ว่าทั้งหมดนี้ จะเป็นการพูดด้วยท่าทางก็ตาม เนื้อหาสำคัญก็ได้ส่งผ่านสายตาของพวกเขาแล้ว

เคียวสุเกะ อาคานิชิเบี่ยงสายตาของเขาออกจากเซนโจ ฮาราโนะและแกล้งทำเป็นมองผีเสื้อบินออกนอกหน้าต่างไปแล้ว

เซจิก็ประหลาดใจมากที่แม้แต่กัปตันชมรมก็ยังยอมรับความพ่ายแพ้ในทันที เขาเชื่อว่าเคียวสุเกะจะสู้กับเขาเพื่อความภาคภูมิใจของชมรมคาราเต้

‘ฉันคิดว่าริออนและโคโตมิคงไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบแน่ๆเลย’

ทันทีที่เขาคิดถึงความจริงเรื่องนี้ ไม่มีสมาชิกชมรมคาราเต้คนใด - รวมถึงกัปตัน – ที่พร้อมที่จะยืนยัดและต่อสู้เพื่อเธออีกต่อไป ไม่ต้องพูดถึงชื่อของฝาแฝด แม้ว่าจะให้กลืนยาขม ก็คงจะมีแต่คนยอมรับและไม่มีคนต่อต้านแม้แต่คนเดียว

เซจิเชื่อว่านี้คือความจริง แต่เขาไม่รู้ ว่านั่นเป็นเพราะความแข็งแกร่งที่น่ากลัวขอองเขา ได้เข้าครอบงำพวกเขาให้ตกสู่ความหวาดกลัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาเชื่อว่าถ้าทั้งชมรมคาราเต้เข้ามารุมเขา สำหรับเขามันคงจะเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบากอยู่พอสมควร... แต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้สมาชิกชมรมคาราเต้ทุกคน ได้คิดว่าเขาเป็นมังกรไปแล้ว!

"ถ้าไม่มีใครอยากสู้อีก งั้นเรามาจบกันตรงนี้เลยนะ"

จากนั้นเขาก็มองไปที่ริออนและโคโตมิ

พวกเธอยังคงร้องไห้อยู่

"ผมชนะแล้ว ตอนนี้พวกเธอยังจะรักษาสัญญาอยู่ไหมหรือจะทำลายมัน?"

คำพูดที่ฝาแฝดนั้นแน่ชัดแล้วก่อนที่พวกเธอจะพังทลาย และแม้แต่การกระทำของพวกเธอก็พิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเธอยังต้องการจะทำอะไรกับโทรศัพท์ของพวกเธอ แต่เซจิตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ และจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเห็นแก่โฮชิ

นี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะถามคำถามพวกนี้อย่างใจเย็น

ใช่ หรือ ไม่

พวกเธอสองคน... อยากจะเห็นสิ่งที่อยู่อีกด้านหนึ่งของชีวิตไหม?